De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
671Views
AA

6. Wenen, maar nu van geluk

Het is 12 uur wanneer Lucas wakker wordt. Hij ligt nog altijd naast me met zijn gezin tegen mijn borst gedrukt. Ik hoor hem zuchten en hij kijkt naar me op. ‘Ik ben blij dat ik tenminste dit halfuur met jou heb kunnen delen,’ zegt hij met een hese stem. Ik kom niet meteen op een antwoord, dus ik zwijg. Hij komt dichter en drukt nog een kus op mijn mond. Ik voel zijn mondhoeken opkrullen. Mijn handen glijden door zijn haar wanneer de kus intenser wordt. Op het moment dat Lucas mijn lichaam dichter tegen het zijne trekt, opent iemand de deur van mijn kamer en Lucas springt recht. Hij veegt met zijn ene hand over zijn lippen en haalt zijn andere hand door zijn haar wanneer mijn vader binnenwandelt. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht wanneer ik papa verward naar ons zie kijken. Ik kan mezelf niet inhouden en begin te lachen. Papa en Lucas kijken me allebei geschrokken aan, maar ik kan niet stoppen. Mijn ogen vullen zich met tranen van het lachen en mijn vader komt dichterbij. Hij buigt zich over me heen en vraagt of alles oké is. Ik weet niet waarom, maar ik blijf lachen. Er verschijnt nu ook een glimlach op papa zijn gezicht en het lijkt alsof hij zich voor de eerste keer in zes jaar rustig voelt.

 

Mijn ouders zijn er geweest vanaf dag één. Ze hebben me bijgestaan bij alles en bij elk doktersbezoek. Ze hebben nooit volledig de hoop verloren. De hoop om hun dochter terug te krijgen. Mama heeft meer geweend dan iemand zich zou kunnen voorstellen. En papa was altijd stil, zes jaar lang heb ik hem amper een woord horen zeggen. Dat was hun manier van pijn lijden. Ze waren er wel altijd voor elkaar, maar de pijn ging niet weg. Ze zagen hun dochter aftakelen, maar ze probeerden sterkt te blijven. Misschien zou hun dochter toch ooit terugkomen. Ze kregen weer hoop voor mijn 16e verjaardag. Ik had mijn mama lang niet meer zo opgewekt gezien, maar het goede nieuws bleef niet duren. De kanker in mij is te sterk en zal op een bepaald moment een einde aan me maken. Dat moment staat nog niet vast, maar het zal niet lang meer duren.

 

Ik durf dit niet te zeggen aan mijn ouders of aan Lucas, maar ik weet dat het licht dichter komt. Alles is lichter aan het worden, lichter dan het ooit is geweest. Hoelang zou ik nog hebben?

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...