De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
661Views
AA

11. Mijn (denkbeeldige) toekomst

Ik word terug wakker om 16.30 uur. Toen Lucas en ik terugkwamen, was ik helemaal uitgeput. Dat is een van de vele nadelen aan een kankerpatiënt te zijn. Ademen is soms te vermoeiend voor ons. Ik weet nog dat Lucas me terug in mijn bed legde en naast me ging zitten. Mama was zo opgelucht om me terug te zien, ze nam direct mijn hand vast en zuchtte diep. Ik moet waarschijnlijk direct in slaap zijn gevallen, want ik herinner me niets meer na die zucht van mama.

 

Ik begin me telkens meer af te vragen wat dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan” met ‘de nacht’ bedoelde. Het is half vijf, hoe vaak zal ik nog weg kunnen dromen in Lucas zijn ogen? Hoeveel uur heb ik nog om mama nog eens te zien lachen? Hoeveel minuten nog om te zeggen dat ik van mijn ouders hou? Hoeveel  seconden zijn er nog over voor de oorlog voorbij is en ik stop met ademen?

 

‘Ze is wakker,’ zegt Lucas. Mama kijkt op van haar laptop en grijpt weer naar mijn hand.

‘Dag lieve schat, wat ben ik blij om jouw schitterende oogjes nog eens te kunnen bewonderen.’ De tranen vullen haar ogen weer en ook al probeert ze niet te wenen, ze kan het niet verhinderen dat er enkele tranen een spoor achterlaten op haar gezicht. Ik kijk naar papa, hij glimlacht. Ik trek een foto met mijn ogen, misschien was dit wel de laatste glimlach. ‘Ik ging bijna vragen hoe je je voelt. Stom of niet?’ brengt hij stil uit.

‘Ik heb me nog nooit zo moe, maar toch zo blij gevoeld,’ fluister ik. Nog een glimlach, was dit dan misschien wel de laatste? Ik draai mijn hoofd naar Lucas en ik zie in zijn ogen dat hij weet dat ik het liever uit zou schreeuwen van de pijn dan dat ik deze valse glimlach op mijn gezicht hou. Mijn ogen vullen zich nu ook met tranen. Waarom moet ik de persoon zijn die dit leven gekregen heeft? Ik zou het niemand anders aan willen doen, maar ik zou het zelf ook lever niet hebben.

Lucas komt naast me op mijn bed zitten en slaat zijn armen om me heen. Hoe kan hij verwachten dat ik me sterk zou houden op dit moment? Ik klamp me vast aan zijn shirt en laat al de tranen over mijn gezicht vloeien. Lucas streelt mijn haar en ik hoor mama en papa de kamer verlaten. Na enkele minuten maak ik me los uit Lucas’ greep en kijk hem aan met opgezwollen ogen. ‘Stel dat ik geen kanker had. En dat wij samen waren en zouden touwen… zouden we kinderen hebben gekregen?’ vroeg ik met een trillende stem.

‘We zouden drie kinderen gehad hebben. Eerst een jongetje. Waarschijnlijk had hij Dries geheten, aangezien jij dat zo’n mooie naam vindt. Drie jaar later zouden we beginnen met het ellen lange adoptieproces om een Chinees meisje en een Afrikaans jongetje te kunnen adopteren. We zouden zo blij zijn als we er eentje krijgen dat we waarschijnlijk vergeten zouden zijn om een naam voor de kleine spruitjes te zoeken. Ze zouden zo mooi zijn geweest. We zouden het perfecte gezin zijn geweest.’ Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht, deze keer is hij echt.

‘Wil je me iets beloven?’ vraag ik.

‘Your wish is my command, My Lady.’

‘Als ik er niet meer ben, wil je me dan beloven dat je leeft zonder zorgen? Dat je geen spijt zal hebben van de voorbije twee jaar. Dat je verliefd zal worden op een superlief meisje dat zielsveel van je houdt. Dat je prachtige kindjes zal krijgen. Maar vergeet mij niet… denk tenminste één keer aan mij. Eén keer is genoeg.’

 

‘Heb je al iemand gekust?’ vroeg ik aan de twaalf jarige Lucas.

‘Ja! Jij niet misschien?’

‘Met wie?’

‘Zoveel mensen al. Jij?’

‘Hoeveel?’

‘Tien? En jij?’

‘Niemand.’

‘Niemand?’

‘Mama zegt dat ik op de juiste moet wachten en dat ik nog te jong ben om te kussen. Ze zei ook dat ik het op een dag wel ging begrijpen. ‘Je eerste kus is speciaal,’ zei ze. Het is een kus die je nooit zal vergeten als het met de juiste persoon was.’

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...