De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
668Views
AA

12. Make a wish

Make a wish? Wat is dat?’

‘Sommige kinderen zijn erg ziek, net als jij, Goudbloempje. Zij mogen een wens in vervulling

Brengen. Bijvoorbeeld als jij zin hebt om naar Disneyland te gaan, moet je het gewoon zeggen en wij zullen daar dan voor zorgen.’

‘Moet ik nu beslissen? Hoelang heb ik om je een antwoord te geven, liefste dokter?’

‘Je hebt je hele leven de tijd, zolang je nog ziek bent.’

 

Ik was veertien jaar toen dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan” voor de eerste keer make a wish aan

me voorstelde. Sinds dien heb ik het meerdere keren te horen gekregen. Vier jaar later heb ik het nog altijd niet gebruikt. Wat zou ik willen? Wat wil ik zielsgraag voor ik doodga? Wat moet ik vragen voor de klok stopt met tikken?

 

16.40 uur. Ik lig nog altijd in Lucas’ armen. Mijn ouders komen terug binnen en achter hen volgt dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan”. ‘Dag Goudbloempje, heb je al nagedacht? Heb je al een wens die je in vervulling wilt brengen?’

‘Ja. Het heeft lang geduurd voor ik een beslissing heb genomen, of niet soms, dokter?’

‘Je hebt juist lang genoeg gewacht,’ antwoordt hij met een glimlach. Weer trek ik een foto met mijn ogen. Het is verbazingwekkend hoe iemand die aan het doodgaan is merkt hoe dierbaar het leven eigenlijk is. ‘Kan ik het enkel aan u vertellen, dokter?’

‘Als jij je daarbij beter voelt, is dat geen probleem voor mij, Goudbloempje.’

Mijn ouders en Lucas verlaten de kamer en dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan” komt op mijn bed einde zitten. Ik vertel hem wat ik nog graag zou doen voor ik sterf, waarop hij antwoordt: ‘Ben je zeker van je wens, Goedbloempje?’

‘100% zeker, dokter.’

 

Tegen 18.00 uur lig ik terug in mijn bed. Ik schuif vijf enveloppen onder mijn rug en zucht. 18 uur… tien uur geleden kreeg ik te horen dat ik de nacht niet zou halen. Wat is de nacht?

Iedereen zit op zijn vast plaats in zijn vaste positie: mama naast me, met tranen in haar ogen. Papa in de zetel, een boek aan het lezen en Lucas naast me met mijn hand in de zijne en zijn blik naar buiten gericht. KLIK. Nog een foto. Ook al weet ik dat ik dit niet ga herinneren als ik dood ben, op dit moment betekenen deze ingebeelde foto’s zoveel voor me. Het is stil. Er hang een rare sfeer in de lucht. Ik begin me misselijk te voelen en ben uitgeput. Als ik niet beter zou weten, zal er nu bloed uit mijn mond komen, zal mama schreeuwen, zal papa een dokter roepen en zal Lucas-

Alsof alles in slow motion gebeurt, voel ik mijn maag ondersteboven draaien. Alles komt naar boven. Ik pak een bord dat naast mijn bed staat om te proberen wat bloed op te vangen. Mama schreeuwt, papa loopt naar de gang om een dokter te halen en Lucas…hij wrijft over mijn rug en zegt dat het oké is. ‘Het is al zes uur, kleine. Je hebt lang volgehouden. Het is oké als je niet meer kan. Het is oké als jouw tijd gekomen is. Doe jezelf niet meer pijn dan nodig is,’ fluistert hij. Hij kuist mijn mond, die vol met bloed hangt af en ik ga liggen. Ik sluit mijn ogen. Was dit het? Mag ik mama niet meer zien lachen? Was dit echt mijn tijd om te gaan? Langzaam verdwijnt het geluid rond me.

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...