De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
671Views
AA

19. Liefste mama

Mijn naam is Olivia, ik ben de mama van Cathalina. Ze is een week geleden gestorven en heeft me een brief achtergelaten. Ze had ze verstopt onder haar rug. Toen haar lichaam klaar gemaakt werd voor de begrafenis hebben we de brieven gevonden en ik heb de mijne nog niet open kunnen doen. Ik weet dat ik ga wenen als ik de brief lees en ik heb geen zin meer om te wenen. Toch wil ik weten wat mijn dochter me nog wilde zeggen. Mijn ogen lopen al vol tranen als ik de envelop open. Ik hou mijn hand voor mijn mond als ik de brief open, het is zo lang geleden dat ik haar handschrift heb gezien.

 

‘Liefste mama,

 

Het doet me zo’n pijn om te moeten zeggen dat je deze brief aan het lezen bent als ik er niet meer ben.

Er bestaan geen woorden om uit te leggen wat ik nu voel. Het spijt me dat je me in deze staat hebt moeten zien. Sorry dat ik je door deze hel heb gesleurd. Het heeft niet alleen mij pijn veroorzaakt, maar ook al de mensen om me heen. Stop alsjeblieft met wenen, mama. Je hebt al zoveel tranen verloren de voorbije zes jaar.

Ik vraag niet om me te vergeten of los te laten. Ik snap dat dat niet zal gebeuren, maar leef niet in het verleden mama. Je hebt nog zo’n mooie toekomst voor je met papa. Geen van jullie heeft de schuld van wat er met mij gebeurd is. Vergeef jezelf mama…alsjeblieft. Je hebt alles gedaan wat je kon om mijn leven te rekken en daar ben ik je zo dankbaar voor. Ik had me geen betere moeder kunnen inbeelden dan jij.

Het spijt me dat ik heb moeten loslaten en ik hoop dat je me kan vergeven. Ik heb je zoveel pijn veroorzaak vanaf de dag dat je van me moest bevallen. Sorry dat je me nooit zal zien trouwen. Sorry dat je nooit kleinkinderen zal hebben. Ik had ze je zo graag gegeven.

Leef je leven nog zolang het kan en kom me dan zoeken. Ik weet niet of er iets is na de dood, maar als er iets is als de hemel, dan wacht ik op je.

 

Ik hou zoveel van je, mama!

Dank je voor alles

 

Jouw dochter’

 

Met de brief kwam een foto van mijn dochter. Ze was zwanger en hield in elke hand een kledingstuk voor baby’s. op de achterkant stond een klein tekstje geschreven: ‘Ook al zal ik nooit echt weten hoe het voelt om zwanger te zijn, toch wilde ik het proberen voor ik zal sterven. Ik was wel aan het twijfelen welk kledingstuk mooier was. Ik hou van je, mama.’

 

Het blauwe kleedje, denk ik in mezelf. Het blauwe kleedje is mooier. Ik ben zo blij dat ik je mama mag zijn, Cathy. Je was een lichtje dat bleef branden, zelfs zonder elektriciteit. Ik geloof dat er iets is na de dood, dat is wat me nu nog staand houdt op dit moment. De gedachte dat jij nu zonder pijn opnieuw kan beginnen, ook al ben je mij misschien al vergeten. Het is leuk om te weten dat je op me gaat wachten, lieverd. Ik zie je daar dan. Ik hou ook zielsveel van jou en ook al ben je nu niet meer bij mij, ik zal je nooit vergeten, mijn dochter. Je was zo dapper en sterk. Ik hoop dat je de rust gevonden hebt die ja al zolang zocht. Ik ga je missen.

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...