De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
660Views
AA

7. Hoelang nog?

De klok slaat 13 uur. Ik vraag me telkens of wat de nacht betekent voor dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan”. Ik ben momenteel alleen, mijn ouders zijn naar de cafetaria gegaan om iets te gaan eten. ‘We zijn heus niet lang weg,’ zei mijn moeder. ‘Voor je het weet ben ik terug om je hand vast te houden, meisje.’ Lucas is in de gang, zijn moeder belde.

Ik kijk naar het plafond en zucht. Ik sluit mijn ogen en voor een klein ogenblik denk ik dat het tijd is, dat het afgelopen is. Ik heb het leven geleefd dat ik gekregen heb. Ik heb alles waar ik ooit van kon dromen: mijn ouders en Lucas. Ik heb zelfs geen pijn op dit moment. Ik zie alles zo helder wanneer ik mijn ogen sluit. Het is zo aantrekkelijk om dat witte licht voor me te volgen. Men zegt dat je je leven voorbij ziet flitsen als je dood gaat, maar ik zie alleen mama. Mama die weent. Ik besef ineens dat ik mama niet meer heb zien lachen sinds ik in dit verdomde ziekenhuis lig. Hoe kan ik vertrekken als zij aan het wenen is? Ik kan niet vertrekken als zij nog zoveel pijn heeft. Ik hou het nog wel even vol. Ik wil mama nog zien lachen, dan ben ik weg.

Ik open mijn ogen en het is 13.30 uur. Lucas zit weer naast mijn bed met mijn hand in de zijne, papa zit in de zetel een boek te lezen en mama zit aan mijn bed zijde met tranen in haar ogen naar heer laptop te kijken. ‘Ik wil naar buiten,’ breng ik uit met een hese stem. Lucas zet zich recht en glimlacht, maar ik zie aan mama haar gezichtsuitdrukking dat ze er niet mee eens is. ‘Alsjeblief, mama! Ik heb je in heel deze nachtmerrie om niets gevraagd, maar ik vraag je dit. Laat me alsjeblieft naar buiten gaan met Lucas.’

Na een twijfeling en een gezichtsuitdrukkingengesprek met mijn vader stemt mama in. Lucas haalt een rolstoel en hijst me er langzaam in. Het is een tijdje geleden dat ik de gangen van dit ziekenhuis gezien heb. Het zal waarschijnlijk ook de laatste keer zijn.

 

Ik weet nog de eerste keer dat ik deze gangen met mijn eigen benen bewandelde. Ik voelde me zwak en alles deed pijn, maar ik had nog zin in het leven en nog hoop om beter te worden. Papa hield mijn hand vast en volgens mij weende mama toen nog niet. Zij had ook nog hoop. Hoop dat de voorbije maand niet gebeurd zou zijn. Dat alles een droom was, die eeuwenlang leek te duren.

Oma is gestorven aan kanker. Dat heeft mama me verteld, maar mama was nog jong; mijn leeftijd, zei ze. Twaalf jaar, mijn mama was twaalf toen ze haar mama verloor. Dat moet hard zijn geweest. ‘Het duurde niet lang,’ heeft ze gezegd. Ze was al in een erge staat toen ze zich uiteindelijk liet opnemen in het ziekenhuis. ‘Een maand misschien?’ zei mama. ‘Maar jij bent er lang niet zo erg aan toe,’ zei ze met een trillende stem. ‘Over een maand ben jij al lang weer thuis.’

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...