De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
677Views
AA

9. Hoe het allemaal begon

 

Het begon met borstkanker, dat evolueerde naar borst- en longkanker. En toen ik zestien werd, zat het overal.

Als men borstkanker heeft, verschijnt er een knobbeltje in je borst en onder je oksel. Dat had ik dus ook. Eerst, zei ik niets, hoe kon ik weten dat die knobbeltjes het einde van mijn leven zou betekenen? Na een tijd kreeg ik rode vlekken op mijn borst en op dat moment besloot ik het aan mama te vertellen. De kanker zat al bijna aan mijn longen toen ik opgenomen werd in het ziekenhuis. De chemo was verschrikkelijk, maar na enkele maanden mocht ik naar huis.

Het bleef echter niet lang duren, na een maand voelde ik me al vermoeid nadat ik de trap had opgelopen. Ik hoestte ook constant. Eerst zei de dokter dat ik een luchtweginfectie had, bij het volgende doktersbezoek was het een bronchitis, daarna kon het misschien een longontsteking zijn. Mama wilde het bij de doktersbezoeken niet opgeven, haar dochter was gewoon verkouden. Wat het ook was, het mocht niet nog eens kanker zijn. Tot ik op een dag wakker werd en bloed overgaf. Wat mama ook hoopte, de kanker was terug. Deze keer was het longkanker. ‘Het kan lange tijd onopgemerkt blijven. Het is waarschijnlijk daarom dat het zolang duurde voordat u haar weer liet opnemen,’ zei dokter de Naeyer. Ik was twaalf toen hij dit zei. Sindsdien heb ik niet meer veel goed nieuws gekregen behalve bij mijn 16e verjaardag, maar ook dat heeft niet lang geduurd. ‘Ik zal doen wat ik kan. Ik laat je niet gaan, Goudbloempje. Jouw tijd is nog niet gekomen…’ Dat is wat dokter da Naeyer me elke keer vertelde als er slecht nieuws was. Ik heb altijd geweten dat hij op een dag geen zinnen meer ging kunnen verzinnen om mijn ouders gerust te stellen. Ik heb altijd geweten dat hij op een dag die ene zin zou zeggen, die ene zin waar hij mij toestemming gaf om los te laten.

‘Deze keer zal het niet lang meer duren.’ Dat was de langverwachte zin die zes jaar op me stond te wachten. Dat was het teken dat ik kon loslaten. Maar ik kan nog niet weggaan, niet voor ik mama’s en papa’s toestemming heb gekregen.

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...