De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
677Views
AA

4. Geen excuus

 

Het is 9 uur. Mijn ouders hebben mijn kamer verlaten om me wat privacy te geven. Lucas aarzelt voor hij plaats neemt aan het voeteinde van mijn bed. Hij kijkt me aan met zijn kastanjebruine ogen en glimlacht lichtjes. ‘Je ziet er verschrikkelijk uit’, zegt hij met een lichte grijns. ‘Ik durf te wedden dat het niet veel erger is dan jij op dit moment.’ Hij glimlacht. ‘Sorry…Sorry dat het zo lang heeft geduurd voor ik terug kwam Cathy.’ Ik wend mijn blik van hem af en kijk naar buiten. ‘Ik heb geen excuus voor wat ik gedaan heb, maar ik heb wel spijt. Ik had je dit nooit mogen aandoen. Ik was de enige die je nog had en ik heb je laten vallen.’

Mijn ogen vullen zich met tranen, maar ik wil niet wenen. ‘Je was heus niet de enige die ik nog had,’ fluister ik met een trillende stem. Ik probeer me te vermannen. Ik wil hem niet laten zien dat ik aangedaan ben van wat hij me heeft aangedaan.

‘Ik kan je niet vragen om me te vergeven, dat weet ik. Maar ik mis je, kleine.’ De tranen rollen over mijn gezicht en ik begin te snikken. Lucas komt naast me zitten en slaat zijn gespierde armen om me heen. Voor de eerste keer in de voorbije twee jaar heb ik het gevoel dat ik mag wenen zonder dat ik daar iemand mee kwets.

Lucas wrijft de tranen uit mijn gezicht en kijkt me diep in de ogen. Hij komt dichter en kust me voorzichtig op mijn lippen. Hij kijkt me aan en er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. Ik voel hoe mijn kaken rood worden en wend vervolgens mijn blik af. Lucas plaats zijn hand op mijn kaak en streelt het lichtjes. ‘Ik ben misschien twee jaar te laat, maar ik heb geen spijt van wat ik juist gedaan heb Cathy.’

Ik kijk hem met tranen in mijn ogen aan. ‘De dokter zei dat mijn ouders zich op het ergste moeten voorbereiden en dat ik waarschijnlijk de nacht niet zal halen.’ Lucas kijkt me vol ongeloof aan. ‘Het is eindelijk gedaan, Lucas,’ fluister ik. Ik ga terug liggen in mijn bed en zucht. ‘De zesjarige oorlog met mezelf is afgelopen. Ik ben misschien verloren, maar ik heb het lang volgehouden, vind je niet?’

Lucas zwijgt. Ik weet dat hij met deze vraag met zijn rug tegen de muur staat, maar ik heb geen zin om rond de pot te draaien. ‘Niet?’ vraag ik hem nogmaals. Hij glimlacht. ‘Ja,’ fluistert hij. Lucas zit nog steeds naast me en pakt mijn hand vast. Ik kijk hem aan, maar zijn ogen zijn naar buiten gericht. ‘Zes jaar…,’ mompelt hij. ‘Zes jaar…Hoe heb je dat volgehouden, kleine?’

 

Dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan” heeft gezegd dat de kanker overal zit en dat het deze keer niet zo gemakkelijk zal zijn om te genezen. Hij zei dat het langzamerhand mijn lichaam zal overnemen en dat ik na een tijd niet meer uit bed zal geraken. En op een dag gaat het te veel zijn. Op een dag zal het me helemaal opnemen en doden. Hij heeft het misschien niet met die worden gezegd, maar daar kwam het wel op neer.

Ik heb Lucas al twee weken niet meer gezien. En ik vraag me af hoelang het nog zal duren voor hij terug komt. Hij zal wel een goed excuus moeten hebben voor ik hem vergeef voor zijn twee weken die hij dood heeft gespeeld. Ik snap wel dat het schrikken was om me in die staat te zien, maar hij negeert nu ook mijn sms’jes.  

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...