De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
672Views
AA

3. Een (blij) weerzien

Ik kijk weer op de klok: 8.45 uur. Mama zit zoals altijd naast me. Ze is sinds kort terug beginnen werken, parttime. Met haar laptop op schoot en een bundel papieren naast haar, zit ze volop in de weer. Papa zit aan de overkant van mijn kamer in een zetel een boek te lezen. Zo nu en dan kijkt hij naar me om te zien of ik nog adem, voor de rest is hij stil. Er wordt op de deur geklopt en dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan” verschijnt in mijn kamer. Mijn ouders kijken op, maar de dokter kijkt enkel mijn richting uit. ‘Je hebt een gast, Goudbloempje. Mag hij binnen?’ Gast? Wie zou mij nu willen bezoeken? Ik zie er niet uit. Ik hang langs alle kanten vast aan ziekenhuistoestellen en ben zo mager dat je mijn botten kan zien. Wie zou er mij in deze staat willen bezoeken? Zouden mijn ouders gezegd hebben dat het tijd was om dag te komen zeggen? Dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan” kijkt me vragend aan. ‘Wie?’ vraag ik. ‘Lucas,’ zegt hij aarzelend. Ik kijk hem vragend aan. ‘Lucas? LUCAS!’ schreeuw ik uit. Papa springt recht, net als ik. Met de kracht die nog in me zit probeer ik te glimlachen wanneer Lucas binnenwandelt. Mama springt recht wanneer ze hem herkent. Met een zwakke glimlach groet hij mijn ouders die even verbaasd zijn als mij om juist hem na zo’n lange tijd terug te zien. Hij glimlacht naar me met dezelfde glimlach als twee jaar geleden.

 

Ook al was hij maar zes maanden ouder dan ik, toch zag ik hem als een grote broer. Hij was mijn enige vriend de eerste vier jaar van mijn dagelijkse nachtmerrie. Vier jaar lang stond hij aan mijn zijde bij alles wat ik meemaakte. Tot de dag dat ik zieker werd. Mijn 16e verjaardag.

Mijn 16e verjaardag ging speciaal zijn, want ik had een belofte gemaakt met mezelf. Als ik beter was voor mijn 16e verjaardag zou ik Lucas eindelijk vertellen dat ik verliefd op hem was, dat hij mijn enige vriend was tijdens deze hel en dat ik hem nooit meer kwijt wilde. Een paar dagen voor mijn verjaardag was de dokter binnen gekomen en had hij me verteld dat ik bijna alle kanker overwonnen had. Ik zou beter worden. Ik besloot Lucas te vertellen over mijn gevoelens. Maar ik had moeten weten dat het dom was iemand te vragen verliefd te worden op een doodgaande kankerpatiënt. Het liep mis vanaf het moment dat ik besloot om hem alles te vertellen. Ik voelde me misselijk en had het gevoel dat ik moest overgeven. Op dat moment wist ik dat er iets niet goed zat. Lucas keek me bezorgd aan en vroeg me of alles oké was. Ik kon mezelf niet inhouden en begon te wenen van de pijn die me zo bekend was. Ik zei dat Lucas de kamer moest verlaten en dat hij een dokter moest gaan halen, maar dat deed hij niet. Hij drukte op het noodgevallen knopje en pakte me in zijn armen. Hij streelde over mijn haar en zei dat alles goed ging komen. Ik probeerde me los te wringen uit zijn greep, maar ik had geen kracht meer. De kracht die ik had gebruikte ik om het niet uit te schreeuwen van de pijn. Het was al erg genoeg dat Lucas me moest zien als ik weende. Ik wist wat er nu ging gebeuren, dus probeerde ik me van hem los te trekken. Te laat. Voor ik een bak kon pakken, kwam het bloed uit mijn mond en voelde het alsof al mijn organen naar buiten gingen komen. Lucas sprong recht met de helft van zijn shirt onder het bloed. Hij liep naar de gang en begon te schreeuwen om een dokter. Voor mijn ogen werd alles zwart. De kanker was terug en deze keer ging hij niet zo snel weggaan. Mijn 16e verjaardag was een ramp. Mijn 16e verjaardag was de laatste keer dat ik Lucas nog had gezien.

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...