De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
668Views
AA

14. Een afscheid aan mijn ouders

Ik open mijn ogen en zie mama, papa en Lucas over mijn bed gebogen staan. Ik leef nog. Ik weet niet hoe, maar ik leef nog. 18.10 uur. Ik heb tien minuten verloren. Ik zie dokter de Naeyer in de hoek van de kamer staan, hij knipoogt. Nog altijd staat iedereen rond mijn bed zonder een woord te zeggen. Uiteindelijk verlaat mama de kamer, gaat Lucas zitten, maar papa blijft staan.

‘Is het geen goed boek?’ vraag ik hem. Hij kijkt me aan en schud zijn hoofd. ‘Integendeel, het is een prachtig boek.’ Ik kijk naar zijn handen en zie hem een dun boekje vasthouden. “Ik vind je lief, papa” staat er op de cover. Een boek geschreven door Jillian Harker. Het is een boek dat ik mijn papa ooit cadeau heb gedaan. Er staan twee beren op de cover, Papa beer en Kleine beer.

Papa komt naast me zitten in mijn bed en opent het boek. We bladeren door het boek en er schieten herinneringen door mijn hoofd. In het boek leert Papa beer, Kleine beer klimmen, dapper zijn en een hol zoeken. Op een bepaalde pagina houdt papa het boek open. Ik kijk naar de bladzijde en lees wat erop staan.

 

‘Vind je dat ik goed heb geklommen?’ vraagt Kleine beer op de terugweg.

‘Dat heb je zeker!’ antwoordt Papa beer.

‘Was ik ook dapper?’ vraagt Kleine beer.

‘Dat was je zeker!’ antwoordt Papa beer.

‘Heb ik een goed hol gevonden?’ vraagt Kleine beer.

‘Het allerbeste!” antwoordt Papa beer. ‘Ik ben trots op je.’

 

Ik kijk papa aan met tranen in mijn ogen. ‘Jij bent zo hoog geklommen meisje,’ fluistert hij met een hese stem, ‘dat ik je niet meer kon bijhouden. Je was zo dapper, want je liet geen pijn zien ook al ging je langzaam kapot vanbinnen. Je hebt het beste hol gevonden dat er bestaat in deze wereld, mijn dochter. Ik hoop dat het daar warm is.’

Ik klamp me vast aan papa, hij ruikt zo lekker, hij ruikt naar papa. Zal ik deze geur ook achter moeten laten als ik vertrek?

 

Mama komt de kamer terug binnen met een dvd doosje in haar hand. Ze stopt de dvd in haar laptop en speelt het filmpje af. Ik verschijn op het beeld. De twaalf jarige ik, voor dat alles begonnen was. Het was een filmpje dat mama perse wilde maken, het was een filmpje gericht aan de ‘toekomstige ik.’

 

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’

‘Jij mag kiezen. Als je een grote meid bent zal je dit terug zien. Wat wil je aan de grote Cathalina vragen?’ hoor ik mama op de achtergrond zeggen.

‘Hallo daar…grote ik? Eeuh…We zijn vandaag 14/05/2009. Als je dit ooit te zien krijgt zal je waarschijnlijk denken: WOW, ik was klein! Of niet soms?’ Ik voel mijn mondhoeken lichtjes opkrullen terwijl ik het filmpje bekijk. ‘Ik hoop dat je mooi bent geworden… Heb je al een vriendje? Even tussen ons eh, mama zegt dat ik nog te jong ben om verliefd te worden, maar ik vind van niet. Is hij mooi? Mooier dan Lucas op dit moment? Want laat ons eerlijk zijn, die dommerik is niet lelijk! Ik hoop dat je blij bent.’ Ik lach en ik kijk naar Lucas die mijn hand heeft vastgenomen. We delen enkele seconden een liefdevolle met elkaar voor ik me terug op het scherm richt.

‘Haha, ik weet echt niet wat ik nog moet zeggen. Ik weet niet eens hoe oud ik zal zijn als ik dit terug zie. Mama! Ik ben klaar met tegen mezelf te praten, denk ik.’

‘Weet je zeker dat je niets anders wilt zeggen?’

‘Ja. Oh wacht! Eeuuh…Toekomstige ik. Ik hoop dat je nog lang en gelukkig zal leven!’

Er verschijnt een brede glimlach op de twaalf jarige ik haar gezicht. ‘Tot in de toekomst! Daaag!’ Het volgende beeld is mama.

‘Dag meisje, het is mama hier, zoals je wel kan zien. Ik dacht dat het makkelijk ging zijn om tegen mijn eigen dochter te praten , maar blijkbaar is dat niet zo. Wie weet wat je al niet hebt uitgespookt, de puberjaren zijn hier nog maar juist begonnen. Ik hou heel veel van je, kleine meid. Ik hoop dat je gezond bent en dat je je leven tot het uiterste aan het leven bent. Ik hoop dat je omringd bent door vrienden en dat je misschien zelfs al een vriendje hebt. Verberg hem niet voor me oké, ik zou hem graag leren kennen. En als het toevallig Lucas is, dan heb je een goede keuze gemaakt. Hij is een lieve jongen. Als het iemand anders is, hoop ik dat je ook een goede keuze hebt gemaakt. Zolang hij niet vol tattoos staat is het niet zo erg. Ik zie dat het filmrolletje bijna vol is, dus zal ik maar afronden. Heb een gelukkig leven Cathy, leef zonder zorgen op pijn. Mama houdt van je.’

Het beeld verdwijnt en ik kijk mama aan. Mijn ogen zitten vol tranen. ‘Ik hou ook van jou, mama.’

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...