De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
676Views
AA

16. Deze keer is het echt voorbij

Het is 21.50 uur, de voorbije twee uur zijn zo snel voorbij gegaan. Met elke seconde die voorbij gaat, voel ik me zwakker en zwakker worden. Nog tien minuten voor het tien uur is. Vanaf tien uur mag ik weggaan, vanaf tien uur is het nacht. Ik kijk mama aan en zie haar met tranen gevulde ogen voor de zoveelste keer.

‘het is bijna tijd, mama. Ik voel dat het bijna gedaan is.’ En daar was hij, de glimlach waarvan ik bang was dat ik hem niet meer te zien zou krijgen. Hij was echt. Mama glimlachte voor de eerste keer in zes jaar.

‘Ik weet het, meisje. Als jij denkt dat het tijd is, mag je loslaten.’ Ze komt naast me op het bed zitten en streelt mijn haren. Papa en Lucas komen ook bij me op het bed zitten en ze glimlachen alle drie.

‘Jij bent mijn voorbeeld, Cathy. Jij ben iemand waar de wereld naar zou opkijken. Ik zou het zeker geen zes jaar hebben volgehouden. Ik heb genoten van elk moment dat je bij me was. Van je geboorte tot de dag dat ik je terug zal zien in de hemel. Ik weet zeker dat een meisje met zo’n groot hart als het jouwe naar de hemel zal gaan. Ik ben zo trots dat ik mezelf de vader van iemand zoals jij kan noemen, dat ik mezelf de vader van Cathy Rose kan noemen. Je hebt nooit opgegeven, je hebt altijd doorgevochten.’ Er rolt een traan over papa zijn gezicht. Het is de eerste keer in zes jaar tijd dat ik hem zie wenen. Nu weet ik zeker dat het tijd is. Ik heb gekregen wat ik gevraagd had.

‘Het is niet eerlijk dat zo’n jong meisje dood moet gaan!’ Papa begint te wenen en verbergt zijn gezicht in zijn handen. ‘Sorry, ik weet dat ik niet zou moeten wenen, jij bent diegene in pijn. Jij hebt zolang volgehouden en je hebt de pijn ingehouden om jouw mama en mij niet nog meer pijn te zien lijden. Het is gewoon niet eerlijk!’

‘Het spijt me, dat ik je zo vroeg moet verlaten, papa. Sorry dat je me nooit naar het altaar zal kunnen brengen. Sorry dat ik je gaan kleinkinderen zal kunnen geven. En ik heb het meeste spijt dat jij moest zien hoeveel pijn ik heb geleden. Mama en jij hebben alles gedaan om jullie gezonde dochter terug te krijgen, het spijt me dat ik voor jullie moet sterven.’ De tranen vloeien over mijn gezicht, maar het maakt me deze keer niet uit dat ze mijn pijn zien. Deze pijn is niet door de kanker, deze pijn is omdat ik weet dat het nu echt gedaan is.

Lucas komt dichter, maar hij zwijgt. ‘Sorry dat het maar één dag was. Sorry dat ik je dit heb aangedaan. Jij was mijn enige vriend door deze hel, jij betekende zoveel voor mij. Sorry dat ik je toch achterlaat. Je verdient dit niet. Ik hoop echt, uit de grond van mijn hart, dat je nog lang en gelukkig zal leven, Lucas.’ Hij begint te wenen en rust zijn hoofd op mijn schouder.

‘Ik vergeef je,’ fluister ik in zijn oor. ‘En ik hou van je.’ Lucas kijkt in mijn ogen en ik zie hoe opgezwollen de zijne zijn. ‘Ik hou van je,’ zeg ik nogmaals.

‘Ik hou ook van jou,’ antwoordt hij met een hese stem. Hij pakt mijn gezicht langzaam vast en kust me voor de laatste keer.

‘Ik hou ook van jou,’ herhaalt hij.

Ik kijk rond in de kamer. De klok staat op 21.57 uur. Ik voel geen pijn. Ik zie hoeveel pijn mama, papa en Lucas aan het lijden zijn, maar ik voel geen pijn. ‘Dank je dat je zo lang hebt volgehouden. Dank je om mijn dochter te zijn, ik had niemand liever gewild.’ En opnieuw een glimlach van mama. Ik trek voor de laatste keer een foto met mijn ogen en ik hoop echt dat ik dit beeld van mama haar glimlach zal kunnen onthouden als ik dood ben. ‘Je bent zo sterk geweest, Cathalina. Daar moet ik geen seconde over twijfelen. Denk niet dat je opgeeft. Je hebt je leven geleefd tot het niet meer mogelijk was. Je zal altijd mijn dochter blijven en ik zal altijd van je houden.’

21.58 uur. Het begint moeilijk te worden om mijn ogen open te houden, het is alsof ik in slaap aan het vallen ben. ‘Dank je dat jullie er voor me waren vanaf dag één. Ik wou dat ik jullie kon bedanken, maar ik ben bang dat dat niet meer zal lukken.’ Mama en papa glimlachen allebei en kijken me aan. ‘Jou als dochter hebben was meer dan genoeg,’ zegt papa. Ik begin te hoesten en sluit mijn ogen.

Mensen zeggen dat je je leven voorbij ziet fitsen als je sterft en dat klopt.

21.59 uur.

Ik sta in de ‘geheime’ verstopplaats van Lucas en mij. Ik zie onze 11-jarige zelf met elkaar discussiëren over het feit of Lucas een geest heeft gezien of niet. De geest die had voorspeld dat ik vroeg zou sterven: ‘Geniet van alle kleine dingen in jullie leven, want op een dag zullen jullie terugkijken en blij zijn dat jullie die kleine details samen hebben beleefd. Geniet van elke dag alsof het de laatste zou zijn. Doe dit voor het te laat is.’ Het volgende beeld dat ik voor ogen krijg zijn weer Lucas en ik in onze “geheime” verstopplaats. Lucas vraagt of ik al iemand gekust heb. Plots sta ik op de speelplaats van mijn oude school. Ik zie mezelf op het midden van de speelplaats en zie al de andere kinderen met elkaar praten. Wat ben ik blij dat ik dat niet nog eens moet meemaken. Ik zit in de woonkamer, samen met mama en papa. En alsof alles in slow-motion gebeurd, zie ik mama haar prachtige glimlach. Nu komen de beelden van de oorlog met mezelf. Ik zie de twaalf jarige ik in de woonkamer van ons huis. Ik sta in de spiegel te kijken naar de bultjes die ik op mijn borst zie. Het ziekenhuis. Dat ik het volgende beeld dat ik te zien krijg. Ik zie dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan” aan mijn bed staan met mijn ouders. Hij zegt dat het deze keer niet lang meer zal duren en dat mijn ouders zich op het ergste moeten voorbereiden.

Dan wordt alles fel. Ik zie een licht aan het eind van de gang en ik voel me er zo door aangetrokken. Ik kijk om me heen en zie dat ik in het ziekenhuis sta. In de kamer naast me zie ik mezelf liggen op mijn bed. Mijn hartslagmonitor gaat heel rustig, dat wil zeggen dat mijn hart bijna gestopt is met kloppen. Ik zie mama, papa en Lucas bij me staan. En ik hoor in de verte een stem: ‘Je mag loslaten. Het is oké. Wij redden on wel, kleine.’ Het is Lucas. Ik voel geen pijn en wandel richting het licht. De woorden die me verteld zijn voor ik dood ging blijven door mijn hoofd spoken: ‘Je was zo dapper. Je heb nooit opgegeven. Ik hou van je. Je zal altijd onze dochter blijven.’ Die vier zinnen hoor ik elke keer opnieuw, maar er mist en één. Ik miste dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan.” Ik draai me voor een laatste keer om, ik kijk naar mijn kamer waar mijn hart zeer langzaam klopt. Het is tijd om los te laten Cathalina, het is tijd om te gaan. Ik wandel weer richting het felle licht en juist voor ik een stap zet naar de andere kant, hoor ik dokter de Naeyer: ‘Vaarwel, Goudbloempje. Mag ik je een geheimpje vertellen? Jij was mijn favoriete patiënt, ik keek zo naar je op. Je gaf me hoop om elke dag weer naar mijn werk te komen. Ik ben zo trots op je, Goudbloempje. Ik hoop dat je daarboven zonder pijn kan leven. We zullen je missen en nooit vergeten. Slaap zacht.’

Er rolt een traan over mijn gezicht. ‘Vaarwel.’

22.00 uur.

Ik hoor een lange toon vanuit mijn kamer komen. Ik hoor mama in tranen uitbarsten en ik kan met het scenario voorstellen. Ik kijk weer naar het felle licht en ik weet dat ik deze keer niet meer terug kan, deze keer is het echt voorbij.

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...