De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
682Views
AA

8. De waarheid

 

Het is 14uur wanneer we aankomen op de plek waar Lucas me zo nodig naartoe wilde brengen. Ik adem de frisse lucht in terwijl Lucas aan de telefoon zit met mijn mama. Hij heeft haar beloofd om elk halfuur te bellen. Waarschijnlijk om haar gerust te stellen dat ik nog niet gestorven ben.

Lucas heeft sinds kort zijn rijbewijs gehaald. Ik had nooit gedacht dat ik het geluid van een motor zo kon missen. Het voelt alsof ik even kan ontsnappen van de 6 jaar durende hel in het ziekenhuis.

De wind blaast door mijn haar en ik voel me vrij, het is alsof ik geen pijn heb. We stoppen aan een oud huis. Hij opent de deur en draagt me naar mijn rolstoel. Ik weet meteen waar we zijn. Dit was onze geheime verstopplek toen we nog klein waren en geen zorgen aan ons hoofd hadden. Ook al is hij niet zo geheim. Op de deur stat in grote, rode letters geschilderd “GEEN TOEGANG! DIT IS DE GEHEIME VERSTOPPLAATS VAN LUCAS EN CATHY CATHY EN LUCAS!” Ik moet lachen wanneer ik het zie.  Het versleten huis is niet echt rolstoelvriendelijk, dus draagt Lucas me in zijn armen door de gangen vol herinneringen. Ik ben uitgeput, ook al heb ik me amper bewogen. Lucas legt me in de zetel en geeft me een kus op mijn voorhoofd.

‘Waarom wilde me je zo nodig naar hier brengen?’ vraag ik.

‘Hier had je nog geen zorgen of pijn, dus ik dacht dat je het nog eens wilde zien. Onze “geheime” verstopplek,’ grinnikt hij.

Ik glimlach, zet me recht in de zetel en gebaar naar Lucas om naast me te komen zitten. Ik draai mijn lichaam en ga met mijn hoofd op zijn schoot liggen. Hij streelt een haarlok uit mijn gezicht en drukt een kus op mijn lippen.

‘Hoelang al?’ vraag ik hem.

‘Hoelang wat al?’ antwoordt hij.

‘Hoelang ben je al verliefd op mij?’

‘Ik weet het niet...lang?’

‘Hoe kun je dat nu niet weten? Wanneer was de eerste keer dat je hart sneller sloeg toen je bij mij was?’

‘Haha…al lang…drie jaar misschien? Ik heb het nergens opgeschreven, kleine.’

‘Drie jaar al! Dat is langer dan ik! Waarom heb je het me nooit gezegd? Hoe kon je verliefd worden op iemand met kanker?’

‘Wat bedoel je, hoe kon ik verliefd worden op iemand met kanker? Ik weet het niet…ik werd verliefd op je omdat je me betoverd had met je schoonheid, kleine,’ zegt hij op een plagende toon. ‘Ik heb het je nooit gezegd omdat je andere dingen aan je hoofd had. Ik wilde niet egoïstisch zijn en mijn gevoelens in de strijd gooien. Waarom heb jij me nooit iets verteld? Hoelang ben jij al verliefd op mij? Hoe ben je ooit verliefd kunnen worden op iemand zoals ik?’

‘Waarom zou ik niet verliefd worden op iemand zoals jij? Heb je jezelf al eens bekeken? Je bent een halve God! Twee jaar. Ik ben al twee jaar verliefd op je en ging het je zeggen op mijn 16e verjaardag, maar we weten allemaal hoe die is afgelopen. Waarom ben je niet teruggekomen? Je had ergere dingen gezien,’ zeg ik aarzelend.

‘Ik weet het niet.’

Ik zet me weer recht in de zetel en kijk hem aan. ‘Je weet het niet? Je hebt twee jaar dood gespeelt, Lucas, maar je weet niet waarom? Weet je hoeveel ik geweend heb omdat ik dacht dat ik de schuldige was? Hoe heb je me zoiets kunnen aandoen? Alles deed tien keer zoveel pijn toen jij weg was! Hoe heb je me zo kunnen laten vallen en niets van je laten horen, twee jaar lang en niet eens weten waarom?’ Ik begin te hijgen van de inspanning die ik maak om boos te klinken. Lucas streelt over mijn haar om me te kalmeren en het ergste is dat het lukt. Ik vervloek mijn gevoelens die ik voor hem heb waardoor hij me zo betoverd heeft. Ik kom terug op adem, maar ik wil een antwoord. Waarom heeft hij me dit aangedaan?

‘Ik was bang.’

‘Jij was bang? Denk je dat ik de voorbije zes jaar niet bang ben geweest, Lucas? Ik had gewoon niet de mogelijkheid die jij had. De mogelijkheid om weg te lopen.’

‘Ik was bang dat ik je kwijt ging raken als ik bleef, Cathy.’

‘Je zou me sowieso kwijt raken, of je nu bleef of niet. Ik snap gewoon niet waarom je gekozen hebt om me alleen te laten. Je wist hoeveel ik je nodig had en je hebt me daar gewoon achter gelaten!’

‘Weet je hoeveel pijn het deed om je elke dag zieker en zieker te zien met die valse glimlach op je gezicht?’ er rolt een traan over zijn gezicht. ‘Ik was bang dat als ik je niet losliet het meer pijn ging doen. Ik was egoïstisch en heb aan mezelf gedacht. Sorry daarvoor, maar ik was bang! Je bent een zijden draadje, Cathy! Een zijden draadje dat op springen staat. Ik kon mezelf niet blijven vasthouden aan een zijden draadje dat op springen staat, want hoe langer ik me aan je vasthield, hoe dieper de afgrond onder me zou worden. En op een bepaald moment zal je springen en de val gaat pijn doen, Cathy! Ik was bang dat ik je kwijt ging raken en ik nooit zou herstellen.’

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...