De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
672Views
AA

15. De gedachten in mijn hoofd

Aangezien ik op 12-jarige leeftijd ziek ben geworden, heb ik nooit echt geweten hoe het voelt om verliefd te worden. Lucas is mijn eerste liefde en ook mijn laatste. We zijn met elkaar opgegroeid en ik heb hem nooit als vriendje gezien. Ik vraag me af waarom ik na zestien jaar besloten had om verliefd te worden op hem. Niet dat je zelf kan beslissen op wie en wanneer je verliefd wordt, maar ik begrijp gewoon niet waarom het zestien geduurd heeft voor ik iets speciaals voor hem voelde. Was het omdat hij de enige jongen was die ik kende of voelde ik wel degelijk iets voor hem? Misschien wilde ik voor ik dood zou gaan weten hoe het zou voelen om gekust te worden. Ik hou van het gevoel wanneer zijn lippen de mijne raken, wil dit zeggen dat ik verliefd op hem ben? Is het niet oneerlijk om “samen” te zijn de laatste uren van mijn leven? Oneerlijk voor hem? Zoals hij al eerder verteld heeft: ik ga weg, maar hij blijft achter. Ik kan het nu ook niet meer veranderen. Is het egoïstisch om hem hoop te geven een paar uur voor ik doodga?

 

18.40 uur ik heb het gevoel dat mijn ouders mij al toestemming hebben gegeven om los te laten. Misschien is het te veel gevraagd om mama nog eens te zien lachen. Ze zal ooit wel lachen, ik zal het gewoon niet meer kunnen zien. Papa heeft zich sterk gehouden, zes jaar lang. Ik heb hem nooit zien wenen. Zou hij het volhouden tot ik weg ben? Misschien is het een gevoel dat hij heeft, misschien denkt hij dat hij niet mag wenen omdat hij niet wilt laten zien dat ook hij lijdt onder mijn pijn.

 

Ik begin me af ta vragen of dokter “ik-zal-doen-wat-ik-kan” ooit geweend heeft door het overleiden van een van zijn patiënten. Hoe zou hij het volhouden om al die kinderen dood te zien gaan? Zou hij weten hoeveel hij er al verloren heeft? Het moet toch deprimerend zijn om naar je werk te komen, wetende dat er iemand mogelijk zal sterven.

Plots realiseer ik mij dat ik niet weet of dokter de Naeyer getrouwd is of kinderen heeft, ik weet zelfs niet eens wat zijn naam is. En ik vraag me ook af waarom hij er in Godsnaam voor gekozen heeft om oncoloog te worden.

 

Er spoken zoveel gedachten door mijn hoofd dat ik niet doorheb hoe snel de tijd voorbij gaat. Het is ondertussen al 19.00 uur. Mijn ouders en Lucas zijn naar de cafetaria gegaan om te eten. Ik lig alleen in mijn bed, wachtend op het teken dat het gedaan is. Zou het pijn doen? Zou het lang duren? Het heeft al zes jaar geduurd, maar zou ik het voelen als het deze keer echt gedaan is?

 

Ik schuif mijn hand onder mijn rug om te weten of de enveloppen er nog liggen. Niet dat ze weg konden zijn, maar ik begin me af te vragen of het wel een goed idee is om ze onder mijn lichaam te verstoppen. Ze zullen ze ook wel vinden als ik ze in mijn nachtkastje leg of in de kast, maar daar geraak ik niet. Het is al vier maanden gelden dat ik op mijn eigen voeten heb gestaan. Ik vraag me af of ik nog zou weten hoe ik moet wandelen. Het is niet moeilijk: eerst het ene been, dan het andere, maar voor de één of andere reden lijkt het op een wiskundig vraagstuk dat onmogelijk is om op te lossen.

 

19.50 uur. Mijn ouders en Lucas komen terug naar binnen. Wanneer iedereen op zijn vaste plaats in zijn vaste positie gaat zitten vraag ik me af of ze het beu zijn. Mama en papa zitten al zes jaar in deze kamer hun dagen te verdoen. Ze hebben zes jaar van hun leven verspild aan iets dat toch dood ging gaan. Lucas heeft het ook vier jaar volgehouden: opstaan-school-ziekenhuis-huiswerk-slapen-opstaan-school-ziekenhuis-huiswerk-slapen, elke dag opnieuw, vier jaar lang. Ik zou het al lang beu zijn om op iemand te wachten waar ik van weet dat die persoon niet terug zal komen. Die persoon zal nooit hetzelfde zijn of in sommige gevallen zal hij er zelfs niet meer zijn. Ze moeten wel heel veel van mij houden om zes jaar van hun leven aan mij te hebben verspild.

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...