De 6-jarige oorlog met mezelf

Vanavond om 22 uur stopt jouw klok met tikken. Heb je je leven geleefd tot het uiterste? Ben je omringd door mensen die je liefhebt? Was jouw eerste kus één die je nooit zal vergeten? Ben je tevreden met wat je hebt of is het meeste nog niet genoeg? Stel je voor dat je maar tot 22 uur de tijd had, wat zou jij nog doen voor dat je klok stopt met tikken en je moet loslaten? Moeilijk of niet? De tijd tikt, het is bijna voorbij. Tik tak TIK tak TIK TAK...

0Likes
0Comments
664Views
AA

5. Aandacht voor een dood persoon

Ik ben uitgeput wanneer ik naar de klok kijk en het 11.30 uur is. Enkele familieleden zijn langsgekomen om me nog eens voor de laatste keer te zien. Het is ongelooflijk hoeveel aandacht een dood persoon krijgt. Waarom heb ik deze aandacht nooit gekregen gedurende de zes jaar dat ik al in dit verdomde bed lig? Lucas zat de hele tijd naast me met mijn hand in het zijne. Hij bewoog amper en sprak geen woord. Hij hield gewoon mijn hand vast terwijl hij naar buiten keek. Wanneer iedereen weg is en ik moeite heb adem te halen door de vermoeidheid, kijkt Lucas me aan. Hij gaat naast me in het bed liggen en nestelt zij hoofd tegen mijn borst. Ik voel hoe mijn hart sneller begint te slaan en ik hoor Lucas’ rustige ademhaling. Ik hoor de klok, die elke seconde weg tikt. Elke tik die ik hoor is een seconde minder dat ik kan leven. Een seconde minder van deze helse pijn, een seconde minder waar ik iedereen rond me pijn zie lijden. Ik weet niet wat meer pijn doet. Het feit dat ik langzaam dood aan het gaan ben of mijn ouders en Lucas pijn zien lijden.

 

Het is mijn 17e verjaardag en ik kan niet eens uit bed geraken. De kanker die heel mijn lichaam overheerst duwt me telkens verder weg. Mama is weer aan het wenen en papa wrijft weer over haar rug zonder ook maar een woord te zeggen. ‘Het is oneerlijk dat een kind van zeventien zoiets moet meemaken,’ hoor ik mijn mama snikkend zegen.

Zelfs op mijn verjaardag kan ik niets leuks doen. Toen ik hier aankwam in dit ziekenhuis was het nog leuk om de clown te zien en om naar het speelhoekje te gaan, maar ik ben nu zeventien. Dat soort dingen boeien me niet meer. En bovendien, ik geraak niet eens uit bed, hoe zou ik dan naar het speelhoekje moeten gaan om al de andere stervende kinderen te zien.

Wat oneerlijk is, is het feit dat sommige kinderen hier maar een maand zijn en alweer naar huis mogen gaan.

Het is een jaar geleden dat ik Lucas heb gezien of gehoord. Ik begin me stilaan af te vragen of ik hem ooit nog zal zien.

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...