Requiem

Een wreedaardige seriemoordenaar maakt de Nieuwe Wereld onveilig. Door zijn hand vallen regelmatig slachtoffers aan de rand van de zustersteden Tokio en Sanctuary. Yukiko Mitsokai heeft ook famileden verloren door deze moordenaar. Samen met Stephen March en een groep van vrienden zullen zij proberen om deze psychopaat te stoppen.

0Likes
0Comments
2413Views
AA

44. 44.

 

44

 

            Een gans ander verhaal, dat kon je wel zeggen. Jack had ons na zijn redding gevraagd of we een idee hadden welke drijfveer er achter al die moorden zat? Wat was ‘onze’ theorie? Ji en ikzelf vertelden hem onze vermoedens. Wij dachten dat de reden voor de moorden bij de inplanting van de chips lag die bij de bezoekers van de Nieuwe Wereld werden ingeplant. We lieten wijselijk onze info over de Weerstand achter in ons verhaal. Daarmee zouden we misschien Feliciano en zijn vrienden in moeilijkheden brengen. Anderzijds was Gekko onze verbindingsman met die tegenstanders van het regime. Onze eigen vriend en toeverlaat in onzekere momenten wilden we ook geen last bezorgen.  

            ‘Hmm, zover zijn jullie toch al gekomen. Het is natuurlijk veel méér dan dat. Mijn opdrachtgeefster, waarvan ik nog even de naam geheim wil houden omdat ik persoonlijk met haar wil afrekenen, is een…hoe zou ik ze het best kunnen omschrijven… een megalomane, ja dat is het juiste woord! Vroeger misschien ben ik ooit verliefd geweest op dat mens, maar met dat soort grootheidswaanzin wil ik niets te maken hebben. Ik ontken niet dat ik al veel watertjes heb doorzwommen en misschien niet altijd aan de juiste kant de oever verkend. Maar deze keer en nadat ze mij hier aan mijn lot heeft overgelaten, dat is zelfs voor mij een brug te ver.’

            Sterlington zag er afgepeigerd uit en zijn woorden klonken oprecht. Hij wist wie hierachter stak of beter gezegd wie de opdrachtgeefster voor de moorden was. De oorzaak van zoveel leed in de streek van Sanctuary en Tokio. Ervan overtuigd dat er maar één telefoontje nodig was om hem aan de Veiligheidsdienst over te leveren, zou hij ons waarschijnlijk niets wijs maken en dan nog. We hadden niets om zijn verhaal te checken. Dus luisterden we maar. Het was op dit moment onze enige optie.

            ‘Mijn opdrachtgeefster wil niet alleen de zetel in The Oval Office, haar doel is veel hoger gegrepen. Zij mikt op de hoogste troon: Werelddominantie! Ze wil president van de Wereld worden. Zowel van de Oude als de Nieuwe Wereld. Het idee van de chip had haar aan het denken gezet en ik vermoed dat toen pas haar ware aard naar boven is gekomen. De mogelijkheden die de ‘gewone’ chip aan de overheid schonk is op zich al een grove schending van de privacy. Je kan via de code van de chip in iedere huiskamer binnenkijken via de ogen van de drager, stel je eens voor!’

            Ik zweeg als vermoord en Ji stond wat te frunniken aan zijn T-shirt. Hij vertelde ons geen nieuws. We hadden via Stephen een staaltje van de mogelijkheden die Jack ons hier nu beschreef aan de lijve ondervonden.

            ‘Ja, maar daar stopte het niet,’ ging hij verder. ‘Onze senator heeft ook contacten met een aantal mensen uit jullie wereld. Je zou ze spionnen kunnen noemen. Mannen en vrouwen  die op haar loonlijst staan. Er is heel wat hoogstaande technologie via deze mensen naar haar gevloeid. Vooral op het gebied van de nanotechnologie waar jullie wetenschappers heel wat verder stonden dan aan onze kant. Haar spionnen maakten het de Oude Wereld gemakkelijk. Voor ons was het niet één sprong vooruit, maar verschillende hink-stap-sprongen. Een duivels plan werd in haar brein uitgebroed en tot uitvoering gebracht. Ze wou een onoverwinnelijk leger van soldaten met een chip inplanten. Een leger van soldaten met de Cyborg-chip, zoals dat apparaatje werd genoemd.’

            Onze vermoedens en berichten uit de Oude Wereld van Feliciano van de Weerstand werden hiermee bevestigd. Nog altijd lieten Ji en ikzelf niet blijken dat we toch al achter deze wetenschap waren gekomen. Maar wat het belangrijkste was aan zijn uitleg was dat Jack daarmee bewees dat hij te vertrouwen was. We hadden hem aan onze kant gekregen. Het was dan misschien niet enkel en alleen omdat we hem gered hadden uit de handen van de Veiligheidsdienst - alhoewel hij ons daarvoor al uitvoerig voor bedankt had – Jack Sterlington zon op wraak en het stond in grote letters in zijn ogen geschreven.

            Hij had het spreekgestoelte en we waren gewillige toehoorders. ‘Ik heb het nooit erg  gevonden,’ vervolgde hij, ‘om bepaalde opdrachten uit te voeren die nu niet bepaald katholiek waren. Voor mij was het voldoende als ik maar wist waaraan ik toe was. Als men mij zei dat ik geen hulp kon verwachten als ik op een bepaalde plaats gedropt werd, dan was dat zo. Ik ben getraind om zo’n moeilijkheden de baas te kunnen en te overleven in barre omstandigheden. Maar die soldaten weten niet wat er in hun hoofden wordt gestopt.’

            Nu keek ik even naar Ji. Dit was nieuwe informatie. We dachten dat de Cyborg een betere versie was van de gewone chip met bepaalde specifieke mogelijkheden. Maar welke wisten we niet. Maar Jack zou het ons dadelijk uit de doeken doen.

            ‘Bij het inplanten van de CB-chip wordt een bepaalde procedure uitgevoerd waardoor in eerste instantie al hun herinneringen aan hun vroegere leven wordt gewist. Brainwashing van het ergste soort! Ze krijgen een nieuwe identiteit geüpload en via de nanotechnologie die in de chip is ingewerkt wordt na de incubatieperiode een deeltje in hun hersenen namelijk de thalamus, ons centraal pijnregelsysteem op een onmenselijke manier beïnvloed. Normaal gezien komen bij pijn neurotransmitterstoffen of voor de leken onder ons, boodschapperstoffen vrij. Als de pijn sterk genoeg is zodat die via het ruggenmerg en de thalamus de hersenschors bereikt, dan pas voelen we de pijn. Bij hen worden de aanmaak van deze stoffen verstoord zodanig dat ze minder pijn voelen. Heb je nog gehoord van kanonnenvoer. Wel als je je leger groot genoeg maakt en ze met deze chip op pad zend dan gaan ze door tot ze er dood bij vallen en het misschien niet eens gevoeld hebben!’

            Onze mond bleef dicht en er hing een stilte die te snijden was. Ik probeerde het mij voor te stellen om op die manier te leven. Dit was inderdaad niet meer menselijk. Dit waren robotten in een mensenlichaam. Megalomane was nog zacht uitgedrukt als beschrijving voor zijn opdrachtgeefster. Een massamoordenares met een robottenleger achter zich. Een oorlogsmisdadigster en op zijn minst een vrouw die voor haar eigen bestwil voor de rest van haar dagen achter  de tralies zou mogen creperen.

              Jack zuchtte en vervolgde, ‘dan spreek ik nog niet over de genetische manipulatie die de chip in werking stelt. Reeds na een periode van een paar weken begint de transformatie. Het uiterlijk van iedere CB-soldaat verandert langzaamaan in dat van een gespierde vechtmachine, één soort bodybuilder, maar dan een die niet met zijn spierballen staat te pronken. Ze kunnen ze wel degelijk op een dodelijke manier gebruiken. De chip heeft een geheugen die hen in staat stelt om alle vechtsporten te beheersen, alle wapens van welke makelij ook op de efficiëntste manier te gebruiken. Dat zijn dan nog maar een paar van de zaken waarvan ik weet van heb. Ik veronderstel dat de chip nog andere mogelijkheden bezit waarvan men mij niet op de hoogte heeft gesteld. De senator houdt voor het moment de bataljons waarvan men de CB-chip al heeft ingeplant in quarantaine. Je snapt natuurlijk wel waarom. Deze mensen mogen niet meer in contact komen met hun familie. Die soldaten zouden hun vrouw of man of kinderen niet eens meer herkennen. Hun geheugen is gewist en vervangen. Met dat ik het jullie nu allemaal vertel, besef ik zelf dat dit volledig geschift is. Het ergste is dat ik voor het geld daaraan heb meegewerkt!’

            Ja, na zoiets moest je toch wel even slikken. Maar ik zat nog altijd met dezelfde vragen. ‘Maar, Jack, waarom moeten al die mensen van onze wereld sterven. Het is toch niet omdat zijn een chip ingeplant zijn omdat zij in het Westen zijn geweest? Er waren geen fysiologische veranderingen bij deze slachtoffers. Nou ja, misschien waren zij dan wel zoals je zegt onbewuste spionnen maar voor de rest wat was het risico?’ Ik kon moeilijk geloven dat die aan grootheidswaan lijdende senator daarom Michael op pad had gezet met die mooropdrachten.

             Onze gast knikte ontkennend. ‘Neen dat klopt, dat heb je wel goed gezien. Maar voordat de  definitieve CB-chip onder de doopvont werd gehouden, waren er een aantal proefversies die afgeleiden waren van de gewone chip met een aantal nieuwe toepassingen in verwerkt die niet direct lichamelijke bijverschijnselen gaven. Een groep mensen…uit de Nieuwe Wereld die gedurende een weekend bij ons waren, hebben gewoon door een menselijke vergissing een van deze proefversies ingeplant gekregen. Gezien ze niet door het proces van brainwashing gegaan zijn, werkte de chip gewoon als de chip die ieder ander op een ander moment als verplicht cadeautje meekreeg van onze regering.’

              Ji trok zijn schouders op. ‘Ik begrijp het niet. Als die dan toch gewoon werkte als die andere waarom dan die mensen vermoorden? Er zou toch geen haan over gekraaid hebben. Als je lichamelijk niet het verschil kon ervaren met de gewone chip waarom al die dramatische ingrepen…of,’ zijn ogen verwijdden zich.

             ‘Ik zie dat er een lampje gaat branden,’ reageerde Jack. ‘Inderdaad Ji, je hebt gelijk. Waarom al die doden als de werking uiterlijk in niets verschilde met de gewone chip. De reden ligt in het feit dat de senator op een totale andere manier denkt. Zij heeft er geen moeilijkheden mee om in iemands hoofd te rommelen en haar eigen gedachtegang projecteert ze ook op haar tegenstanders. Ze vreesde dat de technologie die ze op punt aan het stellen was uit de hoofden van die onfortuinlijke mensen kon gehaald worden door jullie wetenschappers. Als zij het voor het zeggen had dan zou ze een mensenleven voor zo’n nieuwe technologie met een simpele handtekening beëindigen. Daarna zou ze hun hoofd laten dissecteren om de chip te bemachtigen en onder de microscoop te bestuderen. Daarom werden de slachtoffers juist zo bloederig verminkt. Dit was geen toeval! Het was eerder een afleiding om de chip onklaar te maken bij die groep mensen. Enkel omdat de Nieuwe Wereld de nieuwe chip niet zou kunnen bestuderen en haar plan mogelijks zou kunnen dwarsbomen alvorens zij dat tot uitvoering kon brengen. Begrijp je nu wat een feeks ze is.’ Hij sloeg zijn ogen neer en aarzelde even.

             ‘Ik zei het reeds. Eigenlijk ben ik even schuldig. Al heb ik dan zelf die moorden niet gepleegd, ik heb haar er niet van weerhouden of haar proberen te overtuigen dat ze verkeerd bezig was. Aan de andere kant was zoiets ook mijn eigen doodvonnis tekenen. Ik heb altijd geweten dat ze geen scrupules had, maar dat ze zo ver zou gaan…!’ Hij verzweeg wijselijk en tevens beschaamd dat zij zijn bedvriendin was geweest.

              Het zou er Arturo en Sachiko er zeker niet mee terugbrengen, noch Kathy Chang noch de vrienden van Ji en Eagle Eye en nog zoveel andere slachtoffers. Nu wisten we waarom ze gestorven waren. Door een samenloop van omstandigheden zoals men dat zo mooi verwoord. Een menselijke fout gekoppeld aan het op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn.

             Jack had ons zijn verhaal verteld. We hadden vooraf besloten als we oordeelden dat hij oprecht was, dat we hem van ons plan op de hoogte zouden stellen. Ik keek even naar Ji en die knikte.

            ‘Bedankt Jack dat je vele vragen die we hadden, hebt opgelost. Je zal wel begrijpen dat we het je nooit kunnen vergeven dat je met zo iemand hebt samengewerkt. Maar ik vermoed dat je nog een eigen agenda hebt met je opdrachtgeefster. Eentje die wij zelf niet kunnen oplossen. Toen je bij ons half dood aanklopte was je aan het ijlen en heb je de naam van een bank en een stuk code doorgegeven?’

            Er was geen verrassing op het gezicht van Jack te lezen. Dat was een tweede test die Ji en ik hadden afgesproken. Als hij blijk zou geven dat hij nog geheimen had die hij voor ons wou bewaren, zou het zijn verworven krediet bij ons een ferme deuk geven.

            ‘Ik herinner het me vaag. Heb je de code opgeschreven?’

            Ik knikte bevestigend.

             ‘Goed, bewaar ze. Ik moet nu terug om een appeltje te schillen met een zekere senator. Kijk goed naar het nieuws. Eerst moet ik mijn contacten leggen om mijn plan tot uitvoering te brengen. Je zal het weten wanneer mijn is plan mislukt en dan zal er geen Jack Sterlington meer bestaan. Dan ga je met dezelfde code naar JP Morgan Chase Bank in Detroit.’ Hij zocht een kaartje in zijn portefeuille. ‘Dit is de kaart die jullie toegang zal geven tot een kluis. Met de code kunnen jullie aan dezelfde info die ik in de Bank of America heb opgeslagen. Een spion zorgt voor ingebouwde zekerheden. Daarvan hangt zijn leven soms af en het mijne hangt op dit moment aan een zijden draadje mag je wel zeggen. Ik weet niet of mijn baas weet dat ik het overleefd heb, maar ik neem liever het zekere voor het onzekere. Trouwens ik heb nog een derde veiligheid ingecalculeerd. Maar om het leven van deze persoon te beschermen vertel ik dit liever niet.’

             We begrepen dat Jack Sterlington op oorlogspad was. Zijn woorden hadden hard geklonken en zijn ogen schoten vuur. Als hij over de senator sprak kreeg zijn gezicht een woedende uitdrukking en zijn handen balden zich tot vuisten. Die taal begreep ik. Wraak was een gevoel die mij de laatste tijd gedreven had. Nu wist ik waarom. De dader was eigenlijk maar de hand van de werkelijke opdrachtgever. Ik zou de echte moordenaar van mijn ouders zelf nooit kunnen straffen. Jack zou mijn hand zijn. Ik mocht echter niet vragen van hem om haar te  doden. Dat was tegen mijn leefregels. ‘Ik hoop dat zij de gepaste straf krijgt.’

             Onze Westerse vriend knikte. ‘Nu heb ik een vliegtuig te halen, vrienden. Hou je goed!’

             Dat waren de afscheidswoorden waarmee hij uit ons leven verdween op het moment dat Stephen nog spoorloos was.

 

……..

 

              Markus Moore had een zwak voor Starbucks. Hij vond er de koffie goed en hij kon er wat werk doen op zijn laptop via de Wifi die daar al meer dan een eeuw voor iedereen ter beschikking werd gesteld. Sinds het project Michael I was afgeblazen, hadden ze wat meer tijd gekregen, zodanig dat ze niet iedere nacht meer in de Kelder moesten overnachten. De zaak waar hij zich bevond, zag er gerieflijk uit en tegelijk luxueus ingericht. Reeds vele jaren was dit zijn vaste stek aan de 2nd Avenue & 9th Street. Huisnummer 145, een aanrader voor iedereen die hield van koffie en een lekkere hap.  Hij nam er dikwijls zijn lunch en genoot daarna van een smaakvolle ‘Italian Roast’ koffie. Deze keer was hij er na zijn werk even binnengesprongen en werd het een salade gevolgd door zijn koffie. Normaal gezien sloot de zaak om 11h00. Het was al donker maar hij had nog wel een uurtje om zich wat te ontspannen vooraleer hij naar zijn saaie appartement terug zou gaan en zou proberen wat uurtjes te slapen. De mail die pas was binnengekomen had hem bijna in zijn dampende hete koffie doen verslikken.

           

            Markus

 

Schrik niet. Straks kom ik naast je zitten. Moet even eerst kijken of het veilig is.

 

            J.S

 

            Hij keek als een groentje om zich heen en zag natuurlijk niets. Het bericht dat hij zojuist had ontvangen, wiste hij met zijn speciaal programma. Men zou achteraf deze mail niet kunnen terughalen. Hij was dan misschien geen ster zoals de veldagenten maar van software wist hij wel van wanten.

            Jack leefde…of was dit een ziekelijke en smakeloze grap van een van de werknemers van de Kelder. Markus zou indien dit een misplaatste mop was van een collega er beslist niet mee kunnen lachen. Zijn hartslag werd plots angstvallig hoog en hij liet zijn koffie maar staan gezien het extra effect dat aan zijn hartslag zou geven. Wachten kan lang duren, zo beweert men toch. Voor iemand die normaal gezien uren voor een scherm zat en een bliepje volgde, leek op dit moment een kwartier een halve dag te duren.

            Ieder man die binnenkwam werd door Markus aan een grondige controle onderworpen maar hij kon Jack in geen een van hen herkennen. Daarom was de verrassing nog groter dat hij niet van links waar de ingang zich situeerde maar juist van de andere kant Jack Sterlington met een koffie zag aankomen. Markus wilde bijna opspringen van verrassing en geluk dat Jack hier nu voor hem stond. Men had hem verteld dat Jack het net niet had gehaald en gestorven was vooraleer dokter Yiu Sing hem had kunnen helpen. Een flagrante leugen!

            ‘Is deze plaats nog vrij, jongeheer…?’ vroeg Jack met een lach op zijn gelaat. Hij was blij Markus terug te zien. Jack wist niet zeker hoever de senator haar klauwen zou uitslaan als ze een lijn doorknipte en vreesde voor zijn familielid. Maar nu hij hem hier met zijn mond open en met een idiote maar zalige lach op zijn gezicht zag zitten, deed het hem goed.

             ‘Doe je mond nu maar dicht, Reddy,’ zijn bijnaam gebruikend reageerde Jack op de blik van Markus, ‘straks vliegt je gemengde salade er weer uit die je zo lekker heeft gesmaakt en dàt zou pas opvallen!’

              Markus had eerst verrast de persoon bekeken die hem benaderde. Een paar seconden, niet meer, had hij getwijfeld vanwege de stoppelbaard van een aantal dagen en blijkbaar had Jack zijn haar ook een andere kleur gegeven. De bril die hij normaal gezien niet droeg, gaf hem een strenger uiterlijk, maar zijn stem zou Markus uit duizenden herkennen. Hij veronderstelde dat Jack hier al een tijdje was en de omgeving aan het observeren was. Nog altijd niet van de verrassing bekomen, nam hij Jack stevig vast en sloeg hem kameraadschappelijk op de rug, terwijl hij hem bijna fijnkneep.

             ‘Hé, kalm aan Markus, ik herstel nog van een operatie en dan spreek ik nog niet van die jetlag die ik maar niet kwijt geraak. Waarschijnlijk oud aan het worden,’ gekte Jack, blij met het enthousiasme van zijn familielid.

              Markus liet hem uiteindelijk los, maar de brede lach bleef op zijn gezicht plakken. Jack schoof bij aan zijn tafeltje en bestelde zijn favoriete koffie, een ‘dark espresso roast’. Een koffie gemaakt van een mengeling van bonen uit Latijns-Amerika en een deel van Azië die gelukkig in de naoorlogse periode gespaard was gebleven. Deze blend was uitermate duur maar Jack had het er voor over. Hij hield van de rijke karamelsmaak van de koffie. Jack vond de theecultuur in Japan iets apart en af en toe kon hij wel een theetje wel smaken, maar als hij uiteindelijk moest kiezen zou koffie het met voorsprong winnen.

             ‘Hoe kan dat nu? Is er iets waar ik niet de juiste bevoegdheden voor bezit? Voor zover ik van de senator heb gehoord was je ernstig gewond door Michael afgevoerd en had die dokter je niet meer kunnen redden. Ik…nou ja, als het top-secret is mag ik misschien niet aandringen, maar….’. Markus voelde het rood op zijn wangen. Hij wist dat Jack hogere regionen frequenteerde maar hij voelde aan zijn elleboog gezien de uitdrukking op het gezicht van Jack dat hij een gevoelige zaak had aangeboord.

            ‘Beste jongen, ik ben gewoon door onze lieve vriendin in de steek gelaten. Erger nog, ik heb zelf met mijn eigen oren haar de code horen doorgeven aan de dokter om mij om het leven te brengen. Inderdaad, ik was overbodige ballast en moest verdwijnen. Lief mens hé! Wat mij op het volgende brengt. Markus, ik denk dat je best even van de aardbodem verdwijnt, maar niet vooraleer je me een dienstje bewijst. Eentje die de Verenigde Staten van de Westerse Gemeenschap op zijn gevesten zal doen daveren.’

            Markus’ ogen waren wijd open en hij slikte even, keek even rond en zei toen samenzweerderig, ‘Jack, je zegt het maar, voor jou ga ik door het vuur…,figuurlijk dan hé,’ voegde  hij er toch maar voor de zekerheid aan toe.

            Jack dronk even van zijn espresso vooraleer hij tot de kwestie kwam. ‘Ik heb hier bij mij drie pakjes. Hierin zit informatie die je moet doorgeven aan de personen waarvan ik hun adres erbij heb opgeschreven. Zij zullen weten wat ermee te doen. Dan ga je naar het huis op het adres dat ik je straks zal geven. Moest je toch geen reactie zien na een aantal dagen …,’ Markus wou vragen stellen maar Jack hield zijn hand op, ‘voor je eigen veiligheid Markus, het zal je allemaal wel duidelijk worden, stel geen vragen. Dus zoals ik al zei, in het geval je de pakjes hebt afgeleverd en er komt geen reactie, kijk dan onder het bureaublad in het safe-house, daar zit een sleutel voor de safe achter het schilderij in de slaapkamer. De code is je geboortedatum. Daarin zitten dezelfde kopieën van de pakjes die je bij je hebt en nieuwe adressen. Een extra zekerheid want ik vertrouw niemand meer…buiten jou.’

            Markus was ontroerd maar ook een beetje van de kaart. Dat was nu waarschijnlijk het leven van een spion dacht hij even, verborgen sleutels en codes en geheime pakjes, neen Jack had gelijk gehad, dit was geen leven voor hem.

           Jack nam zijn servet en schreef er een adres en telefoonnummer op. ‘Dit is een safe house waarvan de Kelder niet op de hoogte is en dit is het nummer van een van de twee nieuwe mobieltjes die ik zojuist heb gekocht en ik bij mij heb. Ik wil je even uit de running want ik vertrouw onze Witte Engel voor geen haar. Ik ga haar trouwens nadat je de pakjes hebt bezorgd een bezoekje brengen. Als je daar bent zet de TV op in het safe-house en amuseer je maar. De koelkast zit vol. Het tweede mobieltje die je daar zal vinden, is als je in problemen geraakt. Mijn naam zit erin geprogrammeerd, maar je belt enkel maar als het hoognodig is. Anders contacteer ik je zelf.  Oké?’

            Zonder verder te twijfelen stemde Markus toe. Ze praten nog een tijdje en toen de zaakvoerder aangaf dat het al over sluitingsuur was, namen ze afscheid en gingen ze ieder hun weg nadat Markus nog eens Jack goed had vastgenomen en gezegd dat hij de gelukkigste man ter wereld was nu hij wist dat Jack nog leefde. Familie is belangrijk, zowel Jack als Markus voelden het op dit moment aan. Meer dan op elk ander moment dat ze al te samen hadden beleefd.

 

……..

 

            Stephen had met aandacht geluisterd naar het verhaal dat ik en Ji hadden gehoord van Jack Sterlington. ‘Een gevaarlijke bondgenoot,’ was zijn eerste reactie, ‘ik zou niet graag zijn vijand zijn. Die man weet blijkbaar van wanten. Alhoewel ik vermoed dat het appeltje dat hij wil schillen niet echt meegaande zal zijn. Ik hoop dat de man slaagt en zijn tanden niet breekt op het klokhuis van die rotte appel. Dit “moet” stoppen.’

            Ik had mijn arm rond zijn schouder geslagen en hield hem vast alsof ik hem nooit meer zou willen loslaten. Ji lachte en zei dat hij nog iets te doen had en verliet ons met een grijns op zijn gezicht. Een vriendelijk man die zonder woorden wist wanneer drie juist één teveel is.

            Stephens verhaal sloot naadloos aan bij dat van Jack. Michael had hem na een van zijn martelingssessies met de taser verteld waarom zijn vader vermoord was. Thomas March was bij een bezoek met zijn echtgenote Kathy Chang in de Nieuwe Wereld benaderd geweest door iemand die geld wou slaan uit informatie die hij naar eigen zeggen uit goede bron had weten los te krijgen. Thomas March die een goede mensenkennis had, voelde dat de man iets te vertellen had, maar dat hij die info maar zou lossen voor de goede prijs. Het had hem dus wel wat gekost. Uiteindelijk was hij achter de geheimen van de gewone chip gekomen. Het was een fantastisch verhaal, letterlijk en figuurlijk, maar als het waar was, dan kon Thomas March niet met die waarheid leven. De man met de info had de vrouw in kwestie die volgens zijn bron de touwtjes in handen had, toen nog geen senator, met naam en toenaam genoemd.

              Thomas March had de vrouw in kwestie de volgende dag reeds aan de kaak gesteld. Hij had haar met de neus op de zaken geduwd en ze had het staalhard ontkend. Een verhaal van iemand die overal samenzweringen zag, fantasierijke hersenspinsels van politieke tegenstanders die haar loopbaan wilden kapot maken. Dat was haar enige reactie. Het waren Thomas woorden tegen die van haar. Hij had gedreigd de zaak verder uit te spitten tot op de bodem. Als ze gelijk had, had ze niets te vrezen!

            Men had hem op diplomatieke missie gestuurd naar het Oosten en dan had men een autobot-ongeluk gesimuleerd die er geen was. Zowel Thomas March als zijn vrouw overleefden het niet. Stephen had er zijn vader niet mee terug. Enerzijds was hij trots dat zijn vader als een rechtschapen man tegen het onrecht wou strijden, anderzijds was hij triest dat hij daardoor zijn vader en stiefmoeder had verloren. Hij hoopte dat Jack meer geluk had. Maar met hoop alleen loste men niets op.

            ‘Hoe is het met het plan van Gekko en Feliciano die je me uit de doeken hebt gedaan. Wanneer zouden ze dit uitvoeren?’

            Ik sloeg mijn hand voor mijn mond. ‘Dat zou op dit moment al bezig moeten zijn. Met het uitwisselen van onze verhalen ben ik het uur uit het oog verloren. Gekko had liever gehad dat we niet aanwezig waren omdat het voor hem een afleiding zou kunnen zijn als we bij hem waren. Het is een sinecurespel omdat hij op het juiste moment bepaalde veiligheidssystemen van op afstand moet uitschakelen en zoals ik hem ken, tien schermen tegelijk in het oog moet houden. Ik begrijp hem wel, het is ook belangrijk dat deze operatie lukt. Ik hoop dat Gekko met zijn Requiemvirus voor de nodige problemen kan zorgen en het plannetje van die verdomde senator dwarsboomt!’ Ik werd weer rood, maar het was deze keer niet uit schaamte.

 

copyright Rudi J.P. Lejaeghere

 

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...