Requiem

Een wreedaardige seriemoordenaar maakt de Nieuwe Wereld onveilig. Door zijn hand vallen regelmatig slachtoffers aan de rand van de zustersteden Tokio en Sanctuary. Yukiko Mitsokai heeft ook famileden verloren door deze moordenaar. Samen met Stephen March en een groep van vrienden zullen zij proberen om deze psychopaat te stoppen.

0Likes
0Comments
2401Views
AA

35. 35.

 

35

 

            ‘Sorry, Ji,’ zei de dokter tegen zijn vriend, ‘Hij is in coma gegaan. Ik kan hem lichamelijk de zorgen geven die hij nodig heeft, maar ik vrees het ergste. Het bloedverlies en helaas heb ik inderdaad kunnen constateren zoals uw vriend suggereerde, dat hij beginnend gangreen heeft. Het heeft hem zozeer verzwakt dat ik vrees voor zijn leven, als we niet direct reageren. Ik moet dringend een ambulance-eenheid verwittigen.’

            Stephen en ik stonden erbij als uitgeschud. We hadden deze man maar een paar momenten bij bewustzijn gekend. Hij was blijkbaar een pion in het raadsel rond de moorden en de opdrachtgevers. Zover was Stephens en mijn gedachtegang al geraakt. Op dit moment zouden we niets meer te weten komen waarom die man aan hun deur stond en wat zijn rol in het geheel was. Zoveel was zeker, hij kende Stephen en hij had een boodschap doorgegeven die om de een of andere reden belangrijk voor hem was. Het was deels ook een waarschuwing. Hij had ons een code toevertrouwd en we moesten een bepaalde senator niet vertrouwen. Iemand in de Oude Wereld die achter het ganse plaatje stond. Dat zou veel verklaren. En die ‘ze’ in zijn ijlende woorden duidde op een vrouwelijke persoon. Zoveel vrouwelijke senators waren er nu ook weer niet. Alhoewel men niet op de eerste beste kon toestappen en haar beschuldigen van het organiseren van moorden in de Nieuwe Wereld. Veel vragen, weinig antwoorden! Jack Sterlington was de naam van de mysterieuze man. Dat hadden we wel meegekregen. Misschien dat Stephen via zijn contacten iets over deze man te weten kon komen. Er zou wel iemand weten voor welke senator Jack Sterlington had gewerkt.

            ‘Ik ga deze patiënt dan ook bij de politie moeten aangeven. Mijn verhaal zal hen wel overtuigen. Een gekwetste man die op mijn deur klopte en om hulp vroeg en daarna in coma gaat. Jullie namen zullen hier niet in gemengd worden. Maar nu moet ik voortmaken als we deze man nog een kans willen gunnen.’

            Ji drukte de hand van zijn vriend en we konden niets anders dan onverrichter zake het huis van de dokter verlaten. Ik had Gekko ingelicht over het onverwachte bezoek van Jack Sterlington en dat we iets later zouden zijn.

            Wat later zaten we allen wat geschokt bij elkaar in het appartement van Gekko. ‘Ik vraag me af,’ probeerde ik de stilte te verbreken, ‘of dit niet boven onze  pet gaat. Er spelen hier duidelijk internationale motieven mee in deze zaak. Hebben wij de macht om het tegen deze grote spelers op te nemen?’

            Eagle Eye was de ganse tijd al stil geweest. Het was ons niet echt opgevallen omdat de situatie met Jack Sterlington ons zo verrast had. Maar nu we wat tot onze positieven kwamen, viel het mij op dat Eagle Eye op iets zat te broeden. ‘Jérome, is er iets, je bent voor je doen nogal…stil! Problemen?’

            ‘Neen, geen problemen, maar weer een stukje van de puzzel die op zijn plaats valt,’ verklaarde hij. We keken allemaal verbaasd. ‘Ik had gisterenavond een afspraak met Masowa!’

            We waren geschokt. Hij had ons daarover niets verteld. Eagle Eye verontschuldigde zich daarom. Hij wou eerst alles verwerken wat Masowa had verteld. Hij vertelde hoe alles verlopen was en dat hij te weten was gekomen dat de moordenaar Michael werd genoemd en blijkbaar een Euraziaat was. Hij vertelde ons ook dat Iro Masowa nog niet de slechtste was en dat hij vermoedde dat Jack de westerling was die ik en Stephen naar Ji’s vriend, de dokter hadden gebracht. Eigenlijk was het plan van Eagle Eye om Masowa uit te vragen een prachtig idee geweest, maar juist enkele dagen te laat uitgevoerd. Ze hadden de moordenaar in zijn hol kunnen overvallen met zijn vieren. Tegen zo’n overmacht had hij het zeker afgelegd. Maar nu was het anders verlopen.

            Stephen zat bedenkelijk te kijken. ‘Ik vrees dat er niets anders opzit dat ik terug moet naar mijn thuisbasis in de Oude Wereld!’

            Waarom weet ik niet, maar mijn hart begon sneller te slaan, wat bedoelde Stephen? Wilde hij zich terugtrekken uit deze zoektocht die we samen gestart waren. Was ik voor hem maar een onenightstand geweest? Ik wist niet wat gezegd, zeker niet in de aanwezigheid van mijn andere vrienden. Misschien dat zij het aanvoelden, want hun blikken gingen heen en weer tussen Stephen en mij. Stephen merkte dit ook op. 

            ‘Neen Yu, het is niet dat ik hiermee stop,’ en hij glimlachte me met een knipoog toe. Een knipoog met een dubbele betekenis.

            Mijn hart was gerustgesteld. Ik was smoorverliefd geworden op die man met die bruine zachte ogen. Zo’n gevoelens had ik nog nooit gehad. Vlinders in mijn buik, pff ik had er vroeger altijd sarcastisch op gereageerd bij vrienden die erover spraken. Ik had hen voor watjes aanzien. Pas nu voelde ik de kracht van de liefde.

            Stephen legde zijn plan uit. ‘Ik bedoel, we hebben een code, een locatie in de Oude Wereld: De bank of America. Ik moet zelf ter plaatse die code gaan uitproberen om te zien wat die inhoudt. Misschien is het niets of anders kan het de oplossing zijn waar we al de hele tijd naar zoeken. Ik ben de enige persoon in dit gezelschap die dit tot een goed einde kan brengen. Het is een thuiswedstrijd. Ik moet die kunnen winnen!’

            ‘Ik ga met je mee, Stephen,’ vloog het uit mijn mond, zomaar zonder nadenken. Ik wilde bij hem zijn. Hem begeleiden, bij hem zijn en met mijn Kami Akai hem verdedigen als het nodig was.

            ‘Neen, sorry Yu. Geen enkel van jullie geraken een stap binnen zonder dat jullie gechipt en gevolgd worden. Ik wil jullie dat niet aandoen. Zeker niet nu we weten wat daar allemaal aan vast hangt. Ik denk dat jullie hier van veel meer nut zijn dan in mijn gezelschap.’

            Hij had natuurlijk gelijk. Ik wou zo’n vreemd dinges niet in mijn hoofd geplant hebben. Maar stilletjes slaakte in een zucht om andere redenen. Waarom had ik getwijfeld over onze gevoelens? Was het een romance die geen toekomst in zich had? Twee mensen uit twee zó verschillende werelden, twee culturen die misschien bij het eerste conflict onvermijdelijk zouden botsen en de genegenheid die er tussen hen bestond teniet zou doen. Ik stelde mij in een paar tellen zoveel vragen dat ik het pas na een poos doorhad wat mij werkelijk tegen het hart stootte. Ik zou een tijd zonder Stephen zijn als hij alleen terug naar huis zou gaan! En dat was de reden die mij zo deed reageren. Ik voelde het gemis reeds voor hij ons…mij zou verlaten.

            Stephen keek me met zijn bruine ogen aan. Zonder woorden las ik dezelfde gevoelens van zijn gezicht. ‘Het is iets dat ik moet doen, Yu. We zijn te ver gevorderd met onze plannen om nu te stoppen. Gekko moet zijn project verder uitwerken en ik moet in Detroit een bank bezoeken. We moeten onze prioriteiten kennen al vind ik het ook niet leuk om jullie hier achter te laten. Jullie zullen zich ondertussen onder de  radar moeten proberen te houden. Niet opvallen bedoel ik. Hoever sta je nu al met jouw plan, Gekko?’

            Gekko maakte even een rondje met zijn vierwieler en tikte zijn virtuele beeldscherm aan. ‘Dit zijn Joeri en Nikolaj Volkov.’ We zagen twee mensen een gebouw langs een gevel klimmen. Het was een 3D-filmpje dat hij in elkaar had gezet volgens het scenario dat volgens zijn berekeningen het meeste kans van slagen had. ‘Vooraleer de gebroeders Volkov deze halsbrekende toeren doen, moet ik ondertussen de straatcamera’s in de nabijheid van het gebouw in een lus plaatsen. De veiligheidsmensen die eventueel deze beelden bekijken zullen om het half uur dezelfde beelden zien die ik voordien heb opgenomen. Geen Joeri of Nikolaj te bekennen voor hen.’ Gekko glunderde om zijn spitsvondigheden. ‘Dankzij de chip die bij Iléna en de gebroeders Volkov zijn ingeplant heb ik verbinding met de satelliet en kan alles volgen. Ik kan ook via de satellieten de camera’s bedienen alsof ze hier in mijn kamer zouden staan. Ik moet erbij voegen in alle eerlijkheid dat het Feliciano’s verdienste is, gezien hij  mij de codes van de chips van Iléna, Joeri en Nikolaj heeft bezorgd. Op die manier heb ik drie personen die mij het zicht op het gebouw en alle veiligheidssystemen bezorgen.

            ‘Vooraleer zij het dak bereiken moet ik de laserbeveiliging die ze daarboven gebruiken, omleiden zodanig dat zij een luik kunnen bereiken die hen toegang verschaft tot het gebouw zelf. De veiligheidscodes binnen het gebouw worden helaas regelmatig veranderd. Ondertussen heb ik nogmaals dankzij de hulp van Feliciano en Iléna een elektronische sleutel doorgekregen die mij in staat stelt om tot op het laatste moment te zien of de codes die ik nu in mijn bezit heb, niet gewijzigd zijn. We mogen niet riskeren dat we onze aandacht even laten afleiden, zodat Joeri en Nikolaj bij het neerkomen op de vloer van de bovenste verdieping een alarm inschakelen. Het luik zou zich volgens de blauwprints binnen de tien meter van de lift bevinden die hen naar de Kelder moet leiden. Een speciale lift die nogmaals met een code bediend wordt die…ja, ik zie jullie al knikken, inderdaad de regelmatig gewijzigd word. Die lift leidt naar de plaats waar de CCD staat. Die moet dan met mijn hm…speciaal medicijn behandeld worden.’

            We keken naar het filmpje met de figuren die Joeri en Nikolaj voorstelden en die alles tot in de puntjes uitvoerden en na een mum van tijd bij de CCD stonden. Het leek allemaal zo gesneden koek dat het bijna niet te geloven was. Gekko zag de twijfel op onze gezichten en  gaf toe. ‘Het zal inderdaad niet zo gemakkelijk zijn zoals jullie hier zien. Maar…ik heb op dit moment heel goede kaarten in mijn hand. Die moet ik als een goeie bridger gebruiker en het beste contract bieden dat erin zit. En voor de kenners, het is misschien dan geen “sans atout spel”, al ik heb met al die mensen die mijn plan gaan uitvoeren meer dan één troefkleur in handen, maar ik blijf niettegenstaande voorzichtig en zal mijn slagen steeds op ieder moment hertellen en herrekenen.’ Het zag er gewaagd uit, iets voor circusartiesten, dacht ik nog. Ja, Joeri en Nikolaj waren een  goede keuze!

 

……..

 

            Joeri en Nikolaj waren twee geblokte, niet al te grote Russen. Ze waren uitermate gespierd niettegenstaande hun kleine gestalte. Over hun schouders, armen en rug liepen kleurrijke tatoeages. Iléna wist dat ze voor geen kleintje vervaard waren. Ze hadden in hun loopbaan voor menig moeilijk probleem gestaan en steeds hadden ze de juiste oplossing gevonden. Hoewel die ene keer, waar ze in een hoek gedreven waren door een boze eigenaar van een huis waar ze binnen op zoek waren naar vertrouwelijke documenten was een ander verhaal. Hadden ze toen iets over het hoofd gezien? Noch Joeri noch Nikolaj zweerden erbij dat ze alle veiligheidssystemen hadden uitgeschakeld of omgeleid. Misschien was de man een lichte slaper of had hij een supergoed gehoor. Gelukkig deze keer was het salvo uit een uzi voor hen bedoeld, niet raak geweest. Die keer was dat enkel door hun tegenwoordigheid van geest om op tijd dekking te zoeken toen ze een verdacht geluid hoorden. Dit had hen in eerste instantie het leven gered. Wat ze echter niet verwachtten, was dat die man hen zou volgen terwijl ze de vlucht namen.

            Door de schok van hun onverwachte ontdekking hadden ze eenmaal buiten de verkeerde zijstraat genomen. Toen ze achter hen stappen hoorden zagen ze te laat dat die dood liep. Joeri en Nikolaj waren al schietgebedjes aan het opzeggen en zagen hun leven voor hun ogen flitsen toen Iléna Federova op het toneel verscheen en met een paar vliegensvlugge bewegingen de man ontwapende en genadeloos vloerde. Game, set en match!

            Tot op de dag van vandaag had zij niet willen zeggen waarom zij daar juist op tijd als de reddende engel aankwam. Was zij hun onbekende back-up of moest zij hen controleren? Iléna gaf geen uitleg, maar gaf hen wel de raad om zo vlug mogelijk en zo ver als het kon te verdwijnen. Ze hadden zich gebrand aan een zaak die hen ver boven het hoofd ging, had ze er mysterieus aan bijgevoegd. Joeri en Nikolaj bedankten haar. Zij had erop geantwoord dat ze bij haar in het krijt stonden en dat ze ooit wel hun schuld zouden kunnen aflossen. Joeri en Nikolaj hadden toen beweerd dat ze ‘altijd’ op hun diensten zou mogen rekenen. Immers, ze had hen van een gewisse dood gered en dat was wel meer dan een wederdienst waard. Iléna had geglimlacht nadat de gebroeders Volkov vliegensvlug waren vertrokken uit de omgeving van het huis waar ze hadden ingebroken. Ze had de documenten waar de gebroeders op zoek naar waren uit haar diepe mantelzak genomen, opgeplooid en in haar handtas gestoken die ze voor het gevecht tegen de muur van de doodlopende steeg had gezet. Wat niet weet, niet deert!

            Sedertdien hadden ze reeds menigmaal samengewerkt met de twee broers en ze hadden elkaar beter leren waarderen. Iléna had hun kwaliteiten leren kennen en was verrast over hun lenigheid en hun bravoure om gevels van soms honderden meters hoog op te klimmen waar zijzelf niet eens een halve meter hoog zou geraken. Het brein van de broers werkte op dezelfde manier, hun gedachten liepen synchroon. Misschien om de reden dat het broers waren, misschien vanwege hun opleiding en ervaring. Het feit was dat ze elkaar zo instinctmatig aanvoelden, dat het Iléna soms deed huiveren. Ze vulden elkaar aan zoals ze dit nog nooit had meegemaakt.

            Joeri en Nikolaj hadden Iléna,  alleen al om het feit dat ze hun hachje ooit had gered, weten naar waarde in te schatten. Maar gedurende hun samenwerking hadden ze ook een andere Iléna leren kennen. Een vrouw met tientallen karakters. Ze kon de fragiele en naïeve deerne spelen die op zoek was naar de sterke arm van een argeloos slachtoffer. Soms met een grijs mantelpak en een zware bril en haar kapsel heel sober opgestoken was ze de kleurloze secretaresse, een andere keer een echte vamp die een nietsvermoedende zakenman even vlug van zijn klederen als van zijn geheimen ontdeed. Dat ze als Aikido-beoefenaarster heel wat meer gewicht in de schaal kon leggen dan dat een elektronische weegschaal beweerde, wisten ze al jaren. Als het nodig was, waren ze een team die goed te samen werkte en die resultaten boekte. Een goed geoliede machine die resultaten afleverde.

            Ze waren in een verlaten loods aan het oefenen. Een grote hangaar die Iléna voor een aantal weken had gehuurd voor hun opdracht. Gerekko Dai had via Feliciano het scenario uitgeschreven en op vraag van Gekko had zij deze plaats uitgekozen om zijn draaiboek uit te proberen. Er waren op een aantal plaatsen camera’s aangebracht, zodanig dat Gekko de vorderingen kon volgen, eventueel kon bijsturen of de nodige uitleg kon geven over het waarom van bepaalde te volgen stappen.

            Gekko was een perfectionist die niet gauw tevreden was. De gebroeders Volkov hadden dit al aan de lijve ondervonden. Het waren weliswaar details, maar om deze zaken zou het succes van hun onderneming zich concentreren. In de loods beklommen ze verticale hellingen met de kleinste uitsparingen, gewoon om hun finesse in het beklimmen van een gevel aan te scherpen, te verbeteren. Hun snelheid om zich te verplaatsen via een punt naar een ander werd getest zowel op efficiëntie als op tijd en steeds weer verbeterd of bijgewerkt. Een supergrote ventilator zorgde voor de wind die hen ook te wachten stond bij de uitvoering van hun opdracht. Hij werd via een loopbrug waaraan hij bevestigd was, verplaatst zodanig dat de tegenwind bij iedere nieuwe oefening van uit andere hoeken kwam. Alles werd getest. Hun inventiviteit op onverwachte gebeurtenissen werd beproefd en er werd bekeken hoe zij zo’n situaties benaderden. Gekko was tevreden over het duo. In eerste instantie werkten ze zonder het kleefpak dat ze zouden gebruiken bij de werkelijke opdracht. Misschien was het deels de inbreng van Iléna, maar de gebroeders Volkov leenden zich met hun capaciteiten honderd procent voor het project dat Gerekko Dai had uitgedacht om de CCD uit te schakelen of op zijn minst zo te saboteren dat de Oude Wereld er geen voordeel zou kunnen uit gebruiken.

            Er stond ook nog een wat oudere vrouw te kijken naar de halsbrekende stunts die de gebroeders Volkov aan elkaar breiden. Lucy Nicholson was regelmatig bij de uitvoering van de voorbereidingen aanwezig geweest. Het was Iléna opgevallen dat Lucy zich wat kleuriger kleedde en ze was tevens van bril en kapsel veranderd. Ze had op korte tijd haar uiterlijk totaal gewijzigd. Ze zag er minder streng uit en Iléna wist niet naar wie Lucy het meest keek, Joeri of Nikolaj, maar ze wist dat één van de twee zeker in de smaak viel van haar vrouwelijke opponent in de groep. Nou ja, dacht Iléna, waarom niet. Ze had al tientallen malen gedacht dat Lucy uit haar rol van oude vrijster zou moeten breken. Met haar karakter miste ze zoveel aangename dingen in het leven. Op de meeste vlakken waren ze elkaars tegenpolen en niettegenstaande Iléna opkeek naar de organisatietalenten van de leidster van haar cel had ze haar altijd als vrouw minderwaardig gevonden. Op dit moment begon ze daaraan te twijfelen. Misschien kwam het toch nog goed met Lucy Nicholson. Of een van de gebroeders Volkov daar zo tevreden zou over zijn, dat was een andere zaak. Sowieso zou Iléna erop letten dat dit de opdracht niet in gevaar bracht.

            Het was de bedoeling dat Joeri en Nikolaj van bovenaf de toren aanvielen en Iléna zou voor afleidingsmanoeuvres moeten zorgen. Daar was Iléna wel goed in, dacht Lucy op haar beurt. Ze wisten al een tijdje van de ingang via 44th Street en Iléna Federova zou via de geüploade  gegevens die Gekko had gekraakt en aangepast en de kaart die Feliciano had ontvreemd langs die kant voor wat gepast amusement zorgen. Maar met Iléna wist je nooit. Ze was befaamd om haar improvisatietalenten en dat was juist wat Lucy Nicholson het meest vreesde. Ze wist dat haar vrouwelijke collega in de Weerstand heel wat charmes in de strijd kon werpen naast haar werkelijke strijdkwaliteiten als zwarte band Aikido. Toch zou ze maar gerust zijn als iedereen zonder kleerscheuren de taak had volbracht waarvoor ze nu trainden.

            Maar die Joeri, daar stond ze toch wel even naar te kijken. Ze wist niet wat haar overkwam, maar zoals ze hem daar bezig zag. Spieren gespannen, uitermate geconcentreerd, van het ene punt naar het andere punt springend of slingerend. Ze voelde zich warm worden vanbinnen en vroeg zich af waarom ze telkens de kriebels had in haar buik als hij even naar haar lachte?

 

……..

 

            We deden niet alsof, maar beiden wisten we dat dit de laatste keer kon zijn dat we bij elkaar waren. Stephen zou morgenochtend vertrekken met een intercontinentale vlucht naar de Oude Wereld. Ik streelde zijn haar en kuste hem hartstochtelijk op de lippen. Na die kus boorden zijn ogen zich in de mijne en we communiceerden zonder woorden. Zijn handen omvatten mijn gezicht en hij legde zijn voorhoofd tegen het mijne. Ik loenste en moest niettegenstaande mijn tranen die heel wat dichter zaten, lachen. Och God, hoe draait de wereld op zijn eigenwijze manier rond! Mijn nieuwsgierigheid naar deze man, een onbekende naam op een slide die ik in handen had gekregen door Gekko was mijn vriend…mijn minnaar geworden. Mijn handen gleden over zijn borst en ik kuste hem opgewonden. Ik voelde zijn hartstocht tegen mijn onderlichaam drukken. We waren zo dicht en straks zo ver, misschien té ver. Als een drenkeling hield ik mij aan hem vast, ik wist dat ik hem niet kwijt wou en toch zou ik hem moeten laten gaan. Mijn hart zei, ga mee met hem, maar mijn verstand wist dat dit niet de juiste oplossing was. Ik zou een blok aan zijn been zijn, zeker in het kader van hetgeen hij wilde bereiken. Stephen had me verteld dat hij een paar contacten had, die nog dateerden uit de periode dat zijn vader leefde. Hij zou een paar oude schulden verzilveren. De vrouwelijke senator, als die bestond, zou een gezicht en een naam moeten krijgen. De mensen die hij zou bezoeken zouden beter dan hijzelf, een beeld kunnen vormen van de persoon die zich achter al deze narigheid verborg.

            Stephen was vandaag anders. Het was alsof hij zich concentreerde op al zijn bewegingen, op het strelen van mijn haar, mijn wang. Mijn lippen die hij kuste, zijn tong die mijn mond verkende. Zijn handen waren dan eens op mijn schouders, dan drukte hij me zo dicht en voelde ik zijn vingers mijn rug verkennen als een blinde. Hij voelde met tedere bewegingen aan ieder stukje van me. Hij wilde zich alles herinneren. Allemaal stukjes die hij met zich zou meenemen op reis!

            Ik kuste hem terug, hard, met mijn mond open en mijn tong die de zijne wegduwde. Stephen ging mee in mijn ritme en ik duwde hem met zijn schouders tegen het bed. Schrijlings kwam ik op hem en hij nam me zoals ik me gaf. Totaal de zijne, hij van mij en ik van hem. We zouden het hiermee een tijd moeten doen. We draaiden ons in het bed, de lakens rond onze lichamen verward. Met de liefde in ons hoofd en de passie in ons lichaam werden onze bewegingen sneller en onze ademhaling dieper. Onze lichamen gleden als voor elkaar gemaakt in en uit elkaar. Uiteindelijk explodeerde het in mijn hoofd, in mijn hele lichaam, in mijn bekken. Ik voelde, hoorde Stephen op hetzelfde moment mijn bevrediging beantwoorden. Zijn rug kromde zich en zijn mond naast mijn oor fluisterde de mooiste woorden die ik ooit had gehoord. ‘Ik hou van je, Yu. Oh, God, wat hou ik van je!’

            Er vielen tranen, tranen van geluk. Ze waren van mij en ook een paar van Stephen. Waar had ik dit verdiend? Dat dit geen droom mag zijn. ‘Ik hou ook van jou, Stephen,’ fluisterde ik terug en streelde de achterkant van zijn hoofd, nek en alles waar ik aan kon. En kom alsjeblieft terug, gezond en wel , dacht ik er stilletjes bij.

 

copyright Rudi J.P. Lejaeghere

 

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...