Requiem

Een wreedaardige seriemoordenaar maakt de Nieuwe Wereld onveilig. Door zijn hand vallen regelmatig slachtoffers aan de rand van de zustersteden Tokio en Sanctuary. Yukiko Mitsokai heeft ook famileden verloren door deze moordenaar. Samen met Stephen March en een groep van vrienden zullen zij proberen om deze psychopaat te stoppen.

0Likes
0Comments
2395Views
AA

30. 30.


30

 

            Iedereen in de kamer staarde met open mond naar het beeld van onze planeet Aarde. ‘Is dat via de chip dat je dat beeld krijgt, Gekko?’ vroeg ik verbaasd kijkend naar onze blauwe planeet.

            ‘Een klein momentje nog Yu, even geduld. Het wordt gewoon nog gekker.’ Hij toetste enkele waarden in. We zagen de camera steeds maar inzoomen totdat wij in bovenaanzicht het appartementsgebouw zagen waar wij ons op dit moment in bevonden. ‘Inderdaad, zoals je suggereerde Yu, via de chip is Stephen in verbinding met een aantal satellieten. Allemaal objecten die in een baan om onze planeet vliegen. Naargelang de code die je ingeeft kan je zoals je zelf nu ziet, je eigen positie of coördinaten bepalen via de dichtstbijzijnde satelliet. Moest Stephen voor het venster staan zwaaien zou hij dit ook op dit scherm kunnen zien. Maar het werkt in omgekeerde richting ook!’

            ‘Nu ben ik je kwijt Gekko, uitzoomen bedoel je of wat?’ vroeg ik als leek in het vak en waarschijnlijk in naam van de anderen die even onbegrijpend zaten te staren.

            ‘Nee, nou ja dat kan je natuurlijk wel. Maar gezien ik de code van Stephens chip heb kan ik via Stephen of eigenlijk zijn chip de satelliet laten kijken naar andere doelen. Laat ons bijvoorbeeld eens inzoomen op…..’ Hij goochelde weer wat met zijn instrumenten en zoomde wat in, stelde het beeld scherper. ‘Zo, de ingang van de….’

            ‘Swift!’ klonk het uit de beide monden van Ji Lang en Eagle Eye. ‘Wouw, wat een gevaarlijk dingetje zeg. Daarmee kan je iedereen bespioneren zonder dat de drager langs wie de orders lopen het in de gaten heeft. Voel je er lichamelijk iets van, Stephen?’

            ‘Ik voel me niet anders dan anders.... Er klonk toch wat twijfel in zijn stem. ‘Misschien dat ik me iets moeilijker kan concentreren, een gevoel dat ik soms heb als ik moe ben of juist wakker geworden ben.’

            Gekko knikte.’ Misschien kan dit inderdaad een indicatie zijn dat we in je brein aan het “werken” zijn. Het is wel zo dat deze generatie chips beperkt is in zijn gebruik. Eigenlijk is de chip een tussenstation tussen satelliet en bestuurder om het zo uit te drukken. Maar er is nog één extra optie bij deze chip. Even wachten…’ en hij tikte nog iets in, ‘zo, wie zien we hier op het scherm?’

            Meer dan verbaasd keken we naar een beeld van de kamer van Gekko. Dat was andere koek! Een satelliet kon rechtstreeks of eigenlijk via een tussenpersoon met de chip waardoor hij een breder bereik kreeg alle gebieden op de aarde bespieden. Dat begrepen we nu uit de demonstratie van Gekko. Maar spionage ‘in’ de huiskamer dat was een stap te ver en zeker in de verkeerde richting. Deze mening was iedereen toegedaan.

            Gekko vertelde ons in het kort dat hij dacht dat er een verbinding moest zijn tussen de chip en het oog. Op het netvlies van het oog zitten er zenuwcellen die lichtgevoelig zijn verklaarde hij ons. Deze zenuwcellen geven op hun beurt signalen door naar de hersenen en daar worden ze omgevormd tot een beeld. Hij dacht dat op dat moment een verbinding van de chip deze beelden kon capteren en doorzenden waarvan wij nu een staaltje te zien kregen. Af en toe knipperde het scherm als Stephen met zijn ogen knipperde. Op mijn vraag sloot hij ze even voor een paar tellen en werd het beeld inderdaad zwart.

             Gekko keek met belangstelling naar onze gezichten. ‘Ik heb gisteren via mijn contact in de Oude Wereld nog een gecodeerd bericht doorgekregen dat men bezig is met de productie van een tweede generatie chips die men de Cyborg-chip heet en die men inplant bij elitesoldaten. Dat klinkt volgens mij niet echt hoopgevend, denken jullie ook niet?’

            Stephen sprong recht en rukte de elektroden los. Gekko slaakte een panikerend geluid maar slikte dit halverwege in toen Stephen vloekte en als een gekooid dier heen en weer aan het stappen was. ‘Dat is een goeie zeg! Wij diplomaten doen ons uiterste best om de verstandhouding tussen onze Werelden gladjes te strijken. We werken ons krom om dat redelijk stuk van vertrouwen die er nu is te stimuleren en nog verder uit te bouwen en men is achter onze rug plannen aan het smeden om een leger van Cyborgs klaar te stomen om….ik weet niet wat, maar het zal wel niet zijn om de kinderen aan de hand over de straat te leiden. Daar wordt ik nu werkelijk woest van.’

            ‘Ja, Furious,’ zei ik stilletjes. Stephen had scherpe oren en draaide zich naar mij om. Ik had dit zomaar gezegd, het was eruit zonder dat ik het wou. Hij keek me aan met zijn lichtbruine ogen waarin er een vuur schuilde waaraan ik mij niet wou verbranden. ‘Oeps, niet zo bedoeld, je hebt natuurlijk gelijk. Dat gaat volledig de verkeerde kant op!’

            Nu glimlachte Stephen toch even. ‘Ik weet het, ik loop soms wat te hard van stapel. Yukiko, je hebt gelijk, ik was even weer dat furieus mannetje van weleer. Maar met reden deze keer, wil ik er wel aan toevoegen. Ik moet dringend nadenken over deze kwalijke ontwikkeling. Ik kan een aantal mensen contacteren uit de Oude Wereld die voor mij het een en ander zullen verifiëren. Hoe kunnen we in godsnaam daar iets tegen doen? Als die oorlogsmachine op gang geraakt, zitten we hier in de kortste tijd met een nieuwe Grote Oorlog.

            Gekko had ondertussen de elektroden en alle draden die Stephen had losgerukt ontward en aan de kant gelegd. ‘We hebben een plan. Ik bedoel, de Weerstand heeft een plan. De uitwerking ervan is natuurlijk nu weer wat anders. Die mensen zijn een vredelievende organisatie en van militaire operaties of operaties op vijandelijke bodem, infiltratiemissies en zo hebben ze absoluut geen kaas gegeten. Er is één computer die ze zouden in handen moeten krijgen, misschien zelfs twee of meer want ik veronderstel dat er back-ups zullen zijn.’

             Het klonk in eerste instantie gevaarlijk als ik Gekko hoorde over het infiltreren bij de vijand om zijn computers te saboteren.

            Gekko legde het plan verder uit. ‘Volgens Feliciano die bij de ICSA werkt, zoals jullie al weten en via hem waar ik de code van Stephens chip heb gekregen, worden alle chips ingelezen en gecodeerd met een bepaald stuk hardware. Laten we het voor het gemak de CCD noemen. Ik vond dit een ongelukkige afkorting omdat die ook staat voor Charged Coupled Device een ander soort chip die vroeger gebruikt werkt in televisieontvangers en camera’s. Schiet dus niet op de pianist, het is Feliciano die mij vertelde dat het stond voor Chip Coding Device. Trouwens hij is in zijn vrije tijd nog uitvinder en op die manier weet hij heel veel omtrent gans dit chipgedoe. Deze codes worden in een databank opgeslagen en worden via deze CCD ook buiten actie gesteld als er een of andere reden ontstaat om een bestaande unit uit te schakelen en een nieuwe te activeren. Gelukkig gebeurt dit niet zoveel, anders lopen jullie in het Westen straks rond met een hele elektronicawinkel in jullie nek. Jullie weten allemaal dat de chip chirurgisch onmogelijk te verwijderen is vanwege de versmelting met de hersenstam. Feliciano is er nog niet uit hoe ze die CCD en die databanken onklaar kunnen maken.’

            Het klonk allemaal heel onheilspellend en we hingen aan de lippen van Gekko. Niet alleen omdat hij de man was die de verbindingsman was met de weerstand maar ook om dat hij qua kennis en mogelijkheden de enige was die hieromtrent een oplossing kon voor vinden.

            Gekko draaide nog even een rondje met zijn rolstoel en vervolgde zijn uitleg. ‘Maar misschien heb ik wel een aantal ideetjes hieromtrent die ik nog wat verder moet uitdokteren. Ik heb mijn tijd nuttig besteed, Stephen. Ik heb voor jou al een persoonlijke oplossing. Dit is hier een collar die de uitzending van de chip verstoort.’ Hij toonde ons een soort halsband van een tiental centimeter hoog. Het bestond uit een donkere stof en men voelde binnenin een soort gaas. ‘Het is geen honderd procent veilige oplossing maar het signaal wordt door die band zo gestoord dat het bijna niet meer bruikbaar is om je perfect te lokaliseren of om jouw ogen te gebruiken als camera om iedereen te spioneren. Een uitvinding van onze Westerse vrienden maar die de Weerstand heeft kunnen kopiëren. Feliciano heeft trouwens de chips voor zijn onderzoek op eenzelfde wijze ontvreemd uit het ICSA. Ik heb een van mijn vrienden gevraagd om jullie appartement onder handen te nemen, met jullie goedkeuring natuurlijk. Daar gaan we langs de muren gelijkaardige strips hangen om de signalen te verstoren. Dat zal op zijn minst het zoeken naar Stephen heel wat vermoeilijken. We weten dat hij op de zwarte lijst staat bij Michael dus moeten we ons voorbereiden. Ik heb trouwens bij de proef van zojuist een soortgelijke beveiliging hier in mijn nederig stulpje even uitgeschakeld, anders zouden jullie enkel wat vage beelden met veel ruis tussen hebben gezien.’

            Eagle Eye schraapte plots nogal luidruchtig zijn keel. We keken allemaal naar hem om. ‘Euh, bij onze laatste ontmoeting, vergadering, wat je het maar wilt noemen, hadden we het nog over Iro Masowa. Kunnen we daar nog even op terugkomen. We mogen niet vergeten dat er nog altijd een seriemoordenaar rondloopt. Als ik Gekko dit allemaal hoor vertellen zou het mij niet verwonderen dat die het pad aan het effenen is voor die Cyborgs of hoe je ze ook mag noemen. Zoals jullie toen terecht opmerkten…of was het Yukiko die het beweerde, ken ik inderdaad Iro Masowa. Hij is diegene die mij mijn oog heeft gekost. Ik heb altijd beweerd dat ik mijn oog ben kwijtgeraakt bij een of andere schermutseling. In mijn “wilde” jaren was ik ongewild, maar desondanks toch de oorzaak van de dood van een kannibaal.’

            Bij Eagle Eye, de altijd goedlachse man, kon er op dit moment geen lach, laat staan een grijns van af. ‘ Ik was op weg naar de Swift,’ vervolgde hij; ‘en wou een kortere weg nemen die als minder veilig bekend staat. Maar zelfverzekerd zoals ik in die tijd was… hmm, nog meer dan nu bedoel ik, zag ik daar geen graten in. Ik werd, om een lang verhaal kort te maken aangevallen door een groepje van zes kannibalen waaronder een jong meisje. Iedereen kan het je vertellen, als je gebeten wordt door een van die schepsels, groot of klein, zelf als je hen kan ontvluchten, dan gaat de beet verzweren. Het is nog erger dan een beet van de Komodovaraan. Uiteindelijk zijn er weinig die er niet iets ernstigs aan overhouden áls zij het kunnen navertellen. Ik weerde me met al mijn kracht dat ik in me had en moet met een of andere zwaai van mijn armen het meisje die bij het groepje hoorde, weg hebben geslingerd. Ze stootte haar hoofd tegen een rots en was op slag dood. Ik had het op het eerste moment zelf niet gezien want ik had mijn handen vol aan de rest. Uiteindelijk had ik de meeste neergeslagen. Ze waren niet dood, enkel bewusteloos en de laatste vluchtte weg.’

           Je zag dat Eagle Eye het ganse tafereel weer voor zich geestesoog zag afspelen. Het deed hem geen plezier om hierover te vertellen. Het klonk als een soort biecht, een soort boetedoening zoals hij het verhaalde.

            ‘Ik hoorde een geluid achter mij en draaide me vliegensvlug om. En daar stond hij…Iro Masowa. Een boom van een vent. Even groot als ik, misschien zelfs nog iets groter. Hij was even kaal als ik, maar ik veronderstel dat het van de straling was. Misschien wel, misschien niet, het doet er niet toe. Hij wees met zijn vinger naar het meisje en toen zag ik pas dat ze bloedend aan die rots lag. Op dat moment drong het tot me door dat ik een meisje van pakweg tien jaar had gedood. Ik keek in de ogen van Masowa en toen sprak hij. Ja, niet in dat taaltje dat de kannibalen tussen elkaar gebruikten, maar in mijn eigen landstaal.

             ‘Dat is mijn dochter,’ zei hij. Ik wist niet of hij bedoelde dat het meisje een van de leden was van zijn bende of zijn biologische dochter. Dat heeft hij me trouwens nooit verteld. Ik verdedigde me met het feit dat ik aangevallen was en enkel en alleen maar had gereageerd op hun aanval. Ik wees hem op zijn eigen verleden. Hé, het was zelfs een toeval dat ik hem herkende van een pamflet die ik een paar dagen geleden nog had zien hangen. Je kent die dingen wel, er worden er dagelijks van verschillende mensen die niet op het lijntje lopen, gedrukt en rondgedeeld of ze zijn overal op een infobord langs de straten te zien. Ik  moet hem met die opmerking wel ergens geraakt hebben. Maar toen ja,…’

              We waren allemaal stil, bleven wachten tot Eagle Eye zou verder gaan. Blijkbaar was hij aangekomen aan het moeilijkste stuk. Ik legde mijn hand op zijn grote knuist en knikte. Een vriendelijk gebaar dat betekende dat hij onder vrienden was en dat wij het begrepen.

             ‘Toen zei Masowa dat juist vanwege het verleden dat hij nooit zou vergeten en omwille van de omstandigheden hij de rest - hij wees achter mij - niet op mij zou loslaten. Ik keek om en zag op zijn minst vijftig kannibalen die mij waren genaderd. Zo een massa kon ik niet aan. Zonder de genade van Masowa wist ik dat ik daar ter plaatse zou sterven. Ik hoorde plots iets knetteren, iets elektrisch. Iro Masowa had een lange stok in zijn hand waar op het eind vonken uit schoten. Daarvan kwam het geluid. Ik keek naar hem op en hij zei gewoon : Je oog!...Je oog om het bloed van het meisje dat je vergoten hebt. Jullie kunnen de rest wel raden zeker…’

             Er liep een traan uit het goede oog van Jérome Shumbwa. Ik wist zeker dat het geen traan was uit zelfmedelijden. Zo dacht Eagle Eye niet. Het was een traan van berouw en spijt voor het meisje dat hij toen had gedood. Eagle Eye wist dat hij dit nooit meer zou kunnen goed maken, hoe hard hij dit ook wenste.

 

……..

 

            Michael had zich via een ander luik terug verscholen en gewacht. Hij wist dat de Zwarte Engel gewond was, maar hij kon niet op tegen een kogel uit een Glock 22. Zijn Nihonto lag ook nog onbereikbaar op dit moment achter het bureau. Op een bepaald moment hoorde hij iemand anders de ruimte betreden en tegen de Zwarte Engel spreken. Van waar hij zat, kon hij hen niet verstaan en het ging allemaal zo vlug. Een paar momenten later was er niemand meer, enkel maar stilte. Hij verkende behoedzaam de omgeving en zag dat de situatie veilig was. Na zijn Nihonto te hebben gerecupereerd, ging hij naar de kamer met het altaar en stak hij met de gepaste eerbied alle items van op zijn altaar in een zak. De foto in het kader stopte hij het laatste weg na er nog eens goed naar gekeken te hebben en legde een dodelijke belofte af.        

            ‘Ik beloof het je, mijn opdracht zal ik vervolledigen, zoals het een Engel betaamt. En Stephen March en zijn vrienden zullen het ook niet meer lang trekken. Ik beloof het je!’

            Hij hoorde haar stem niet meer. Andere stemmen genoeg, gekakel waar hij nauwelijks naar luisterde. Misschien was ze boos omdat hij de Zwarte Engel in zijn heiligdom had toegelaten. Het kon zijn schuld niet zijn, hij nam altijd uitgebreide voorzorgen om te kijken dat hij niet gevolgd werd als hij naar zijn schuilplaats terugging. Gelukkig had hij een uitwijkmogelijkheid. In het bureau startte hij de computer op, scande zijn iris en met zijn vingerafdruk opende zich een scherm. Hij duwde op de button die hij liever nooit had gebruikt.

            ‘Detonatie binnen 10 minuten…!’ galmde een metaalachtige stem uit de computer.

            Michael haastte zich naar buiten. Er was genoeg tijd om zijn wagen te bereiken en net wanneer hij op veilige afstand was, hoorde hij de klap van de ontploffing. Alle sporen waren nu uitgewist.

 

……..

 

            Code 99, code 37…! Jack had het gehoord. Hij verkeerde in een toestand van half bewusteloosheid en dan weer even heldere perioden. Wat wilden die codes weer zeggen, hij kende die getallen, die codes. Het lag op zijn lippen, hij zou het zo kunnen zeggen, maar hij was zo moe en alles deed pijn.

            De arts die hem was komen halen, hoe heette hij weer…Song of neen, Sing, Yiu Sing was het. Hij had geantwoord met code 37 op een….liquidatie! De arts had orders gekregen om hem om zeep te helpen, niet om hem op te knappen. Code 99 betekende liquideren en code 37 betekende dat de opdracht aanvaard werd. Het werd hem nu allemaal duidelijk. Maar het was Markus die hem het telefoonnummer en de code had gegeven van die dokter. Markus was familie, die kon hij niet verdenken, daar zou hij zijn hand in het vuur voor willen steken. Het besef van de woorden tussen de heer Sing en wie…begon hem te dagen. Er was maar één iemand die de macht had om zo’n beslissingen te nemen. Hij kon het niet geloven en dan toch kon het niet anders dan haar zijn. De senator!

            Het laatste woord was hierover nog niet gezegd. Hij zou zijn huid duur verkopen. Jack bleef heel stil liggen en soms dommelde hij weer weg in een bevrijdende bewusteloosheid die afwisselde met perioden van weer bijkomen en periodes van pijn.

            Na een tijd, Jack had echt geen idee of het een uur was of enkele minuten, hij had geen besef van tijd, stopte de wagen en bracht de arts hem ondersteunend binnen aan de achterkant van zijn praktijk. Een klein straatje waar het donker was en niemand een gewonde man zag die straks een dodelijke injectie zou krijgen, dacht de dokter.

            Binnen in de praktijk nam de arts hem mee naar zijn consultatieruimte waar er een tafel stond waarop hij Jack hielp zich neer te leggen en hem te ontdoen van zijn bovenkleding. De arts duwde daarna op een numeriek bordje een code in en een schuif ging open met allerlei flacons.

            ‘Pst,’ fluisterde Jack zwakjes, ‘kom eens hier, mijn beste.’ Yiu Sing liet de flacon die hij in zijn handen had vallen toen hij de loop van een pistool op zijn hoofd zag gericht. ‘Code 99…vergeet het, beste dokter Sing of ik zal je een code 99 in je mond proppen dat er een code 37 langs je reet zal ontsnappen. Hebben we elkaar goed begrepen?’

            De arts stond te trillen op zijn benen. Gelukkig maar, Jack was geen medicus en men zou hem wel het een of ander kunnen wijsmaken. Hij zou het moeten hebben van de angst die hij deze man kon aanjagen. ‘Wie heeft je die opdracht gegeven en geen leugens of schiet je in de knieën’.

            ‘De Witte Engel, zij heeft de codes doorgegeven, alsjeblieft, niet schieten,’ smeekte de man.

            ‘Oké, geen paniek. Eerst kijken of er iets vitaals geraakt is, begrepen?’ De man had de angst goed te pakken en stond te knikken dat zijn hoofd er bijna afviel. Met bevende vingers, terwijl Jack hem de Glock tegen het lichaam zette, bediende hij een soort paneel die een scan maakte van de torso van Jack.

            ‘Geen vitale delen geraakt,’ was het positief verdict van de heer Sing.

            ‘Hechten!’ Jack klonk kort en zwaaide gevaarlijk met zijn wapen naar de dokter.

            ‘Maar ik heb hier niet de faciliteiten om dit te doen.’ De arts weende bijna. Hij dacht dat zijn laatste uur geslagen was. Zijn wangen trilden en zijn ogen schoten van links naar rechts als van een dier dat in een hoek gedreven was.

            ‘Dan maar op de oude manier. Heb je hechtdraad en de nodige instrumenten om dit om deze manier te doen?’ De arts knikte. Jack wist niet of de arts met zijn bevende handen dit goed zou kunnen volbrengen. Hij moest hem op zijn gemak stellen. ‘Kijk, ik spaar je leven als je mij hierdoor helpt. Ik zal je een telefoonnummer geven waar je jezelf een nieuwe identiteit kunt kopen. Zeg maar dat je door Jack Sterlington gestuurd bent en alles zal goed komen, maar dan moet je wel kalmeren en mij hechten.’

            De arts scheen wat rustiger te worden. ‘Hechten met draad is pijnlijk, Jack Sterlington. Ik kan de plaats rond de wonde plaatselijk verdoven…’

            Jack stond voor een dilemma. Verdoven, plaatselijk verdoven…met wat…hij kende niets van medicijnen. Maar hij zag een tabletcomputer liggen. ‘Met wat ga je me plaatselijk verdoven…’

            De dokter toonde het flacon. Jack las het etiket. ‘Wilt u zo vriendelijk zijn om mij even uw tabletcomputer te lenen, dokter en hij wees even met zijn pistool in de richting van het ding. De dokter kon niet rap genoeg aan de wensen van Jack voldoen. Jack voelde zich weer zo licht in het hoofd dat hij even vreesde om het bewustzijn te verliezen. De dokter had echter, niettegenstaande hij de korte misselijkheid bij Jack had bemerkt, niet gepoogd om iets te proberen. De angst zat er dus goed in, zo moest het! Hij zocht het middel op en zag dat het gebruikt werd voor kleinere operaties en dat de flacons 20 ml bevatten en dat het hoofdbestanddeel prilocaïne-hydrochloride bevatte met methylparahydroxybenzoaat als conserveermiddel. Dat was hetgeen op de flacon stond en de beschrijving klopte dus ook. ‘Oké, dokter, maak dat ik je handen kan zien en doe je werk. Hoe beter, hoe vlugger je van me af bent.’

            Het duurde toch een uurtje vooraleer alles achter de rug was. Hij werd bepleisterd en met verband omwikkeld en de dokter zei dat hij in de eerste weken zeker geen halsbrekende stunts mocht uithalen anders dat de kans op het terug opengaan van de wonde groot was. Hij verontschuldigde zich zeker een tiental maal dat hij geen betere middelen tot zijn beschikking had.

            Jack trok zijn kleren weer aan, maar voelde zich nog zwak en duizelig. De dokter gaf hem nog wat medicijnen om dat te  verhelpen en pijnstillers die hij via de tablet ook opzocht. Het bleek allemaal te zijn wat hij beweerde.

            ‘Mijn telefoonnummer, dat u had beloofd?’ De dokter glimlachte zowaar, hij was tevreden over zijn prestatie en wachtte ongeduldig op zijn beloning.

            Jack glimlachte echter niet terug. ‘Bedankt dokter voor de goede zorgen, het telefoonnummer is 99!’ In één beweging richtte hij de Glock op de dokter en schoot.

 

Copyright Rudi J.P. Lejaeghere

 

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...