Requiem

Een wreedaardige seriemoordenaar maakt de Nieuwe Wereld onveilig. Door zijn hand vallen regelmatig slachtoffers aan de rand van de zustersteden Tokio en Sanctuary. Yukiko Mitsokai heeft ook famileden verloren door deze moordenaar. Samen met Stephen March en een groep van vrienden zullen zij proberen om deze psychopaat te stoppen.

0Likes
0Comments
2365Views
AA

21. 21.

 

 

21

 

 

              Lucy Nicholson stuurde diezelfde nacht nog een aantal geëncrypteerde mails naar een shortlist van personen. Ieder afdelingshoofd beschikte over een deel van het ledenbestand van de Weerstand en daartussen zaten wel wat personen die tot de doelgroep behoorde die ze zocht. Vanzelfsprekend was die lijst uiterst geheim en gebruikte men in dit geval niet de echte naam van deze mensen. Ieder lid van de Weerstand had daarom een schuilnaam en een bijhorend mailadres. Deze IP-adressen waren praktisch niet te achterhalen omdat ze via the onion router  of kortweg TOR werden verstuurd.

              TOR is uit een netwerk van virtuele tunnels om je ip-adres te verbergen en het mailverkeer te beveiligen. Het systeem van verzending werkte via een reeks computers die als tussenstation dienen. Het bericht reisde via de onioncomputers waarbij iedere computer of server een laagje van de ui afpelde en uiteindelijk bij diegene die het bericht moest ontvangen, omzette in gewone leestaal. Het TOR-progamma kiest daarvoor random een aantal van deze computers en daardoor zijn de berichten als het ware niet te onderscheppen.

            Als men dan toch nog op een vreemde boodschap stootte door bijvoorbeeld een Tor-exit-node op te zetten en op die manier een bericht onderschepte, zou men van de tekst niets begrijpen zonder het volledige decoderingssysteem in het bezit te hebben. Het was een systeem dat op het einde van de 20e eeuw was opgezet door het US Naval Research Laboratory en zowel de software als het gebruik van het netwerk was gratis voor de gebruikers.

             Uit veiligheid veranderde de Weerstand om de maand de encryptiecode. Deze was gebaseerd op een cijfersysteem en bepaalde teksten uit bekende boeken en tijdschriften. De mensen van de shortlist waren stuk voor stuk personen die de chip op een of ander vlak zouden laten onderzoeken. Al deze afdelingshoofden zonden op hun beurt hetzelfde gecodeerd bericht door naar hun shortlist bij de Weerstand. Het bericht zou uiteindelijk zijn doel bereiken.

            Het leek omslachtig maar het snelheid van de internetsnelweg was moordend hoog en het was hun om de veiligheid van hun leden te doen. Daarvan ging het succes van hun missie af. De huidige opdracht was van het allergrootste belang.

           Misschien was de cel van Lucy Nicholson niet veel verder geraakt op de vergadering maar ze hadden tenminste een plan in gang gezet dat men nu minutieus zou kunnen uitwerken. Het onderzoek naar de werking van de chip was nu hoogste prioriteit geworden.

          Men moest een halt toeroepen aan de verregaande controle van de overheid op de mens. De persoonlijkheid van een mens in handen hebben en deze te kunnen kneden zoals een stuk boetseerklei was onaanvaardbaar. Het handelen naar iemands goeddunken met de psyché van een persoon was een van de grootste schendingen van de privacy in de geschiedenis van de mensheid.

           De Weerstand zou en moest daar dringend een stokje voor steken. Het ging van kwaad naar erger in de Oude Wereld. Zo kon het niet verder. Ieder weldenkend mens moest hier wel van overtuigd zijn. Daarom moest je niet noodzakelijk lid van de Weerstand zijn. Maar de repressie van de overheid schrikte menig gelijkgezinde ziel af en het bleef bij een stilzwijgend ongenoegen dat uiteraard geen resultaten afwierp, integendeel.

            Ze hoopte dat ze morgen al enige reacties zou hebben en dan kon ze samen met Feliciano afspreken hoe ze de chips bij deze personen kon afleveren. Een stap tegelijk. Goed nadenken dat men geen fouten maakte. De leden van de Weerstand waren goed gescreend vooraleer ze toegang kregen tot de harde kern en hun gebruiken en geheimen. Maar niet iedere mens was gelijk. Dat was juist de sterke maar tevens ook de zwakke kant van een mens.

           We zijn allen uniek had Lucy Nicholson ooit op een vergadering gezegd en dat meende ze ook. Achter haar streng uiterlijk zat er een vrouw die veel over deze zaken nadacht. Ze was begaan met de natuur, zeker na een eeuw van herstel na de Grote Oorlog. Het was een proces van lange duur geweest en een periode met kleine overwinningen en soms ook tegenslagen. Lucy was echter ook begaan met de bewoners van de planeet en niet alleen met de flora en fauna die door de fatale oorlogsperiode duizenden soorten had zien uitsterven.

           Via opgeslagen DNA in de daarvoor speciaal voorziene banken zoals bijvoorbeeld de NIAS DNA-bank - het acroniem NIAS stond voor National Institute of Agrobiological Sciences - in de periode voor de oorlog hadden wetenschappers bij de overgebleven soorten door kruisingen zelfs nieuwe variëteiten verkregen. Vooral in de planten- en bloemenwereld had dit geresulteerd in honderden nieuwe soorten.

            De NIAS DNA-bank was vooral gespecialiseerd in het DNA van rijstsoorten en vis, maar ook ander genetisch materiaal van allerhande flora en fauna. Helaas kon men soms niet meer de vroegere uitgestorven planten en bloemen creëren zoals ze er toen uitzagen. Dit was wanneer het genetisch materiaal ontbrak of wanneer door de natuuromstandigheden het maar niet lukte om een vroegere plant of bloem terug in de natuur te krijgen. Daarvoor zou men voortaan aangewezen zijn op foto- en beeldmateriaal. Het besef van een pijnlijke vingerwijzing naar de gevolgen van de onbegrijpelijke destructiedrang van de mensheid.

            Men had ook databanken met DNA van mensen en dieren. Maar daar lag de ethische benadering van de behandelingen heel wat gevoeliger. Vele van de wetenschappers in de biogenetica die voor de overheid werkte, hadden weinig scrupules om dit proces ook op vele uitgestorven diersoorten toe te passen. Lucy was daar niet bepaald een voorstander van, maar toch gebeurde het.

            Het waren experimenten waar men het dier soms meer kwaad dan goed mee deed. Er waren, en dat moest ze bekennen, ook wat successen geboekt bij sommige proeven. Men had een aantal uitgestorven diersoorten via het opgeslagen DNA als het ware weer in hun natuurlijke fauna kunnen terugbrengen. Maar weer waren er die kleine verschillen. Soms in uitzicht of grootte. Ook in hun typisch karakter was dit wonder tot stand gekomen. Dit gebeurde niet altijd zonder ongelukken.

             Als een zachtaardige Golden-Retriever veranderde in een bloeddorstige vechthond, kon men dat nu niet direct een succes noemen. Anderzijds was er nu één soort tijger die men zelfs zonder veel risico als huisdier kon houden. Hij was heel wat kleiner dan zijn voorouder de “Siberische tijger” en was even aaibaar als de gewone huiskat. Deze diersoort zag er bijna gelijkaardig uit, maar was heel wat kleiner dan het originele exemplaar.

            Lucy Nicholson wist dat men in het geheim zich ook bezig hield met het klonen van mensen. Maar blijkbaar lukte dit niet zo goed als bij dieren. Ze was zelf niet wetenschappelijk onderlegd om te weten waar de oorzaken daarvoor waren, maar ze was blij dat dit niet zo’n vaart liep. De mens was niet gemaakt om voor God te spelen. Filosofen et ethici zouden daar een vette kluif aan hebben in de toekomst. Voor haar hoefde het absoluut niet. Ze had niet veel vertrouwen in de mens, niet in het originele specimen en zeker niet in een of ander gekloonde soort!

..…..

 

            Iléna Federova had van Feliciano een lijst van vijf personen gekregen die mogelijks de code kenden waarmee men de chip kon besturen. Zij was op dit moment bezig om haar prooi in haar netten te vangen.

            Karl Meyers, vrijgezel en directeur logistiek zone New York voor de ICSA zat gekneld tussen haar gespierde, naakte benen. Iléna had hem opgepikt in zijn favoriete bar. Deze info had ze ook via Feliciano doorgekregen. Veel moeite had ze niet moeten doen. Karl Meyers viel als een blok voor haar beminnelijke glimlach en haar doordringende blik. Hij was als een vogel voor de kat en zij was een heel stoute poes. Ze fluisterde hem nu lieve Russische woordjes toe.

            ‘Ti ochen' nuzhna mne, ik heb je zo nodig,’ en ze zuchtte heel hartstochtelijk bij iedere beweging die ze maakte. Ze had Karl Meyers onder zich, juist in de positie waarin ze haar prooi graag gevangen hield. ‘Lechu k tebe na krylyah lyubvi, Ik zal je laten vliegen op de vleugels van de liefde.’ Iléna hield woord en Karl had een moment van uiterste extase die langzaam weg deinde in een bevredigende slaap. Het middel dat ze in zijn drankje had gedaan, hielp weliswaar ook goed mee.

            Ze onderzocht zijn klederen en portefeuille en vond daar een kaartje met een naam die ook op haar lijstje van vijf mensen stond. Anders wees niets naar een of ander wachtwoord. Misschien was Karl niet de juiste hit maar Louis Tanner zou haar misschien iets meer kunnen vertellen. Ze schreef een afscheidsbriefje met lovende woorden voor Karl. Hij zou haar nooit meer terugzien, maar zou er een onvergetelijke avond aan overgehouden hebben waar hij zonder twijfel bij zijn vrienden zou over opscheppen. Allemaal verzonnen natuurlijk want Karl zou zich niets herinneren van een eventuele liefdesnacht.

Vijf minuten later was Iléna Karl Meyers al vergeten en concentreerde zich reeds op haar nieuwe prooi.

 

……..

 

            De senator had tijdens haar afspraak met senator Halding wat gepolst hoe hij stond tegenover een hegemonie van de Verenigde Staten van de Westerse Gemeenschap over de Nieuwe Wereld. Zonder rechtstreekse allusies te maken op haar plannen, had ze technisch de mogelijkheden in het kort geschetst voor Richard Halding. De man zag het wel zitten. Hij zag Amerika nog altijd als voorloper op wereldvlak en was wel te vinden geweest voor een of andere oplossing voor de problemen tussen de Oude Wereld en de Nieuwe Wereld. Hoe ‘zij’ dit zag, had ze voorlopig wat schemerig toegelicht.

            Ze had hem kunnen overtuigen dat dit niet zonder slag of stoot zou doorgevoerd worden. De Verenigde Staten van Amerika, nu uitgebreid naar de Verenigde Staten van de Westerse Gemeenschap, had een verantwoordelijke plaats verworven op de planeet Aarde. Als ze niet wilden hervallen in vroegere misstappen die onvermijdelijk zouden leidden tot destabilisatie van de wereld zoals ze hem nu kenden, bestond een grote kans op een nieuwe oorlog. Deze keer zou het misschien wel het einde van het bestaan zoals ze het nu kenden betekenen. Totale vernietiging van de planeet, dat was  toch het laatste wat senator Halding wou, of niet soms? Daarom zouden ze hun overwicht op de Nieuwe Wereld moeten doordrukken. Zo strikte zij hem in haar netten.

           Ze had hem een aantal uren op een degelijke en niet opvallende manier bewerkt, op een milde methode gebrainwasht, hem toekomstbeelden voorgeschoteld hoe het zou kunnen zijn indien ze niet op tijd zouden ingrijpen. Deze tactiek zou ze bij nog een aantal andere aanhangers van de harde lijn toepassen. Senator Halding was de eerste in die rij. Als ze iedereen kon overtuigen zou de tijd rijp zijn voor actie.

           Ze zag de Oval Office in de westelijke vleugel van het Witte Huis in haar bereik. Langzaam maar zeker zaadjes planten in de juiste hoofden en die laten groeien. Een aantal zaken bracht ze onder hun aandacht, zaken die de senatoren zelf op poten hadden gezet en die meestal tegen de Nieuwe Wereld waren gericht. Ze vleide hen om hun initiatieven op dit vlak. Het was een middel om hun gelijk te onderstrepen en op die manier zou ze ook een aantal andere senatoren overtuigen om de kant te kiezen van de sterkste, haar kant. Daarvan was ze van overtuigd en daarvoor zou ze vechten tot het einde. Zoals men het soms romantisch verwoordde in films en verhalen: Tot de dood! Voor haar waren dit geen ijdele zeemzoete woorden. Ze zou beslist zo ver gaan om haar doel te bereiken!

 

……..

 

          Jack Sterlington was op een tiental meter van zijn doel geland en zag Clint Ellory een paar minuten later ook op een korte afstand onhandig tussen een aantal struiken terechtkomen. Een minder gelukkige landing maar blijkbaar zonder kwetsuren. Na een paar minuten kwam hij vloekend uit het struikgewas gekropen nadat hij zich van zijn vliegpak had bevrijd. Van Walter Fallon was er nog altijd geen spoor.

            Hij stelde zijn intercom in en riep hem op via een veilige verbinding. ‘Zwever drie, geef positie door. Zwever drie, hier Zwever een, ik herhaal, geef positie door.’ Zijn vraag bleef onbeantwoord. Het bleef stil aan de andere kant van de lijn. Het was mogelijk dat het communicatietoestel van Walter beschadigd was bij de landing, die dingetjes waren nu eenmaal breekbaar. Hij zou dan maar via zijn GPS Walter moeten zoeken. Toen hij hem aanschakelde zag hij direct een groen lichtje ten westen van hem. Jack wenkte Clint en ze gingen samen op zoek naar hun compagnon.

            Na een tiental minuten zagen ze hem. Walter Fallon zat als een speenvarken gespietst op een van de geroeste staken die hier en daar in de grond stonden en verbonden waren met prikkeldraad. Voor hem kon geen hulp meer baten. Walter had zijn nachtkijker niet meer aan bemerkte Jack. Gezien hij hem niet in de omgeving zag liggen, betekende dit dat hij een deel van de afdaling blind had gevlogen. In een nacht zoals deze met de dichte bewolking was dit pure zelfmoord. Een dom ongeluk! Hij was even uit zijn veld geslagen door het verlies van zijn legervriend. Door zijn hoofd schoten er verschillende beelden. Ze hadden samen voor hete vuren gestaan en altijd waren ze min of meer heelhuids thuis gekomen. Hier aan de andere kant van de wereld op die manier aan je einde komen was een vreemde speling van het lot. Jack zou hem missen.

            ‘We moeten hem eraf halen, Clint. Zo kunnen we hem niet achterlaten. Trouwens als er patrouilles passeren gaan we direct naar af en staat de boel hier binnen de kortste tijd op stelten.’ Het was een macaber werkje, maar die ze met de gepaste eerbied voor een gesneuvelde kameraad niet te min vonden. Jack en Clint begroeven hun vriend achter het struikgewas waar Clint zo onhandig in geland was en probeerden zo goed mogelijk de plaats te camoufleren. Na een kort moment van stilte knikte Jack Sterlington naar Clint. Nu waren ze nog maar met twee om Michael te gaan opsporen en terug te brengen naar de Kelder.

 

copyright Rudi J.P. Lejaeghere

 

 

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...