Requiem

Een wreedaardige seriemoordenaar maakt de Nieuwe Wereld onveilig. Door zijn hand vallen regelmatig slachtoffers aan de rand van de zustersteden Tokio en Sanctuary. Yukiko Mitsokai heeft ook famileden verloren door deze moordenaar. Samen met Stephen March en een groep van vrienden zullen zij proberen om deze psychopaat te stoppen.

0Likes
0Comments
2534Views
AA

20. 20.

 

 

 

20

 

 

 

            De Weerstand was onderverdeeld in cellen van vier leden. Dit was een veiligheidsmaatregel omdat een grotere samenkomst van individuen veel meer in het oog liep dan een klein groepje van vier mensen die even wat vertier zochten in een of andere donkere kroeg.

            Het 'Gewonnen Goed' was het spreekwoordelijke voorbeeld van zo'n donkerbruine kroeg. Weinig licht en met een lange bar met een rij barstoeltjes die hun betere tijd hadden gekend. Hier was de tijd blijven stilstaan en was de vooruitgang niet binnengeraakt. De geur van verschaald bier kon men er zelfs met de beste wil en veel bleekwater niet uitkrijgen. De kroeg was in twee delen ingericht. Vooraan had je een aantal ronde tafeltjes waar de niet echte barhangers hun drankje konden drinken. De vaste klanten konden rechts aan een lange bar aan hun gading komen, voor zover ze niet vies waren van een plakkende toog en een tot vervelends toe zwanzende barman. In het diepste gedeelte had je twee snookertafels die meestal de ganse tijd bezet waren. Boven de tafels hing er een felle lamp die het groene vilt van de biljart extra goed deed uitkomen in de eerder schemerige omgeving. Er waren nog twee deuren aan de linkerkant van de laatste biljarttafel. Volgens het universele pictogram leidde de eerste deur naar de toiletten en boven de tweede hing er een bordje 'PRIVÉ'. Feliciano herinnerde zich nog dat er ooit nog een bordje ‘PRIVAAT’ gehangen had. Maar dat had hij, na verkenning van de ontmoetingsplaats, via de eigenaar van de bar die hem de ruimte verhuurde, laten veranderen. Zeker toen hij bemerkte dat men zich dikwijls van deur vergiste.

            Feliciano Díaz had de dag voordien via een mailtje een onschuldige boodschap gezonden naar de andere drie leden van zijn eigen cel. Het was een zin die ze vooraf hadden afgesproken en die hen die avond samenbracht in het 'Gewonnen Goed' in de kamer achter de deur met het bordje 'PRIVÉ'.

Iedere cel had een leider en elk lid van deze cel kende enkel de leider van zijn eigen cel. De leider was hierop de uitzondering en kende daarnaast ook diegene waaraan hij verantwoording moest afleggen en een trapje hoger stond in de hiërarchie van de groep. Daarnaast kende ieder afdelingshoofd nog een aantal leiders van cellen die op hun beurt weer hun contacten hadden. Dat was één van de manieren waarop boodschappen doorgegeven werden onder de leden van de Weerstand. Zo werden instructies van boven naar onder en omgekeerd doorgegeven, maar was er ook op horizontaal niveau contact. Op die manier had enkel de leider van de cel contact met andere cellen. Een veiligheidsmaatregel die meestal zijn voordeel had bewezen. Het contact met andere cellen werd tot een minimum herleid tot voordeel van het geheel van de organisatie.

            Rond een rechthoekige tafel zaten Feliciano met de andere drie mensen van zijn groep. Recht over hem zat de man die het meeste gewicht in de schaal wierp. Edmond Foster woog zo rond de 130 kilo en zat wat ongemakkelijk op de te kleine stoel te wiebelen. Heimelijk was hij bang dat hij door de stoel zou zakken. Edmond had echter heel wat paardenkracht. Ondanks zijn wat corpulente omvang was hij een robuuste man met ijzersterke spieren die zware dingen kon tillen. Als Weerstander kon dit in sommige gevallen van pas komen. Niet dat Edmond Foster dit nodig had voor zijn beroep. Als leraar fysica was het zwaarste dat hij moest dragen zijn persoonlijke laptop. Daarnaast had hij nog een zwak voor snelle en dure wagens.

            Links van Feliciano zat de aantrekkelijke Iléna Federova met haar Slavische trekken en mysterieuze grijsgroene ogen. Ze pasten heel goed bij haar karakter, niemand kon haar peilen. Iléna had van haar hobby haar beroep gemaakt. Ze was zangeres en had heel wat talent. Een diepe warme alt die iedere man met haar jazzy songs het hoofd op hol kon brengen.

            Als het aan Mamacita zou liggen, dan zou ze Feliciano direct koppelen aan Iléna. Gelukkig kende mama Rosita geen enkel van de leden van de cel, dus ook niet Iléna en daarvoor was Feliciano dankbaar. Ergens was hij bang voor Iléna. Hij wist niet echt waarom dit zo was, misschien kon hij gewoon niet goed opschieten met de leden van het vrouwelijke geslacht.

            Aan zijn rechterzijde zat de wat oudere en heel wat minder aantrekkelijke Lucy Nicholson. Zij was de leidster van de cel en dat zag je ook aan haar manier van doen. Af en toe was er een vrouw die de broek droeg. Zo werd Lucy Nicholson in het hoofd van Feliciano gekarakteriseerd. Iedereen werd in een vakje gestopt of je het wou of niet. Met haar zware bril met donkere montuur en haar grijze haar in een knotje, zag ze er eigenlijk op zijn minst tien jaar ouder uit dan de vijftig jaren die ze telde. Ze weigerde pertinent contactlenzen te dragen ondanks dat die haar een wat minder streng uiterlijk zouden bezorgen. Haar vooruitgestoken kin en flitsende blik liet niet mis te verstaan dat zij voor niemand zou onderdoen. Niet voor een jonger iemand en zeker niet voor een andere vrouw. Soms kon je de vonken tussen Iléna en Lucy heen en weer zien springen, toch op zijn minst als je de verbeelding van Feliciano had.

            'Als het blijkt te kloppen wat je zegt,' reageerde Lucy ad rem, wat haar direct een verontwaardigende blik van Feliciano opleverde waar zij zich totaal niet aan stoorde en verder ging, 'dan is iedere gechipte persoon een menselijke antenne waarlangs iemand satellieten hun baan rondom de aarde kan aansturen om te spioneren of iets in die aard.'

            Feliciano schudde ontkennend zijn hoofd. 'Ik zou het zo niet willen formuleren. Het spreekt vanzelf dat ik het een en ander heb uitgeprobeerd bij mijn onderzoek op de chip. Blijkbaar is er ook een code of paswoord aan verbonden om dit te kunnen doen en dat hebben we niet. Trouwens volgens mij is de afstand van de chip naar de satelliet te groot dat dit fysisch mogelijk is. Misschien dient het eerder als een soort marker tussen de satelliet en iets…iets anders?'

            Edmond Foster knikte. ‘Volgens mij kan de chip dienen als marker voor het doel voor een raket of zo. Er zijn al vele systemen die op die manier werken. Het is wel de eerste keer dat de marker een mens zelf is, wat de mogelijkheid tot onherstelbare schade bij de persoon in kwestie euh…heel waarschijnlijk maakt. Wat ik daarmee bedoel is dat de man met de chip ergens heel dicht gaat staan bij een mogelijk doel. De chip in het hoofd van die ongelukkige vrijwilliger komt in contact met de software van de raket die op zijn beurt geleid wordt door de satelliet. De raket, op voorhand geprogrammeerd op de code van de chip van de vrijwilliger kan op die manier zijn doel heel gericht raken. De chip dient dus als een soort baken, een vlaggetje die zegt: Hier vallen en ontploffen alstublieft!’

            Edmond veegde na deze uitleg voor de zoveelste keer met een tissue die hij uit een doosje trok die bij hem stond, het zweet van zijn voorhoofd. Het kamertje waar ze met zijn vieren in zaten was niet ruim en bezorgde hem bijna een aanval van claustrofobie.

            'Het is zeker niet het enige wat de chip aan mogelijkheden of toepassingen bezit.' Feliciano pikte gevat in op de uitleg van Edmond. 'Veel meer dan wat de overheid wil loslaten.' Zijn drie toehoorders luisterden met volle aandacht. 'Er zitten verschillende verbindingen op de chip die ik niet eens begrijp. Het ding dient in eerste instantie als zender en ontvanger, dat staat vast. Dus iedereen staat op het scherm als 'stip nummer zoveel'. Maar dat wisten we al gezien het feit dat ik voor de ICSA werk en dit mijn kleine en eerste bijdrage aan de Weerstand was. Dat de chip dient als stralingsdetector is ook geen leugen. Er zit een mini-elektronische soort geigertellerprintje op de chip. Maar in plaats van de straling te meten, geeft hij een sein naar het sympathische stelsel dat ontspringt in de cervicale, thoracale en lumbale streek van het lichaam.' Men hing bijna letterlijk aan zijn lippen. Feliciano voelde zich in zijn element. Eindelijk wat waardering voor zijn talenten. Hij vervolgde daarom met plezier zijn monoloog.

             'Laat ik dit wat vertalen, zodat iedereen begrijp wat ik bedoel. Het lichaam voelt door dat specifieke sein die het printje doorgeeft dat het zich in een gevaarsituatie bevindt. Dit resulteert in een logische reactie, namelijk het ontvluchten van de gevaarzone. Maar eigenlijk is dat ook niet nieuws. Het klinkt misschien allemaal wel geleerd, maar het is enerzijds wetenschappelijk onderbouwd en het is ons eerder in lekentaal die iedereen begrijpt, verteld via de media. Ik heb trouwens deze gegevens uit informatie gehaald die op het internet beschikbaar is, info die de overheid bij het begin van de lancering van de chip had vrijgegeven. Dus als jullie daarover nog iets wilt weten, is er genoeg info op diverse sites van de overheid te vinden. Er zijn nog te veel elementen op de chip die mij niet vertrouwd zijn en als zij onder andere pulsen naar onze hersenen kunnen sturen kan ik via deductie besluiten dat als de overheid het wil, ons kan besturen als robotjes. Helaas beste vrienden vrees ik dat mijn vermoeden daaromtrent maar al te waar is!'

            Iedereen was een poos stil. Alleen met hun gedachten, alles in zich aan het opnemen wat Feliciano en Edmond hun hadden verteld. Het vooruitzicht om als robot gestuurd te kunnen worden zonder enige inspraak door een of ander persoon die men nog van gezicht noch van karakter kende was op zijn minst verontrustend. Kon dit de toekomst betekenen voor de mensheid? De poppenmeester die met zijn poppetjes speelde en aan de draadjes trok en hen deed dansen naar zijn hand! Geen leuk perspectief.

            Iléna verbrak als eerste de stilte. 'Misschien kan ik mijn overtuigingskracht in de strijd werpen om dat wachtwoord te weten te komen. Als Feliciano mij een lijst van personen zou kunnen bezorgen die mogelijkerwijs dit wachtwoord bezitten kan ik heel overtuigend zijn als het moet.' Ze knipperde even ostentatief als een verleidelijke vamp met haar lange wimpers. Lucy besefte, ondanks de opmerking en het theatrale gebaar van Iléna haar wat tegenstond, dat Iléna de persoon bij uitstek was om dit klusje te klaren.

            Iléna was seksueel heel aantrekkelijk voor de leden van het mannelijk geslacht en kon hen met haar doordringende blik en mysterieuze glimlach zonder veel moeite als het ware betoveren en naar haar hand zetten. Als dat niet hielp was zij ook nog een heel bedreven in Aikido. Ze had de leden van de cel ooit nog verteld dat ze daarin nogal goed was. Ze bezat ikkyu 1e kyu wat de laatste graad is vooraleer men de zwarte band mag dragen in Aikido.

             Haar vader zaliger voor hij uitgeweken was naar Amerika, was eigenaar van een eigen dojo in het vroegere Wit-Rusland en had de yodan graad, enige trapjes hoger dan ikkyu. De graad van sandan en zwarte band kreeg men pas als men na de ikkyu 1e kyu een eigen dojo had opgericht. Iléna’s vader had haar van jongs af aan ingewijd in de leer van de Aikido. In feite was ze volgens haar zeggen zwarte band, maar doordat zij uitgeweken waren naar Amerika en haar vader de dojo niet aan haar had overgelaten maar aan een bevriende sensei was dit nooit officieel erkend geweest.

             Aikido was voor haar tevens een middel om haar lichaam lenig en jong te houden maar ook een weg om harmonie te bereiken met Ki zonder woede of agressie. Ki betekent zowel in het Chinees als het Japans adem, maar wordt ook omschreven als de energie, de grondstof en de drijfkracht van het leven. Aikido is de weg van de samenkomen met Ki. Aikido had Iléna ooit eens verteld, is geen echte vechtsport, maar een middel om zich te verdedigen, een reactie op een aanval. Het was een manier om de bewegingen van de aanvaller te verlengen en om te buigen in het voordeel van de Aikidobeoefenaar. Het is natuurlijk maar uit welke hoek je het beziet. Iléna kon je vele hoeken laten zien als het haar stokpaardje Aikido betrof en dit zowel letterlijk als figuurlijk.

            'Een goed idee,' reageerde Edmond. ‘Kan je dit klaarspelen Feliciano zonder dat je jezelf of onze cel in gevaar brengt?'

            Feliciano knikte. ' Geen probleem. Ik heb ergens nog wel een bestand van de directieleden van de ICSA in mijn database. Dat zijn geen geheimen. Misschien dat een van hen ons wel verder kan helpen. Maar ik heb nog een ander ideetje. Ik ben dan misschien wel heel technisch geschoold maar als een bio-ingenieur de chip eens zou onderzoeken of misschien proberen in te planten in een of ander proefdier! Ik weet het, Lucy, het is tegen je principes om dieren te gebruiken voor experimenten, maar geef toe, hier speelt toch een hoger belang. We moeten weten wat de chip allemaal in zijn mars geeft. Het zou het einde van de mens als mens kunnen betekenen als wij hier niet op tijd iets tegen vinden.

            Lucy Nicholson was een groene. Niet negatief bedoeld, maar eigenlijk was ze niet zo'n kwade tante als ze eruit zag. Ze had haar principes en daar leefde ze naar. Een van deze was dat een levend wezen iets sacraals was, daarom ook haar lidmaatschap bij de Weerstand en haar onvoorwaardelijke inzet. Maar ook dieren waren levende wezens. In de 20e en 21e eeuw was men via verschillende organisaties opgekomen voor de bedreigde diersoorten en tegen de soms barbaarse behandeling van proefdieren.

            ‘Ik heb wel enige contacten in dat wereldje en ik zoek uit wie er lid is van de Weerstand. Normaal gezien zou ik inderdaad negatief reageren op zo’n voorstel. Maar als dat ding in ons hoofd maar de helft kan van wat we hier vanavond hebben besproken dan moet ik voor een keer mijn principes aan de kant zetten zoals Feliciano zegt, al is het met pijn in mijn hart. Ik laat je weten wanneer ik de chip zal nodig hebben, Feliciano. Doe ondertussen nog wat experimenten met het kleinood en houdt ons op de hoogte,’ besloot ze de vergadering.

            ‘Ik heb er dorst van gekregen,’ reageerde Edmond, ‘wie wil er iets drinken? Ik trakteer!’ Iedereen, zelfs de wat stijvere Lucy stemde met zijn voorstel in. Ze hadden een leerrijke avond achter de rug en er stond hen nog veel werk te wachten. Dat verdiende wel een drankje, misschien wel twee, dacht Edmond, blij dat hij uit het kleine vergaderkamertje kon.

 

……..

 

            ‘Hoelang moeten jullie nog vliegen?’ vroeg Markus aan Jack Sterlington via een beveiligde lijn. Markus vond het jammer dat hij niet mee was. Maar Jack had zijn been stijf gehouden en vond dat hij veel meer van nut was op zijn post in de Kelder als verbindingsman. Hij had trouwens niet de jaren gevechtstraining en ervaring die Jack, Clint en Walter wel hadden.

            Een lichte ruis vergezelde de stem van Jack maar hij was toch goed verstaanbaar. ‘We tanken juist bij op de Millitärflughaven Erding in de Duitse deelstaat Beieren. Onze piloot moest nog een pakje afleveren voor een van onze mensen hier ter plaatse, daarom de lange route via Europa. Daarna vliegen we rechtstreeks naar de ontmoetingsplaats waar wij zullen gedropt worden. De Invisible IV moet trouwens daarna terug naar Erding, vraag me niet waarom. Ik had liever de korte route over de Stille Oceaan, maar ja wie ben ik om de militaire vluchtleiding mijn voorkeur op te dringen. Onze actie moet tijdens de nacht gebeuren en we hebben geen tijd te verliezen. Dus ik hoop dat we het sein van Michael vlug op onze draagbare radar capteren. Vanaf nu, Markus houden we radiostilte zoals afgesproken. Op die manier kunnen de satellieten van onze vrienden uit de Nieuwe Wereld onze gesprekken niet afluisteren en ons onverwacht stokken in de wielen steken. Berichten worden via code en versleuteld via onze eigen satelliet verzonden. Tot binnenkort,’ groette Jack hem nog en verbrak het contact.

            De Invisible IV was aan zijn laatste traject begonnen. Jack was in gedachten verzonken. Hij was er niet gerust op. Michael was een onbekende factor geworden. Ze hadden jaren als van zelfsprekend gevonden dat hij alles uitvoerde wat zij Michael vroegen en nu was plots op korte tijd het roer volledig omgedraaid. Er waren wel in die korte termijn wel enkele kleine incidentjes geweest, maar die hadden ze afgeschreven als toeval of mankementen aan de verbinding via de satellieten. Nadien is het natuurlijk altijd gemakkelijk om de schuld op iemands schouders te leggen. Jack was niet de man die op deze manier dacht. Er was een probleem en dat probleem moest opgelost worden. Punt uit!

           Zijn collega’s Clint Ellory en Walter Fallon waren uit hetzelfde hout gesneden. Ze keken strak voor zich uit, ieder in zijn eigen gedachten verzonken. Wie weet wat er door hun hoofden ging, dacht Jack? Clint had ergens een liefje waar hij de laatste tijd nogal hoog mee opliep. Misschien dacht hij aan haar, misschien dacht hij aan zijn jaren als huurling waar hij een gelijkaardige missie had uitgevoerd. Wie zou het zeggen? Hij kon niet in iemands hoofd kijken en dat was maar goed. Hij zou het zelf ook niet graag hebben dat men zijn diepste gedachten kon lezen.

           Met al zijn kennis over de mogelijkheid die de overheid had om via de chip de mens te volgen en misschien in de toekomst zelf te sturen zoals ze dit zelf wilden, voelde hij zich niet echt gelukkig. De senator had hem weliswaar nooit veel verteld, maar hij had zijn bronnen en hij had ooit eens haar kluis gekraakt wanneer hij op haar wachtte in haar huis. Het was een van de handigheden die hij bezat en die dan op zo’n moment goed van pas kwam. De documenten die hij daarin had gevonden, deden hem de rillingen over het lijf lopen.

           Op dat moment had hij toch even zijn twijfels gehad of hij wel aan de juiste kant stond…even maar. Hij had de documenten gefotografeerd en weer weggeborgen zoals hij ze had gevonden en zijn sporen uitgewist. Het was altijd goed om een joker achter de hand te hebben. Je wist maar nooit wanneer je die nodig kon hebben. Hij kon de senator moeilijk verwijten wat hij al gans zijn leven in de praktijk ook deed. Misschien was dat ook de reden dat ze elkaar zo goed aanvoelden.

           Het rode licht in hun cabine sprong op oranje. Dat wou zeggen dat ze bijna ter plaatse waren. Het drietal maakte zich gereed om met hun vliegpak, de Mark V naar beneden te zweven. Het vliegtuig had een lange tijd onder radarhoogte gevlogen. Ondanks de stealth technologie was dit een voorzichtigheidsprincipe. De Invisible IV hing nu ter plaatse boven het ontmoetingspunt. Een luik in de bodem schoof open en Jack Sterlington sprong als eerste het zwarte gat van de nacht in, daarna Walter en Clint volgde als laatste. Het luik sloot zich achter hen weer en de Invisible IV vloog bijna geruisloos weg.

           Een paar tellen na de sprong, duwde Jack op de knop om zijn vliegpak in werking te stellen en met de beide stuurstangen van de Mark V manoeuvreerde hij zich naar beneden. Het was een toestel die moeilijk te besturen was. Maar ze hadden alle drie al oefening en ervaring met het toestel, zodanig dat dit voor hen geen probleem vormde. Toen hij door zijn nachtkijker naar rechts keek, zag hij zijn compagnon Clint juist ook de landing inzetten. Walter was op dit moment nog niet te zien, maar dat wou niets zeggen. Eenmaal op de grond, hadden ze vooraf afgesproken, zouden ze via de intercom of GPS elkaar terugvinden.

 

copyright Rudi J.P. Lejaeghere

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...