De Vrouw in het Rood

Dit zijn de avonturen van Katarina, de vrouw in het rood en Jean-Pierre, haar nieuwe vriend. Is deze romance een lang leven beschoren? Is alles wel wat het lijkt? Wie is Katarina eigenlijk en wat is zij van plan met Jean-Pierre. Een verhaal in korte hoofdstukken vol van spanning, romantiek gekleurd met een tintje sensualiteit en erotiek.

Nu ook op YouTube:

Deel 1: https://youtu.be/7cCXseUIfhg

Deel 2: https://youtu.be/oLnvUdBuPzY

Deel 3: https://youtu.be/Ts21y6Bsy24

Deel 4: https://youtu.be/J293O1gxn9c

Deel 5: https://youtu.be/ndPv44pSxBQ

Deel 6: https://youtu.be/ey3RRCeuGV8

0Likes
0Comments
2227Views
AA

32. Wie het laatst lacht, lacht het best

 

 

            De eerste tape was binnen. Zonder dat er gewonden waren gevallen. Zowel Katarina als Jean-Pierre waren heel opgewonden door de adrenaline in hun aderen vanwege de spannende momenten. Op weg naar het huis van Cecile praatte Katarina honderduit over haar belevenissen met Charles en over de spanning die ze doorstaan had terwijl Jean-Pierre de tape aan het stelen was. Ze feliciteerde hem met zijn improvisatie van het dronken vriendje. Katarina kon enkel bevestigen dat hij echt op tijd was verschenen vooraleer Monsieur Charles haar kon hypnotiseren.

            Aangekomen vonden ze een kort briefje van Cecile dat ze met haar vriend bij de politie een avondje uit was. Ze hadden de woning voor zichzelf. De spanning viel van hen af, net als de kleren die ze aanhadden. Katarina was wild en sensueel. Wanneer Jean-Pierre haar kuste, gromde ze als antwoord, duwde hem terug en bereed hem als een amazone. Beiden transpireerden van de passie. Jean-Pierre had zijn handen vol om haar bij te houden in haar amoureuze creativiteit. Ze kromde zich in de vreemdste houdingen, nam hem soms heel dicht en beet hem zelfs op een bepaald moment in de schouder. Hij voelde het amper.

            Nadat ze beiden met een grom en een kreet waren klaargekomen, lagen ze uitgeput naast elkaar in het bed. Hun adem kwam pas na een hele poos weer terug op zijn normale ritme. Na een tijdje kregen ze koud en Jean-Pierre dekte hen beiden toe met een deken. Katarina legde haar hoofd in zijn armen en dicht bij elkaar mijmerden ze nog verder over hun overwinning.

            ‘Eentje is dus binnen. We hebben er wel nog twee te gaan. Misschien moeten we nog niet op onze lauweren rusten. Wie nemen we als de volgende, Kat?’ vroeg een nieuwsgierige Jean-Pierre.’

            Katarina zuchtte even. ‘Ik denk dat we best voor Frau Bertha Hofmeister gaan. Die weet ik zeker te vinden. Van Madama Thérèse Dupont heb ik nog geen spoor. Daar zal ik nog een aantal telefoontjes moeten voor plegen.’

            ‘Oké, mij goed, maar eerst ga ik wat drinken halen. Ik heb zo’n dorst dat je het niet voor mogelijk houdt. Ik neem wat vers sinaasappelsap, jij ook?’

            Katarina knikte. Ze keek wat slaperig naar Jean-Pierre en glimlachte. ‘Ja, schat, doe mij ook maar een appelsientje.’

            Jean-Pierre ging naar beneden en zocht de nodige ingrediënten samen. Hij had gezien dat Cecile verse sinaasappelen had gekocht, maar moest een paar kasten opentrekken voor hij de pers had gevonden.

            Boven lag Katarina nog na te genieten van hun passionele liefdesdaad. Ze wist dat ze een weg was ingeslagen waar keren en teruggaan onmogelijk was. Toen bedacht ze dat ze zich ondanks de zorgen om haar moeder, toch gelukkig voelde. Ze voelde een glimlach op haar mond verschijnen. Jean-Pierre was de reden dat ze iets heel speciaals voelde. Het was lang geleden dat ze dit nog ervaren had. Misschien zelfs nog nooit zoals nu. Zonder hem zou ze nooit kunnen doorzetten. Ze voelde zich veilig bij hem en…

            Slaap overmande Katarina en ze lag een tijdje weg te doezelen toen ze Jean-Pierre op de trap hoorde stommelen.

            ‘Hier komt je drankje, nobele dame, vers van de pers, al zeg ik het zelf.’ Hij gaf haar een boordevol glas met sinaasappelsap. Ze nipte er eerst van, maar daarna dronk ze gulzig het glas in een paar tellen leeg. ‘Als dat geen dorst is, dan weet ik het ook niet,’ lachte Jean-Pierre.

            Hij had het nog maar nauwelijks gezegd of ze hoorden de bel aan de voordeur.

            ‘Dat zal Cecile zijn, waarschijnlijk haar sleutel vergeten.’ Katarina glipte uit het bed, trok vlug haar nachtkleed aan en haastte zich naar beneden. Hij keek naar de indruk die ze achtergelaten had in het bed. Zijn hand gleed over de lakens. Haar plaats voelde nog warm aan. Nooit had hij zich zo goed gevoeld bij een vrouw. Het was alsof ze elkaar aanvoelden, elkaar aanvulden. Was het door de gevaren die ze samen doorstaan hadden, maar hij zou door een vuur gaan voor haar.

            ‘Jean-Pierre, kom eens naar beneden?’ Katarina riep van beneden de trap.

            Was er iets gebeurd met Cecile? Haar stem klonk niet bezorgd. Eigenlijk klonk ze heel kalm en toch had haar stem iets eigenaardigs. Hij ging naar beneden en toen hij haar in het oog kreeg, stolde zijn bloed bijna in zijn aderen.

            Haar gezicht had geen uitdrukking meer. Ze keek recht voor zich uit en het was alsof ze niets zag. Achter haar stond een grijnzende Monsieur Charles.

            ‘Ha, het vriendje, jij bent vlug ontnuchterd jonge man. Ik moet toegeven dat je een goede show hebt opgevoerd. Chapeau! Het was…Jean-Pierre hé, als ik het me goed herinner. Wist je, Jean-Pierre, dat je prachtig op film staat? Ik had een voorgevoel toen Katarina me zo abrupt verliet. Toen dacht ik aan haar weddenschap en…Bingo. Ik ben vlug mijn camerabeelden gaan nakijken en inderdaad, mijn kluis werd gekraakt. Een prachtig staaltje van mentale beïnvloeding. Voor de tweede maal: Chapeau! Maar drie keer is scheepsrecht en dat laat ik niet toe. Ik vermoedde dat jullie hier logeerden en het was weinig moeite om even over te wippen.’

            Jean-Pierre durfde niets te ondernemen. Hij kon niet zien of Charles een pistool of mes vasthad. Hij wou niet riskeren dat een bruuske beweging van hem Charles een motief zou geven om Katarina kwaad te doen.

            ‘Dus Katarina wou die tape. Ze wou waarschijnlijk die gebruiken om wat bij te verdienen. Dat is niet mooi ten opzichte van haar moeder. Ik zal daarover met haar op het einde van deze maand een hartig woordje spreken. Ik denk niet dat Madame la Baronesse dat leuk zal vinden. Maar genoeg geleuterd nu, mag ik dan de tape?’ Hij zette een stapje dichter bij Katarina.

            Jean-Pierre had de dreiging begrepen. Hij ging voorzichtig verder de trap af en liep naar de vestibule waar hij uit zijn jas de tape haalde. ‘Alstublieft, maar doe haar niets…’

            ‘Wie denk je wel dat ik ben,’ sprak een verontwaardigde Monsieur Charles. ‘Ik heb wat ik wil en je vriendin zal binnen een tiental minuten weer de ouwe zijn. Maar wees gewaarschuwd. Ik zal dit bespreken met haar moeder. We zullen samen bespreken wat haar straf wordt. Goedenavond.’ Hij groette en verdween door de voordeur.’

            Nadat Katarina weer uit haar hypnose kwam en hoorde wat er gebeurd was, leek ze plots heel triestig. ‘Al die moeite voor niets, mijn moeder zal het moeten bekopen.’

            ‘Niet noodzakelijk,’ antwoordde een geheimzinnig kijkende Jean-Pierre. Hij ging terug naar zijn vest en haalde daar nog een tape uit. ‘Hier heb je de kopie die ik heb genomen terwijl ik sinaasappelsap heb gezet. Als boekhouder weet ik dat je best een kopie van je files neemt voor het geval er iets ergs gebeurd.’

            Katarina vloog hem rond de nek en kuste hem hartstochtelijk. In geen tijd lagen ze terug in het bed.

 

© Rudi Lejaeghere

11/12/2014

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...