De Vrouw in het Rood

Dit zijn de avonturen van Katarina, de vrouw in het rood en Jean-Pierre, haar nieuwe vriend. Is deze romance een lang leven beschoren? Is alles wel wat het lijkt? Wie is Katarina eigenlijk en wat is zij van plan met Jean-Pierre. Een verhaal in korte hoofdstukken vol van spanning, romantiek gekleurd met een tintje sensualiteit en erotiek.

Nu ook op YouTube:

Deel 1: https://youtu.be/7cCXseUIfhg

Deel 2: https://youtu.be/oLnvUdBuPzY

Deel 3: https://youtu.be/Ts21y6Bsy24

Deel 4: https://youtu.be/J293O1gxn9c

Deel 5: https://youtu.be/ndPv44pSxBQ

Deel 6: https://youtu.be/ey3RRCeuGV8

0Likes
0Comments
2242Views
AA

36. Vriend of vijand?

 

 

 

 

          Na een kwartiertje hoorden Katarina en Jean-Pierre voetstappen naderen. De deur werd ontsloten en Frau Hofmeister stapte de kamer binnen. Ze keek heel streng en fluisterde iets tegen de jongeman die haar vergezelde. Het was de man die hen onthaald had aan de villa met zijn twee kompanen. Deze waren nu nergens te bespeuren.

            ‘Frau Hofmeister, laat…,’ Katarina wou direct haar verhaal doen, maar werd door een kwade stem halt toegeroepen.

            ‘Schweigen Sie bitte! Stil, alstublieft! Ik zal dit niet herhalen. Je antwoord pas als je iets gevraagd wordt. Begrepen?’ Frau Hofmeister klonk niet meer als de vriendelijke goedlachse mevrouw die Jean-Pierre op Château Dauphin had ontmoet. Haar ogen schoten vuur en haar lippen waren in woede op elkaar geperst.

            ‘Ik heb een zeer verontrustende telefoon gekregen van Monsieur Charles. Ik hoef jullie waarschijnlijk niet uit te leggen, wat hij me allemaal verteld heeft.’

            Zowel Katarina als Jean-Pierre keken heel schuldbewust. Geen van beiden durfden zonder toelating, iets meer toe te lichten. De jongeman had ostentatief de pal van zijn jas opzij gehouden om te tonen dat hij gewapend was.

            ‘Ik wil de waarheid weten, en ik waarschuw jullie, geen leugens of spelletjes spelen met mij, of jullie zullen voor een hele tijd het daglicht niet meer zien. Dit is geen bluf, ik ben hier in Duitsland een zeer invloedrijk persoon. Als jullie mij voor de gek houden, zoals bij Charles, zal je dit wel aan den lijve ondervinden. Waarom hebben jullie die tapes nodig?’

            De belangrijkste vraag was gevallen. Katarina keek nog even naar Jean-Pierre, als teken dat zij het woord zou doen. ‘Frau Hofmeister, Bertha, je moet ons vertrouwen, je moet ons geloven. Het leven van mijn moeder hangt ervan af.’

            Frau Bertha fronste de wenkbrauwen en verloor een klein beetje van haar zelfverzekerdheid. ‘Het leven van Beatrice? Wat is er gebeurd? Kom op, laat me niet wachten, vertel.’

            Katarina schraapte haar keel en begon te vertellen bij het begin. De razzia op het kasteel en hun vlucht door de ondergrondse gang. Toen ze over Jacques sprak die hen naar ‘Le Tapis Rouge’ had gereden en hun ontsnapping aan de snode plannen van de Generaal, verzachtte haar gelaatsuitdrukking. Hun wedervaren met de hulp van Cecile, de tweelingzuster van Katarina werd haar ook niet onthouden. Het was pas toen ze aan het deel kwamen, waar het bleek dat Beatrice uit het gerechtsgebouw was ontvoerd door de pedante gangster, dat haar ogen opengingen.

            ‘De man dreigde moeder te vermoorden, als we de drie tapes die moeder aan jou, Monsieur Charles en Mevrouw Dupont had gegeven, niet zouden stelen en aan hem geven. Ze zouden geheime informatie bevatten die een minister verteld had op het kasteel aan een van zijn minnaressen. Meer weet ik ook niet. Nu weet je alles wat we hebben gedaan en ik zweer het je dat het de volledige waarheid is.’

            Frau Bertha begon door de kamer te ijsberen. Blijkbaar was zij zeer ongerust. ‘Ik geloof jullie. Ik weet om welke minister het gaat en het verwondert mij geen ogenblik, dat die man met zo’n mensen aanpapt. Mijn God, dat had ik nooit kunnen vermoeden. Arme Beatrice, ze moet waarschijnlijk bijna sterven van angst. Natuurlijk kan je mijn tape gebruiken.’ Ze gaf een teken aan haar lijfwacht en die bevrijde hen van de ongemakkelijk zittende boeien.

            ‘Vergeef me mijn gebrek aan gastvrijheid, maar ik moest weten wat de waarheid was. Ik dacht dat je een chantagehandeltje wou opzetten tegen de bewuste minister. Wij gebruiken de tapes enkel als verzekering om onze onderneming te behouden. Wij zouden er nooit geld uit slaan. Mijn excuses omdat ik dacht dat jullie dat wel wilden doen. Maar ik denk dat jullie met nog een groter probleem zitten dan jullie denken.’

            ‘Hoezo?’ vroeg een duidelijk opgeluchte Jean-Pierre die nog even wreef over zijn polsen waar de boeien hadden gezeten. ‘Wat kan er nu nog erger zijn, dat wat we allemaal al weten en beleefd hebben?’

            ‘De laatste tape, zoals jullie inderdaad zegden, is in handen van Thérèse Dupont. Dat is het probleem.’

            Katarina schudde haar hoofd omdat zijn niet begreep waarom dit nu een extra probleem zou zijn boven op de rest die hen nog te wachten stonden. ‘Als wij gewoon eerlijk aan haar vertelden, net zoals aan u, hoe de zaak ineen zit, zou zij dan ook niet begrijpen dat wij die tapes moeten overhandigen om het leven van mijn moeder te redden?’

            Frau Hofmeister knikte ontkennend. ‘Neen, ik denk dat dit het slechtste zou kunnen zijn wat je bedacht hebt. Ik heb sinds kort vernomen dat Thérèse heel goed bevriend is geraakt met de bewuste minister die op de tape gevoelige informatie vertelt. Zij is een vrouw die altijd heel goed haar kaarten uitspeelt. Ze heeft heel wat grotere belangen op het spel dan Chateau Dauphin. Belangen die samenhangen met de invloed van die minister. Ze vroeg mij onlangs nog of ik de tape wel goed verstopt had. Heel verdacht toch?’

            ‘Ja, als het zo zit,’ zei Katarina ontmoedigd. ‘Dan kunnen we het inderdaad vergeten om het haar gewoon te vragen. Als er nu nog een tweede partij deze tapes wil bemachtigen, dan maakt dit alles dubbel zo moeilijk.’

            ‘Zij zal waarschijnlijk ook gewaarschuwd zijn door Monsieur Charles,’ voegde Jean-Pierre er nog aan toe, terwijl hij vragend keek naar Frau Hofmeister.

            ‘Neen, ik weet zeker dat dit niet het geval is,’ zei deze, ‘ik heb Charles op de hoogte gebracht van haar banden met de bewuste minister en hij zou haar niet verwittigen. Daar mag je op rekenen.’

            Noch Katarina noch Jean-Pierre wisten nu hoe het verder moest. Ze hadden twee van de drie tapes, maar zonder de derde was Beatrice ten dode opgeschreven!

 

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

08/01/2015

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...