De Vrouw in het Rood

Dit zijn de avonturen van Katarina, de vrouw in het rood en Jean-Pierre, haar nieuwe vriend. Is deze romance een lang leven beschoren? Is alles wel wat het lijkt? Wie is Katarina eigenlijk en wat is zij van plan met Jean-Pierre. Een verhaal in korte hoofdstukken vol van spanning, romantiek gekleurd met een tintje sensualiteit en erotiek.

Nu ook op YouTube:

Deel 1: https://youtu.be/7cCXseUIfhg

Deel 2: https://youtu.be/oLnvUdBuPzY

Deel 3: https://youtu.be/Ts21y6Bsy24

Deel 4: https://youtu.be/J293O1gxn9c

Deel 5: https://youtu.be/ndPv44pSxBQ

Deel 6: https://youtu.be/ey3RRCeuGV8

0Likes
0Comments
2221Views
AA

33. Vragen omtrent Frau Bertha

 

 

 

 

          ‘Hoe pakken we Frau Bertha aan?’ vroeg Jean-Pierre toen ze de volgende ochtend samen met Cecile het ontbijt namen. Cecile had met verbazing naar hun lotgevallen met Monsieur Charles geluisterd. Ze moest hartelijk lachen toen ze hoorde hoe ze die bij de neus hadden genomen. Jean-Pierre kreeg terug een complimentje voor zijn goede ingeving om een kopie te nemen.

            Katarina stopte een geeuw weg achter haar hand. Ze haalde haar schouders op. ‘Eigenlijk weet ik dat niet zo goed. We kunnen moeilijk dezelfde truc uithalen als bij ons eerste slachtoffer. Ik weet niet of Monsieur Charles haar op de hoogte gaat brengen, maar we kunnen ons niet permitteren om daar geen mee rekening te houden.

            ‘Wie is zij eigenlijk, wat doet ze zoal? Heeft ze ergens zwakke punten?’ Jean-Pierre had smaak gekregen in een volgende avontuur, na hun geluk met de eerste tape. Klaarblijkelijk hield hij geen rekening met de gevaren die ze met zich konden meebrengen.

            Cecile die hen gadesloeg, mengde zich ook even in het gesprek. ‘Heb je niet ooit gezegd, Katarina, dat zij gek is op paarden? Weet je niet ergens een jonge, hete hengst staan?’ Cecile vond duidelijk dat ze een goeie mop had verteld, want de pretlichtjes in haar ogen konden dit niet verhullen.

            ‘Daar zeg je wat,’ antwoordde Katarina en keek naar Jean-Pierre.

            ‘Oh, neen, geen denken aan,’ repliceerde die protesterend. ‘Ik weet…,’hij wou bijna zeggen dat hij wist op welke paardjes Frau Bertha graag reed, maar hij kon zich nog juist inhouden. ‘Ik denk niet dat ik de capaciteiten bezit om die vrouw te kunnen versieren, Kat.’

            Katarina keek hem aan met een geheimzinnige blik. ‘Misschien moet jij haar helemaal niet versieren. Ik weet namelijk dat ze op die avond met het kwartet jou …’ ze wachtte een paar seconden en Jean-Pierre werd bloedrood.’…heel leuk vond!’

            Jean-Pierre ademde terug normaal. Wist zij wat die Frau met hem had gedaan op die bewuste avond? Misschien, misschien niet. Hij zou zich wat plooibaarder moeten opstellen, trouwens Katarina had zich ook opgeofferd bij Monsieur Charles, bedacht hij zich plots. Ja, dat was nu niet echt fair van hem geweest. ‘Oké, Kat, wat bedoel je juist, wat zou ik moeten doen?

            ‘Ik weet natuurlijk niet hoe zij gaat reageren, maar als wij haar gaan bezoeken dan veronderstel ik dat ze haar bewondering voor je niet onder stoelen of banken gaat steken. Zo ken ik haar wel. Maar zal ze jou in vertrouwen nemen zoals onze hypnotiseur dat heeft gedaan? Ik zou het echt niet weten. Wat ik wel weet, is dat ze het heeft voor jonge mensen, mannen vooral. Jij bent jong en je bent een man.’ Ze beet even op haar lip, een vertwijfeld gebaar. ‘Laat ik eerst een afspraak maken. Ik zeg dat ik jouw toekomst met haar wil bespreken en dat ik haar mening hierover wil. Als ze daar niet in hapt, weet ik het ook niet.’

            Ze begon direct een nummer in te tikken in haar mobieltje. Het duurde nauwelijks een tiental seconden of ze had Frau Bertha al aan de lijn. ‘Dag Mevrouw Hofmeister. Hoe maakt u het?’ Het antwoord hoorden Jean-Pierre en Cecile niet, maar aan het gezicht van Katarina te zien, was dit zeker niet negatief. ‘Mag ik u een voorstel doen? Ik heb ondertussen gezorgd voor de opleiding van onze nieuwste telg bij onze organisatie,…ah, ik hoor dat u hem nog herinnert. Wel, ik zou graag de mening van een professioneel hebben, ik heb altijd veel achting gehad voor uw mening in deze zaken. Wat dacht u van een afspraak laat ons zeggen…tegen morgenmiddag, dan kunnen we het aangename aan het nuttige paren. U zegt?’

            Jean-Pierre en Cecile zag Katarina haar ogen opentrekken en glimlachen. ‘Akkoord,’ was haar korte antwoord op iets wat Frau Hofmeister aan de andere kant zei. Ze duwde het gesprek af en keek opgelucht. ‘De afspraak staat vast. We gaan eerst dineren en daarna…nou, dat zien we dan wel.’

            Jean-Pierre trok een eerder beteuterd gezicht. Hij was er toch niet helemaal gerust in. ‘Oké, we zijn al zo ver dat we in haar nabijheid geraken. Maar dan…hoe gaan we proberen die tape te bemachtigen?’

            ‘Wel, Jean-Pierre, ik weet het ook niet. We zullen het gesprek op de een of andere manier op die tape moeten brengen. Misschien kunnen we laten uitschemeren dat we via moeder van die tapes afweten. Dat we het een goed initiatief vinden of zo. Een beetje stroop smeren kan nooit kwaad. Als we een beetje geluk hebben, gaat ze mee in het verhaal en vertelt ze ons wat meer. Laat het ons in elk geval hopen.’

            ‘Is zij niet de vrouw van een Duitse minister? Ik dacht dat je mij dat had verteld of heb ik het mis?’

            Katarina keek hem vragend aan. ‘Ja, dat klopt, maar wat wil je daarmee zeggen?’

            ‘Zou zij belangrijk genoeg zijn om een lijfwacht te hebben? Als dat het geval is, zullen we dubbel goed uit onze doppen moeten kijken. Die mensen nemen hun beroep heel ernstig op en als ze ons als een dreiging zien, ja dan…’ Hij liet zijn zin open maar Katarina en ook Cecile begreep wat hij wilde zeggen.

            ‘Ik denk dat we het er gewoon moeten op wagen,’ was de reactie van Katarina.

            Cecile klopte bemoedigend op de rug van Jean-Pierre. ‘Veel geluk…hengst.’

 

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

18/12/2014

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...