De Vrouw in het Rood

Dit zijn de avonturen van Katarina, de vrouw in het rood en Jean-Pierre, haar nieuwe vriend. Is deze romance een lang leven beschoren? Is alles wel wat het lijkt? Wie is Katarina eigenlijk en wat is zij van plan met Jean-Pierre. Een verhaal in korte hoofdstukken vol van spanning, romantiek gekleurd met een tintje sensualiteit en erotiek.

Nu ook op YouTube:

Deel 1: https://youtu.be/7cCXseUIfhg

Deel 2: https://youtu.be/oLnvUdBuPzY

Deel 3: https://youtu.be/Ts21y6Bsy24

Deel 4: https://youtu.be/J293O1gxn9c

Deel 5: https://youtu.be/ndPv44pSxBQ

Deel 6: https://youtu.be/ey3RRCeuGV8

0Likes
0Comments
2211Views
AA

42. Parijs tijdens de dag en nacht

 

 

 

            De volgende morgen was Katarina lusteloos. Ze had verschrikkelijk gedroomd. Ze hadden de drie tapes verloren en hoe ze ook zochten, ze vonden ze niet terug. In haar nachtmerrie werd haar moeder vermoord door haar ontvoerders en ze was telkens weer uit haar diepe slaap wakker geschrokken. Onbewust herviel ze telkens weer in dezelfde situatie wanneer ze wegdoezelde. Het werd een koortsige nacht waaruit ze vermoeid wakker werd.

            Jean-Pierre probeerde haar op te beuren en vertelde haar dat dromen bedrog zijn. Hij toonde haar de tapes en verzekerde haar dat hij ze met zijn leven zou beschermen. Katarina opperde met een zwakke glimlach dat ze uit haar hart hoopte dat het niet zover zou komen.

            Het bezoek van de Sacré Coeur was ondanks de stemming van Katarina een succes. Wegens de vermoeidheid van Katarina namen ze de Funiculaire de Montmartre, de bekende kabelbaan in plaats van de 222 treden op te gaan naar de helwitte basiliek. Ze hoorden van hun gids dat de bouw van de basiliek 6 miljoen euro had gekost, toen nog 40 miljoen Franse Frank. Ze keken hun ogen uit naar de architecturale hoogstandjes van de basiliek in Romaanse en Byzantijnse bouwstijl. Ze hoorden dat voor de fundering 83 putten werden gegraven van ongeveer 45 meter diep. De luidklok van de Sacré Coeur, vertelde hun gids, was een van de zwaarste luidklokken in de wereld. Er waren 28 paarden nodig om de 19 ton zware klok boven op de Montmartreheuvel te trekken. Het duizelde fantastische cijfers door hun hoofd. Een prachtige verwezenlijking van de architecten Abadie en Magne.

            Na het bezoek van de Sacré Coeur deden ze ook nog Place du Tertre aan, met de bekende stalletjes met schilderijen speciaal gemaakt voor de toeristen. De wijk Montmartre stond al heel lang bekend om zijn kunstenaars die het aantrok en vooral dan schilders. Ze hoorden daar van een van de schilders dat de naam van de Montmartre eigenlijk afgeleid werd van ‘Mons Martis’ of de ‘Marsberg’ omdat blijkbaar in de Romeinse tijd daar een tempel stond die gewijd was aan de god Mars. Een andere man vertelde hen dan dat de oorsprong van Montmartre kwam van de ‘Mont du Martyr’, de ‘Martelaarsberg’ omdat Dionysus, de eerste bisschop van Parijs, hier onthoofd werd. Ze kochten een mooie aquarel van de Sacré Coeur en vertrokken daarna weer naar hun kamer in de Carlton.

            Katarina had graag nog wat slaap ingehaald, gezien ze de vorige nacht niet goed had geslapen. Jean-Pierre vond dit een goed idee en ging naast haar liggen en nam haar beschermend in zijn armen. Het duurde geen vijf minuten of Katarina’s ogen vielen toe. Jean-Pierre voelde aan haar lichaam dat ze nu wat rustiger was. Hij hoopte dat alles goed verliep. Het was gewoon te veel geweest voor haar zenuwen de laatste tijd. Het was normaal dat een gewoon mens zou breken onder de spanning. Hij had veel respect voor Katarina dat ze met al de problemen rond de ontvoering van haar moeder nog zo normaal reageerde. Hij doezelde wat weg, maar kon niet echt slapen.

            Nadat ze een paar uur geslapen had, kwam Katarina weer wakker en het scheen of dat deze tijd haar goed had gedaan. Ze keek veel klaarder uit haar ogen en haar glimlach was terug. Ze kleedden zich op voor hun bezoek aan de Moulin Rouge. Katarina had nog nooit deze bekende plaats bezocht. Ze had er al veel van gehoord en wou altijd al wel dit eens gezien te hebben. Ze vond het jammer dat het in deze omstandigheden was.

            Toen ze naar hun plaats begeleid werden, zagen ze dat het inderdaad vol geboekt was. Ze moesten Frau Hofmeister wel dankbaar zijn, maar dat kwam later wel. Toen het gordijn openging begon de show meteen. Ze zagen een wervelend spektakel gevuld met kleurrijk geklede dames met waaierende pluimen op hun kostuums en flonkerende strass. Prachtige decors en een professionele dansgroep, de bekende Doriss Girls en de Doriss Dancers. Jean-Pierre’s mond viel open toen er circusartiesten op het toneel kwamen met echte clowns, acrobaten, jongleurs, Siamese zusters en 6 kleine paardjes. Een echt kleurenpalet onder de tonen van geregistreerde muziek van een groot orkest.

            Toen de Doriss Girls de French Cancan dansten was het hek van de dam. De toeschouwers waren wild van dit gebeuren. Jean-Pierre keek naar Katarina en zag juist dat een man naast haar iets in haar oor fluisterde waarop de glimlach van haar lippen verdween en ze verstarde. De man keek even in de ogen van Jean-Pierre en ondanks dat de man in smoking was, herkende Jean-Pierre hem bijna direct. Jacques, de vroegere vriend van Katarina, knikte hem beleefd maar koel toe. Jacques bewoog even zijn rechterhand, die verborgen was door een grote witte servet. Hij zag de top van de loop van een pistool, dat direct weer op de onderrug van Katarina werd gericht. Hij fluisterde terug iets in het oor van Katarina en zij stond direct recht terwijl Jacques teken deed met zijn hoofd naar Jean-Pierre dat hij moest volgen.

            Jean-Pierre durfde niets proberen. Ze waren hier wel tussen de mensen, maar hij wist niet of Katarina’s vroegere vriend aan het bluffen was of dat hij zijn dreiging met het pistool zou durven uitvoeren. Een zenuwachtige vinger aan de trekker was genoeg om een drama te veroorzaken.

            ‘Hier instappen.’ Jacques was kort van stof en wees op zwarte limousine. Jean-Pierre begon genoeg te krijgen van het kleur zwart en vooral van limousines. Ze konden niet anders dan het bevel gehoorzamen en stapten in de halfdonkere wagen.

            ‘Dag Katarina, gegroet Jean-Pierre.’ Een mannenstem die ze herkenden groette hen in de wagen. Generaal Jules de Tavernier was aan het nippen van een glaasje champagne en keek hen van boven zijn glas onderzoekend aan.

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

19/02/2015

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...