De Vrouw in het Rood

Dit zijn de avonturen van Katarina, de vrouw in het rood en Jean-Pierre, haar nieuwe vriend. Is deze romance een lang leven beschoren? Is alles wel wat het lijkt? Wie is Katarina eigenlijk en wat is zij van plan met Jean-Pierre. Een verhaal in korte hoofdstukken vol van spanning, romantiek gekleurd met een tintje sensualiteit en erotiek.

Nu ook op YouTube:

Deel 1: https://youtu.be/7cCXseUIfhg

Deel 2: https://youtu.be/oLnvUdBuPzY

Deel 3: https://youtu.be/Ts21y6Bsy24

Deel 4: https://youtu.be/J293O1gxn9c

Deel 5: https://youtu.be/ndPv44pSxBQ

Deel 6: https://youtu.be/ey3RRCeuGV8

0Likes
0Comments
2257Views
AA

55. Een intieme dans

 

 

 

Een maand later…

 

            Katarina had het zwaar gehad in de weken na het bezoek aan de Generaal. Haar woede tegenover de man die haar moeder de dood had ingejaagd, had haar nog net recht gehouden. Noch Cecile, noch Katarina hadden hun moeder willen bezoeken toen ze opgebaard lag in het mortuarium. De tweelingzusters wilden beiden het beeld bewaren die ze hadden van hun moeder toen ze nog leefde. Ze hadden op dat moment op aanraden van de Generaal ook geweigerd om kennissen toe te laten haar nog te bezoeken omdat het onderzoek nog lopende was.

            Jean-Pierre was ondertussen goed hersteld. Iedere dag won hij weer iets aan kracht bij en met hulp van een gerenommeerde fysiotherapeut kon hij zijn lichaam weer gebruiken zoals voor de schotwonde. Hij probeerde zijn vriendin op te beuren en zocht verschillende dingen om haar wat te verstrooien. Hij probeerde haar te verwennen met een goed glas wijn en een lekkere maaltijd en ondanks dat Katarina zijn pogingen waardeerde, kon ze er echter niet echt van genieten. Rouwen heeft zijn tijd nodig, dacht Jean-Pierre en hij nam het haar niet kwalijk.

            Na een paar weken, begon Katarina echter weer te glimlachen als hij bij haar was. Hij wist dat dit een goed teken was, maar probeerde niets te overhaasten. Hun liefde voor elkaar bleef in die weken bij tedere kussen en wat knuffelen. Jean-Pierre wist wat het was om een moeder te verliezen. Hij had zijn ouders verloren toen hij nog heel jong was. Zijn moeder had een speciale plaats in zijn leven gehad en daarom kon hij zich heel goed inleven in het Katarina’s verdriet.

            Hij had ondertussen zelf een portie ongeluk toegedeeld gekregen. Hij ontdekte een aangetekende brief en een dagvaarding die hem toegezonden werd in zijn bus terwijl hij met Katarina op stap was. De aangetekende brief was zijn ontslag als accountant. Hij kon het zijn werkgevers niet kwalijk nemen. Trouwens, hij had voor een ander leven gekozen en daarover hij had geen berouw. De dagvaarding kwam echter wel als een koude douche. Zijn werkgever had een advocaat ingehuurd en had hem van contractbreuk beschuldigd. De som die hij vroeg zou hem een groot deel van zijn spaarcenten kosten. Het werd hem wel eventjes warm toen hij aan het rekenen sloeg. Maar dat was niets vergeleken met wat Katarina te verduren had.

            Katarina begon langzaamaan weer van het leven te genieten. Ze had het beheer van het kasteel na een paar weken weer op haar schouders genomen. Ze wist niet of dat ze een goede zakenvrouw zou zijn. Ze wou het toch zeker proberen, al was het maar in nagedachtenis van haar moeder, de Barones Beatrice.

            Jean-Pierre was blij met de verandering bij zijn vriendin. Hij vroeg haar hoe het ging met de zaken en als ze wilde dat hij altijd een handje wou helpen met zijn boekhoudkundige kennis, maar ze weigerde steeds zijn hulp. Ze had hem beloofd dat hij een beter leven zou hebben en ze wilde niet dat hij zich zorgen zou moeten maken om de centen en de winst.

            Cecile had ervoor gezorgd dat Jean-Pierre na de ongelukkige dood van de Barones, gehuisvest werd in een woning die ook in het bezit was van de Barones en die niet echt ver van het kasteel gelegen was. Van het moment dat hij met de auto kon rijden, reed hij met een huurauto op en af tussen zijn verblijfplaats en het Chateau Dauphin.

            Een maand na de vergadering met de Generaal, wou Jean-Pierre in de vroege morgen zijn auto nemen om terug naar het kasteel te rijden. Zijn verrassing was groot toen hij voor zijn deur een zwarte limousine zag staan. De chauffeur van het kasteel nodigde hem uit om plaats te nemen in de anders lege auto. Die reed hem in een kwartiertje naar de plaats waar hij de laatste weken zo veel was geweest.

            Toen de limousine stopte en hij uitgestapt was, zag hij Katarina, gekleed in een schitterende rode avondjurk op de trappen van het kasteel staan. Haar gezicht schitterde met een prachtige lach en haar ogen keken hem ondeugend aan. Dit was de vrouw in het rood waar hij verliefd op was geworden en plots ging zijn hart sneller slaan.

            ‘Dag, schat van mij, welkom op het Chateau. Ik heb je de laatste tijd niet kunnen tonen dat ik je zo graag zie.’ Katarina nam zijn arm en leidde hem de trappen op, door de deur de inkomsthal binnen. ‘Ik probeer vandaag wat daarvan goed te maken.’

            Ze leidde hem door de hall naar de trap die naar de kamers voerde. Jean-Pierre keek haar even van opzij aan, maar zij glimlachte alleen, zonder veel meer te vertellen wat ze van plan was.

            Katarina leidde hem naar de Chambre Rouge, de Rode Kamer die hij de eerste dagen van zijn verblijf op het kasteel al had leren kennen. ‘Ik heb de kamer een nieuw naamplaatje gegeven, als eerbetoon voor de nieuwe eigenaar.’

            ‘Wat, Katarina, heb je het kasteel verkocht, maar is dat wel verstandig, heb je dit wel goed overdacht?’ Jean-Pierre wist dat ze hier veel emotionele banden had, deze doorsnijden zou misschien niet echt een goede beslissing zijn.

            ‘Sorry, schat, ik vond dat het kasteel nood had aan een nieuwe aanpak. Ik hoop dat je de nieuwe eigenaar even leuk vind als ikzelf.’ Ze wees op het bordje op de deur. Jean-Pierre las het met verbazing.

            ‘Chambre Jean-Pierre!’ Hij keerde zich naar Katarina die zich heel dicht tegen hem aandrukte en hem hartstochtelijk kuste. Hij was te verbaasd om echt te reageren. Zijn verstand sloeg even tilt. ‘Wat bedoel je hiermee, is het kasteel dan toch nog van jou of…?’ Deze vraag kon hij net nog tussen twee vurige zoenen in krijgen.

            ‘Neen, mijn lieve schat die je bent. Blijkbaar had mijn moeder al een tijd geleden het kasteel op mijn naam gezet, ik wist er echt helemaal niets van. Maar met de regeling van de erfenis is alles uit gekomen. Je hebt er bijna je leven bij ingeschoten om met mij op stap te zijn. Dit was het minste dat ik kan doen. Maar ik moet je nog één ding vragen?’

            ‘Eh…oké, dank je, Kat. Ik ben er gewoon onderste boven van. Wat een verrassing! Vraag maar raak. Ik kan je niets weigeren, dat weet je toch.’

            Katarina was gelukkig. Ze wist dat ze het juiste had gedaan. ‘Ik moet het kasteel alleen nog een nieuwe naam geven, maar gezien je vanaf nu de eigenaar bent, laat ik de keuze aan jou over. Jean-Pierre, hoe wil jij je kasteel noemen? Misschien moet je er even oven nadenken, het hoeft niet direct?’

            Hij keek haar aan en zijn gezicht begon terug kleur te krijgen na de eerste schrik. ‘Dat is helemaal niet moeilijk, daar hoef ik niet lang over te denken. Als ik naar jou kijk is er maar een naam mogelijk: Chateau Rouge, het rode kasteel.’

            ‘Hé, dat is een goede naam, schat, je weet dat ik houd van rood, maar ik houd nog veel meer van jou. En daarom wil ik je nu…helemaal voor mij alleen.’ Ze trok hem door de deuropening van de kamer en deed de deur achter hem dicht. ‘Laat me je bedienen, mijn kasteelheer.’ Ze opende zijn hemd en kuste even het genezende litteken van de schotwonde.

            Dit was het begin van een vurige dans. Twee tangodansers die iedere beweging van elkaar kenden en die met passie bedreven. Jean-Pierre die al een tijd hunkerde naar deze innige dans, zette de volgende stappen. Hij ontdeed Katarina van haar prachtige rode jurk en zag dat ze, waarschijnlijk voor de gelegenheid, zich gekleed had in rode kanten lingerie. Hij streelde haar lichaam door de kleren heen.

            Katarina liet zich niet onbetuigd, want een tango dans je met twee. Een paar seconden later stond ze naakt voor hem, terwijl hij in antwoordde met zijn eigen naaktheid. In een passievol duel kusten en streelden ze elkaar. Beiden konden er niet genoeg van krijgen. Jean-Pierre nam Katarina bij de arm en leidde haar naar het hemelbed, waar ze zich samen in neervlijden. Hij herontdekte de bekende plaatsen, danste verder met zijn lippen en vingers, terwijl zij kreunend van genot, de melodie van de dans volgde.

            Niets was nog belangrijk rond hen. Enkel hun liefde en hun passie telde. Ze kwamen gauw in een werveling van bewegingen tot een dansfinale die hun eenheid onderlijnde. Zowel Katarina als Jean-Pierre wisten dat dit echt was en als het aan hen lag, zou dit nog heel lang mogen duren.

 

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

22/05/2015

 

E I N D E

 

Eventjes pauze, beste lezers.

 

‘De vrouw in het rood’, Katarina heeft uiteindelijk na 55 hoofdstukken in de persoon van Jean-Pierre haar echte liefde en zielspartner gevonden.

 

Bedankt voor de interesse gezien de vele views van mijn verhaal.

 

Misschien zijn er sommigen onder u die zich afvragen of men nog van Katarina en Jean-Pierre zal horen? Of het nu echt afgelopen is met hun avonturen?

Het antwoord hierop is: Ja, ze komen terug en neen het is nog niet afgelopen.

Ik heb ondertussen al een paar ideetjes voor een vervolg en heb zelfs al een naam voor dit volgende deel. Ik hoop terug op uw belangstelling met het voortzetting van de avonturen van ‘De Vrouw in het Rood’ in het nieuwe deel:

 

‘Chateau Rouge’.

 

Rudi J.P. Lejaeghere

 

 

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...