De Vrouw in het Rood

Dit zijn de avonturen van Katarina, de vrouw in het rood en Jean-Pierre, haar nieuwe vriend. Is deze romance een lang leven beschoren? Is alles wel wat het lijkt? Wie is Katarina eigenlijk en wat is zij van plan met Jean-Pierre. Een verhaal in korte hoofdstukken vol van spanning, romantiek gekleurd met een tintje sensualiteit en erotiek.

Nu ook op YouTube:

Deel 1: https://youtu.be/7cCXseUIfhg

Deel 2: https://youtu.be/oLnvUdBuPzY

Deel 3: https://youtu.be/Ts21y6Bsy24

Deel 4: https://youtu.be/J293O1gxn9c

Deel 5: https://youtu.be/ndPv44pSxBQ

Deel 6: https://youtu.be/ey3RRCeuGV8

0Likes
0Comments
2213Views
AA

13. De vraag

 

 

          Jean-Pierre keek zijn bedpartner lachend aan. ‘Hoe persoonlijker kan je worden als je ziet dat ik hier naakt lig te bekomen van de beste seks die ik ooit heb gehad? Vraag maar raak.’ Hij kuste haar zacht op de lippen. Een tedere kus die in niets geleek op de harde zoenen van hun voorspel.

            Ze streelde even zijn wang. ‘Ik weet het, heden ten dage is men zo vrijgevochten dat seks heel wat meer bespreekbaar is dan vroeger. Men is losser over zijn seksleven dan over zijn portemonnee. En mijn vraag heeft uiteindelijk te maken met geld.’

            Zijn bevestigend hoofdknikje liet Katarina weten dat hij het er volledig mee eens was. Er waren veel taboes geslecht over de laatste twintig jaar, maar het blootleggen van iemands persoonlijk financiële toestand was er zeker geen van. ‘Oké, dus als je maar niet om geld vraagt, zit het wel snor denk ik.’

            ‘Neen, Jean-Pierre, dat zou ik nooit doen, integendeel. Ik wil je eigenlijk vragen hoeveel je als bediende verdiend? Wat je netto in je handen overhoudt.’ Katarina observeerde zijn gelaatstrekken. Was ze te ver gegaan? Als hij nu daarop zou afknappen, was al haar moeite voor niets.

            ‘Ik weet het, Katarina, ik ben niet van zo’n goede komaf als jij. Ik kan me geen limousines veroorloven of verblijven in een Frans Château. Maar ik schaam me daar ook niet om. Als dat een struikelblok voor je is, zeg het me het rechtuit. Dan zetten we er direct een punt achter.’ Het klonk iets harder dan hij bedoeld had, maar hij wilde niet hebben dat er een misverstand ontstond over deze zaken.

            ‘Absoluut niet,’ haastte Katarina zich, ‘nee, Jean-Pierre, als je me antwoord geeft op mijn vraag, wil ik je een voorstel doen. Dus…hoeveel betaalt men je?’

            Jean-Pierre dacht even na. ‘Ongeveer 2.500 euro netto, maar ik heb ook een bedrijfswagen.’

            ‘Hou je van je werk, zou je als je hetzelfde loon kreeg, iets anders willen doen. Sommigen hebben van hun hobby hun werk gemaakt en dat zijn meestal heel gelukkige mensen. Hoe denk jij daarover?’

            Achterovergeleund tegen het hoofdeinde van het bed, wikte Jean-Pierre even zijn woorden. ‘Nou ja, boekhouden is nu niet meteen het spannendste beroep, dat besef ik wel. Ik ben wel graag met cijfers bezig, maar als men mij evenveel zou betalen voor…laat ons zeggen wijn proeven, zou ik direct overstappen. Ja, dat wel.’

            Katarina toverde een glimlach op haar gezicht. ‘Als ik je nu het dubbele zou krijgen voor…een ietwat speciale job. Hoe zou ik het omschrijven? Wanneer je geld zou krijgen om plezier te hebben en tegelijkertijd iemand anders te plezieren, wat dan, Jean-Pierre?’

            ‘En ik zou er zelf ook plezier aan beleven? Waarom niet, ik zou heel gek moeten zijn om dit te weigeren. Is die job dan van beperkte duur of niet? Je kan dan misschien wel meer verdienen, maar als je na een paar jaar op de straat staat, dan ben je ook nergens.’

            ‘Je hebt natuurlijk gelijk,’beaamde Katarina, ‘ laten we zeggen dat je die job toch een tiental jaar kan doen.’ Ze zag dat Jean-Pierre fronste. ‘Maar daar kunnen we rekening mee houden. Als je normaal gezien een loopbaan van 35 jaar rekent en je kan maar tien jaar werken, moet je zorgen dat je op zijn minst vier maal zo veel verdient. Ben je akkoord?’

            Jean-Pierre vond het allemaal wat vreemd. Katarina sprak in raadsels en als er iets was, wat hij verfoeide was het juist dat. Hij wou haar echter niet tegen het hoofd stoten, ze had hem verrast met dit mooi verblijf op het kasteel van haar moeder en hij wou niet ondankbaar lijken. ‘Natuurlijk, het moet de moeite waard zijn.’

            ‘Dus als je 10.000 netto per maand zou verdienen en laat ons zeggen op het einde van het jaar nog een premie van hetzelfde bedrag, zou je dan van job veranderen?’ Ze keek hem geconcentreerd aan. Nu was het van het allergrootste belang wat hij zou antwoorden.

            Het duurde even voor Jean-Pierre antwoordde. Hij rekende en telde zoals hij gewoon was in zijn beroep. ‘Het is te weinig en ik zal je zeggen waarom. Als je na die tien jaar, met weliswaar een mooie spaarpot, stopt met werken dan heb je nog een half leven over. Dan heb je niet genoeg als je goed wil leven. Vijftienduizend per maand en een premie van 50.000 op het einde van het jaar zou het heel wat leuker maken, vind ik.’ Nu ze toch theoretisch met geld aan het smijten waren, kon het geen kwaad om het helemaal interessant te maken.

            Katarina slikte even. ‘Je geeft er meteen een goeie klap op, maar oké, het moet dan ook de moeite waard zijn. Heb nog even geduld met mij, schat. Zeg me nu eens wat je echt leuk vindt in het leven? Ik weet het, ik ben een echte vraagal. Maar mijn nieuwsgierigheid heeft een doel, dat verzeker ik je.’

            Nu moest Jean-Pierre niet echt lang denken. ‘Dat is een gemakkelijke…goed eten, lekker drinken, mooie reizen maken…,’ nu lachte hij, ‘af en toe eens lekker vrijen en natuurlijk verschrikkelijk veel geld verdienen. Maar het leven, mijn leven is zo niet. Dus waarom die veronderstellingen, kom Katarina, wat voer je in het schild. Vertel het me nu maar!’ Zijn stem klonk wat harder, zijn geduld werd nu wel op de proef gesteld.

            ‘Jean-Pierre, als je nu al die leuke dingen kon doen en er…verschrikkelijk veel geld mee kon verdienen zoals je zei, als ik je nu een job kon aan de hand doen die dit allemaal mogelijk zou maken…zou je het doen?’

            ‘Is dit nu hypothetisch of heb je echt een job voor mij?’ Jean-Pierre wou nu eindelijk antwoorden. Rond de pot draaien maakte hem nerveus.

            Katarina knikte langzaam. ‘Inderdaad, ik heb een droom van een job voor je, met al de voordelen die je hebt opgenoemd. Je krijgt er zelf nog een luxewagen bovenop, die je iedere twee jaar mag vernieuwen.’

            Dit was te gek voor woorden. Hij wist natuurlijk dat zij tot een andere klasse van de maatschappij behoorde, maar zo’n voorstel was gewoon ongelofelijk. Had ze een financieel expert nodig voor haar geldelijke zaken? Wat had hij anders te bieden?

            ‘Wat houdt de job dan in, alsjeblieft, Katarina, klare taal nu!

            Ze hield nog even haar adem in. Ze wist dat het nu was of nooit. Het zou jammer zijn als hij neen zou zeggen en ze zou het spijtig vinden, moest ze hem moeten doorsturen naar de Generaal. Die wist wat te doen met zo’n gevallen.

            Katarina schraapte even haar keel. ‘Jean-Pierre, als je de vrouwelijke crème de la crème, de allerrijkste vrouwen ter wereld zou mogen…bevredigen in bed voor het loon dat je zopas vroeg, zou je dan ja zeggen tegen die job?’

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

18/09/2014

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...