De Vrouw in het Rood

Dit zijn de avonturen van Katarina, de vrouw in het rood en Jean-Pierre, haar nieuwe vriend. Is deze romance een lang leven beschoren? Is alles wel wat het lijkt? Wie is Katarina eigenlijk en wat is zij van plan met Jean-Pierre. Een verhaal in korte hoofdstukken vol van spanning, romantiek gekleurd met een tintje sensualiteit en erotiek.

Nu ook op YouTube:

Deel 1: https://youtu.be/7cCXseUIfhg

Deel 2: https://youtu.be/oLnvUdBuPzY

Deel 3: https://youtu.be/Ts21y6Bsy24

Deel 4: https://youtu.be/J293O1gxn9c

Deel 5: https://youtu.be/ndPv44pSxBQ

Deel 6: https://youtu.be/ey3RRCeuGV8

0Likes
0Comments
2233Views
AA

1. De dans


 

https://youtu.be/7cCXseUIfhg

 

 

          Ze was zonder twijfel de mooiste vrouw in het gezelschap. Het rode ensemble dat ze droeg, accentueerde haar verleidelijke vormen. De diepe uitsnijding vooraan, verhulde amper haar fraaie boezem. Terwijl ze iedereen die haar aansprak een zwoele blik toewierp, vertelde haar lichaam dat ze deze avond open stond voor een avontuur.

           De man aan het buffet had haar al een tijdje in het oog. Terwijl hij proefde van de verrukkelijke zalm, stelde hij vast dat ze niet aan haar proefstuk toe was. De kleine gebaren, een smachtende blik die een belofte voorstelde, het waren allemaal geoefende gebaren. Stuk voor stuk, ingestudeerde zetten, zoals een schaakpartij, met de enige uitkomst die resulteerde in een overwinning. De vrouw was op jacht en het wild was willoos en reeds gevangen in haar netten, zonder dat ze het beseften.

          Toen de muziek startte met een honingzoete slow, zag hij zijn kans en ontweek juist nog een aantal vrouwen die zich tot de rijzige vreemdeling aangetrokken voelden. Ondertussen had hij zijn glas champagne op een tafeltje aan de kant neergezet. Hij ving haar aandacht met een blik recht in haar ogen.

      ‘Mag ik deze dans van u?’ Klassiek, maar onweerstaanbaar, boog hij zich ietsje voorover. Hij stak zijn rechterhand uit, in een gebaar om haar te begeleiden naar de dansvloer. Ze keek hem even aan, lachte koket en nam zijn uitnodiging aan.

          Op de dansvloer nam hij haar eerst nogal wijd aan. Je danst nu eenmaal niet intiem met iemand die je voor het eerst ontmoet. Haar hand in de zijn hand, warm en zacht tegelijk, voelde als elektriciteit. Zijn andere hand, net boven haar taille, leidde in de dans. Hij voelde een dierlijke aantrekkingskracht die afstraalde van haar lichaam. Een kleine neiging met haar hoofd, terwijl ze draaiden, toonde haar lange, blanke hals. Een erotische beweging. Hij wou haar kussen, nu…hard in haar nek.

       Zonder dat iemand het sein gaf, dansten ze dichter. Hij voelde de wrijving van haar bovenlichaam tegen zijn schouder. Haar borsten voelden zacht, al was het misschien zuiver zijn fantasie die met hem op hol ging. Haar buik tegen de zijn buik…even, maar sensueel, een gevoel die zijn bloed verwarmde.

          Hij nam haar hand wat vaster. Een familiair gebaar, misschien zelfs meer. Ze keek hem aan, zonder haar hoofd op te heffen, door haar lange wimpers. Het tipje van haar tong streek even over haar lippen. Hij voelde haar vingers in zijn nek. Koel, zoals vrouwenvingers zijn. Toch kreeg hij het warm, vooral toen hij voelde dat ze de korte haartjes in zijn nek streelde. Hij voelde nu ook haar adem. Tussen de geur van haar lichte parfum, speurde hij een lichte hint van munt. Fris, verleidend.

       Zijn hand daalde en voelde de aanzet van haar derrière. Hij vond dit een prachtig synoniem voor iets wat platvloers kon uitgedrukt worden. Even dacht hij dat ze zou protesteren, maar het bleek maar een moment van verrassing te zijn. Iets wat ze nog niet verwachtte. Had hij haar hoop ingelost of was hij iets te voortvarend? Een glimlach verteld hem dat hij perfect op schema zat.

         Niet dat hij echt goed kon zingen, maar hij fluisterde op maat de woorden van het lied in haar oor. Een ogenblik legde ze haar hoofd dicht tegen het zijn wang. Hij voelde haar trillen in zijn handen. Zijn lippen beroerden de huid achter haar linkeroor. Net geen kus. Ze drukte zich nog dichter. Nu waren hun lichamen dicht, zo dicht als fatsoenlijk was. Hun heupen scheurden tegen elkaar. Haar adem versnelde.

        ‘Misschien moeten we even naar buiten,’ stelde hij voor. Ze knikte, bijna ongemerkt. Als de boeg van een schip, woelde hij zich door de massa, de vrouw in het rood achter hem aan. Niemand die hen nakeek toen ze de ruimte verlieten. Niets dat duidde op de storm die in hen woedde.

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

29/08/2014

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...