De Vrouw in het Rood

Dit zijn de avonturen van Katarina, de vrouw in het rood en Jean-Pierre, haar nieuwe vriend. Is deze romance een lang leven beschoren? Is alles wel wat het lijkt? Wie is Katarina eigenlijk en wat is zij van plan met Jean-Pierre. Een verhaal in korte hoofdstukken vol van spanning, romantiek gekleurd met een tintje sensualiteit en erotiek.

Nu ook op YouTube:

Deel 1: https://youtu.be/7cCXseUIfhg

Deel 2: https://youtu.be/oLnvUdBuPzY

Deel 3: https://youtu.be/Ts21y6Bsy24

Deel 4: https://youtu.be/J293O1gxn9c

Deel 5: https://youtu.be/ndPv44pSxBQ

Deel 6: https://youtu.be/ey3RRCeuGV8

0Likes
0Comments
2240Views
AA

24. Cecile

 

 

 

          Jean-Pierre en zijn gezellin waren in het begin van de namiddag aangekomen op de plaats waar Katarina’s vriendin woonde. Jean-Pierre had ondertussen wel het een en ander meegemaakt sinds hij haar kende, maar hij was toch erg verbaasd toen de deur van het woonhuis openging waar de taxi hen naartoe had gebracht.

            Voor hem stond een bijna perfecte replica van Katarina. Het enige verschil was dat de vrouw voor hem haar haar in een paardenstaart droeg terwijl het bij Katarina het deze keer los hing. Zijn mond viel open en zowel Katarina als de vrouw in het deurgat lachten om zijn geschokte blik.

            ‘Let op, Jean-Pierre, straks vliegen er nog vogels in,’ lachte Katarina. ‘Mag ik je voorstellen aan mijn oudere zus Cecile? Zij is vijf minuten vroeger geboren dan ik en dat laat ze me dikwijls genoeg weten.’

            De vrouw stak haar hand uit en heette hem welkom. Jean-Pierre ontwaakte uit zijn trance. Wat was dat vreemd. Zelfs haar gebaren, haar lach en stem, hij kon bijna geen verschil bemerken. Hij schudde wat ontdaan haar hand, maar zij trok hem nader en gaf hem twee klinkende zoenen. Katarina had plezier in zijn reacties. Blijkbaar was het niet de eerste keer dat haar dat overkwam.

            Nadat Katarina haar wedervaren had verteld, waarbij Cecile een paar keer haar wenkbrauwen optrok om aan te geven dat ze het verhaal bijna niet kon geloven, kregen ze beide een kamer op het eerste verdiep toegewezen. Ze zouden daar blijven tot de situatie wat uitgeklaard was.

            ‘Heb jij ondertussen moeder al gehoord, Cecile?’ vroeg Katarina terwijl ze in een luie zetel aan het relaxen was. Ze had haar schoenen uitgeschopt en voelde zich kennelijk thuis bij haar tweelingzus.       

            Cecile was hen een drankje aan het inschenken en keek even van haar werk op. ‘Je weet dat moeder en ik niet echt goed overeenkomen. Ik bel juist met haar als het hoognodig is en ik wist dus helemaal niet van deze situatie.’         

            Katarina maakte zich zorgen, dat zag Jean-Pierre duidelijk op haar gezicht geschreven. Hij vermoedde dat ze aan haar moeder dacht. Met dat Cecile aanbracht dat haar relatie met haar moeder niet zo goed was, besefte hij dat hij niet goed wist hoe Katarina tegenover haar moeder stond. Hij veronderstelde dat die beter dan die van Cecile moest zijn, anders zou Katarina nooit samen hebben gewerkt met haar moeder op het kasteel.

            ‘Mag ik misschien wat voorstellen?’ vroeg Cecile plots toen ze de drankjes ronddeelde. ‘Misschien kan ik inlichtingen inwinnen. Ik mag dan wel eruitzien als Katarina, ik kan mij legitimeren als Cecile. Men weet trouwens bij de politie dat ik afstand heb genomen van de activiteiten van moeder en Katarina.’

            Ze legde uit dat ze absoluut geen probleem had met die activiteiten, maar dat de mindere verstandhouding was ontstaan doordat haar moeder altijd opmerkingen had over de mannen die zij over de vloer bracht. Na een zoveelste ruzie had Cecile alle bruggen opgeblazen en was vertrokken. Ondertussen was dit wel wat bekoeld en had ze weer contact met haar moeder, al was dit beperkt tot het minimum.

            ‘Als je dat zou willen doen, Cecile, ik zou opgelucht zijn om te weten of ze het goed stelt. Ze is niet meer van de jongste en moet medicamenten nemen tegen haar hoge bloeddruk. Ik weet niet of ze die krijgt waar ze nu ook mag zijn.’  

            Cecile ging zich naast Katarina gaan zitten en sloeg haar armen om haar zuster. ‘Maak je geen zorgen, morgen steek ik mijn licht op en vraag wat rond, we zullen dan gauw wel wat meer weten.’ Katarina liet zich omhelzen terwijl ze een traan wegpinkte.

            ‘Ik zal dit nooit vergeten, Cecile, bedankt. Ik sta bij je in het krijt.’

            Cecile lachte. ‘Daar hou ik je aan, wacht maar tot ik iets van je vraag, je weet maar nooit met mij, hé!’ Nu moest haar zus ook lachen. Blijkbaar konden de zusjes goed met elkaar overweg.

            Ondertussen was het avond geworden en Katarina probeerde een geeuw te verbergen achter haar hand. Cecile had het echter gezien. ‘Nou, kom kinderen, jullie bedtijd is aangebroken. Jullie hebben het zwaar te verduren gehad, wat uurtjes slaap zullen je goed doen.’     

            Vermoeid maar enigszins gerustgesteld vertrok Katarina met Jean-Pierre in haar kielzog naar hun slaapkamer.

            Jean-Pierre had zich juist uitgekleed en was zich klaar aan het maken om te gaan slapen, toen de deur openging en Katarina in een schattige pyjama met beertjes op, de kamer binnen kwam.

            ‘Ik wou niet gaan slapen vooraleer ik je nog welterusten had gewenst, Jean-Pierre,’ beantwoordde ze zijn onuitgesproken vraag. Ze trok hem nader en kuste hem wild op de mond. Terwijl haar ene hand in zijn nek lag, zocht de andere zijn weg over zijn blote bovenlichaam. Hij was enkel gekleed in een boxershort en niettegenstaande hij ook vermoeid was, bleek dat een bepaald lichaamsdeel daar helemaal niet mee akkoord was.

            De hand van Katarina vond daar het bewijs van en terwijl ze zich hartstochtelijk tegen hem aan duwde, gleed haar hand in de boxershort. Jean-Pierre gaf zich heel gemakkelijk over en viel met Katarina boven op hem in bed.

 

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

20/10/2014

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...