At the boulevard

Ano nga ba ang pinakamalaking hadlang sa buhay ng dalawang taong nagmamahalan?

0Likes
0Comments
108Views
AA

1. AT THE BOULEVARD (One-Shot)

Hello po, author here... Sana po magustuhan niyo ang one shot story na ito...

 

Sana po mag comment or mag vote po kayo...

 

PLEEEEEAAAAAASSSSSSEEEE!!! 

 

salamat po ! ^__^ 

 

********************************************************************************

I found myself at the boulevard again. It's almost night already, but the horizon still wrapped up with the sheen of color orange, as a sign for the just laid out sun

I really love this place…

Because, it reminds me of us, naaalala ko pa ang una naming pagkikita.

Flashback.

Mag-isa akong nagmumuni-muni ngayon sa boulevard habang kumakain ng balut. Medyo may kalaliman na ng gabi sa mga sandaling ito at marami-rami na rin ang mga tao na anditong tulad ko na nagpapalipas ng oras.

…and of course mostly nagpapalipas ng sama ng loob.

As for me, umalis lang ako sa bahay kasi nag-aaway na naman ang parents ko. Lasing na naman kasi si mama, dahil nakita raw ulit si papa ng mga kakilala namin na may kasamang ibang babae.

They’re always like that, fighting for some nonsense shit. I feels like this family is already drifting apart. I hope not.

My folks… hindi man lang nila iniisip ang epekto ng ginagawa nila sakin, ang masama pa nun, ako lang ang anak nila, kaya wala akong kasamang magdrama kapag umandar na naman ang pagkafreak nila, kaya nga pumupunta ako dito sa boulevard eh, para magpalipas ng sama ng loob, total di naman ito kalayuan sa bahay namin at malalakad lang kung hindi ka tatamarin.

Kumakain ako ng balut habang naka-upo sa may sea wall, nakaharap ako sa dagat habang dinadama ang banayad na hangin nang hindi ko inaasahan ang isang taong tumabi saakin. It freaked out the hell out of me and the closeness is not really helpful kasi medyo malapit siya sakin. Basta-basta na lang siyang umupo sa tabi ko nang hindi man lang tumitingin sakin. I looked at him with knitted brows.

The guy is so werid, he’s just sitting beside me with a cheerful mien on his face.

Medyo madilim na pero based sa porma ng taong tumabi sakin, sa tingin ko may hitsura ito.

Ewan naisip ko lang yun.

Walang ibang tao sa area na ito, kaya gusto ko ang lugar na ito since medyo madilim at kakaunti lang ang taong tumatambay. In short, peaceful. Yet, this guy… nagtataka talaga akong napakalapit ng mamang ito sa tabi ko, medyo dikit na nga braso namin eh. Subalit ke-laki pa naman ng space na maari niyang upuan.

Wait, is he… Is he one of those pervs around—

O_O

I throw a gaze at him, in a manner of saying “what the hell’s wrong with you?!”

He seemed unaffected so I opened my mouth to retort but I was stopped half way when he abruptly talks.

 “Bakit? Nagagwapuhan ka ba sakin?”

He looked at me with a smile, ang lapit nga nang mukha niya sa mukha ko eh, konting-konti na lang at maaamoy ko na hininga niya.

At sa paglingun niyang iyon na-kumpirma kong hindi lang siya basta gwapo. NAPAKAGWAPO! Ang bango-bango pa.

Naramdaman ko na lang ang napakalakas na tibok sa dib-dib ko. Ikaw ba naman tatabihan ng ganito ka gwapong nilalang. Mukha siyang artista, kaya lang parang may sakit, ang putla… Well, he’s so freakingly drop dead bloody gorgeous!

“Naga-gwapuhan ka nga.”

Nung sinabi niya ang linyang iyon sinabayan niya ng ngiti.  Ang ganda-ganda ng mata niya, pati ng mga pantay na ngipin niya, ang kinis2x pa ng mukha niya tsaka yung dimples nakaka-akit--

Nung medyo nag sink-in na ang sinabi niya sa ulo ko, I was snapped back to reality…

 Wait, ano bang… nababasa ba niya ang iniisip ko?!

“S-sino ka ba?!” Tanong ko.

“Sa wakas nagsalita ka rin, lalim kasi ng iniisip mo eh. Although, hindii naman ako sobrang gwapo.” O__o

In fairness ha ang hangin niya! Mas mahangin pa sa mismong lugar na’to. With the fact na nasa boulevard pa kami. Hindi rin naman ako maka argue since napakagwapo nga naman talaga niya.

“Kilala ba kita?”Tanong ko. He looked so feeling close, maybe we’ve met before although I haven’t seen someone this handsome before.

“Hindi siguro, ano pala pangalan mo?” He responded.

I caused my brows to twitch further.

“Hah?” Nagtataka lang kasi ako sa mga actions niya, acting like we’re close or something…

“Your name, what is it? …and oh, how rude of me, ako nga pala si Russell, Russell Yoo. Ikaw?”

Tinaas niya pa nga ang isang kamay, pero ako confused pa rin sa mga panahong iyon to give a damn. Hindi kasi ako sanay na makipag-usap sa di ko kilala eh, so Imbis na sumagot, nagmadali akong tumayo at agad naglakad nang hindi lumilingon.

Hindi pa ako nakakalayo nang marinig ko siyang sumigaw.

“Hey! Nice to meet you Coral, see you around!”

That caused me to stiffened, hindi ko alam kung paano niya nalaman ang pangalan ko, o bakit niya ako kilala, nagtataka ako. I’m still reluctant to face him, but I still did as to curiosity and confusion.

…Wala na siya. O__O

Sigurado akong hindi ko pa siya nakita sa buong buhay ko, alam kung hindi kami schoolmate, at hindi kapitbahay. I looked around at baka makita ko pa siya, para itanong kung bakit niya ako kilala, pero hindi ko siya nakita.

What the hell? I… I’ve got to go home, these creepiness are killing me.

Pagka-uwi ko sa bahay, dumiretso ako sa kwarto, kaya lang hindi agad ako nakatulog kaka-isip kung nagkita na ba kami nun, pero wala talaga.

Nang mga sumunod na gabi, pabalik-balik ako sa boulevard, baka kasi makita so siya dun.

Talagang hindi ako napapalagay kapag may katanungan akong hindi nasasagot.

Kaya lang hindi ko na siya nakita pang muli.

One Saturday morning lumabas ako para mag jogging sa may boulevard. Medyo hindi pa sumisikat ang araw.

But despite of the dimness of the place agad ko paring napansin ang isang lalaki na naka-upo sa lugar kung saan ako madalas tumatambay. Nung medyo malapit na ako dun sa kanya, nagulat ako kasi yung lalaking weird pala yun. Nakatingin lang siya sa may dagat. Kahit medyo madilim with just the small boulevard light illuminating the place at nakatalikod pa siya, alam na alam kong yun yung taong tumabi saakin last time.  Magaling kasi akong umalala ng mga tao, kaya nga sigurado akong hindi ko pa siya nakita ni minsan before that night.

Agad kong naalala ang katanungang hindi nawawala sa isipan ko. Mas lumapit pa ako sa kanya even though I’m still not sure if I’m going to ask him or something.

Parang hindi niya yata napansin ang presensya ko. Kasi parang ang lalim ng iniisip niya. I raised my hand to poke him but I stopped halfway because I am still hesitated with that idea. Yet, in the end I still poked him. Medyo na napalukso siya ng konti.

I almost laughed with that. Agad siyang lumingon saakin nun and maybe nung namukhaan niya ako his eyes widened like he saw some poltergeist or something.

“C-Coral…”

Nung sinambit niya ulit ang pangalan ko, nabalik sa isip ko ang curiosity ko kung bakit niya ako kilala at paano.

“Russell diba?” Tanong ko.

He smiled.

God! he’s so gorgeous, that bloddy dimples – Okay that’s enough Coral. Kailan pa ako lumandi?

“I’m glad that you still remember my name, Coral.” He stated with his gorgeous smile all over his striking face.

“I don’t easily forget people.”I answered after shrugging.

“Ohh. I see, that’s awesome.” He commented in awe.

Anong naka awesome dun?

“But I guess mas awesome ka, hindi ko pa sinasabi sayo pangalan ko, alam mo na agad.” Sabi ko with humor.

“Aaahh… Eehh… I… ” He looked away, facing the horizon.

Hello po, author here... Sana po magustuhan niyo ang one shot story na ito...

 

Sana po mag comment or mag vote po kayo...

 

PLEEEEEAAAAAASSSSSSEEEE!!! 

 

salamat po ! ^__^ 

 

********************************************************************************

I found myself at the boulevard again. It's almost night already, but the horizon still wrapped up with the sheen of color orange, as a sign for the just laid out sun

I really love this place…

Because, it reminds me of us, naaalala ko pa ang una naming pagkikita.

Flashback.

Mag-isa akong nagmumuni-muni ngayon sa boulevard habang kumakain ng balut. Medyo may kalaliman na ng gabi sa mga sandaling ito at marami-rami na rin ang mga tao na anditong tulad ko na nagpapalipas ng oras.

…and of course mostly nagpapalipas ng sama ng loob.

As for me, umalis lang ako sa bahay kasi nag-aaway na naman ang parents ko. Lasing na naman kasi si mama, dahil nakita raw ulit si papa ng mga kakilala namin na may kasamang ibang babae.

They’re always like that, fighting for some nonsense shit. I feels like this family is already drifting apart. I hope not.

My folks… hindi man lang nila iniisip ang epekto ng ginagawa nila sakin, ang masama pa nun, ako lang ang anak nila, kaya wala akong kasamang magdrama kapag umandar na naman ang pagkafreak nila, kaya nga pumupunta ako dito sa boulevard eh, para magpalipas ng sama ng loob, total di naman ito kalayuan sa bahay namin at malalakad lang kung hindi ka tatamarin.

Kumakain ako ng balut habang naka-upo sa may sea wall, nakaharap ako sa dagat habang dinadama ang banayad na hangin nang hindi ko inaasahan ang isang taong tumabi saakin. It freaked out the hell out of me and the closeness is not really helpful kasi medyo malapit siya sakin. Basta-basta na lang siyang umupo sa tabi ko nang hindi man lang tumitingin sakin. I looked at him with knitted brows.

The guy is so werid, he’s just sitting beside me with a cheerful mien on his face.

Medyo madilim na pero based sa porma ng taong tumabi sakin, sa tingin ko may hitsura ito.

Ewan naisip ko lang yun.

Walang ibang tao sa area na ito, kaya gusto ko ang lugar na ito since medyo madilim at kakaunti lang ang taong tumatambay. In short, peaceful. Yet, this guy… nagtataka talaga akong napakalapit ng mamang ito sa tabi ko, medyo dikit na nga braso namin eh. Subalit ke-laki pa naman ng space na maari niyang upuan.

Wait, is he… Is he one of those pervs around—

O_O

I throw a gaze at him, in a manner of saying “what the hell’s wrong with you?!”

He seemed unaffected so I opened my mouth to retort but I was stopped half way when he abruptly talks.

 “Bakit? Nagagwapuhan ka ba sakin?”

He looked at me with a smile, ang lapit nga nang mukha niya sa mukha ko eh, konting-konti na lang at maaamoy ko na hininga niya.

At sa paglingun niyang iyon na-kumpirma kong hindi lang siya basta gwapo. NAPAKAGWAPO! Ang bango-bango pa.

Naramdaman ko na lang ang napakalakas na tibok sa dib-dib ko. Ikaw ba naman tatabihan ng ganito ka gwapong nilalang. Mukha siyang artista, kaya lang parang may sakit, ang putla… Well, he’s so freakingly drop dead bloody gorgeous!

“Naga-gwapuhan ka nga.”

Nung sinabi niya ang linyang iyon sinabayan niya ng ngiti.  Ang ganda-ganda ng mata niya, pati ng mga pantay na ngipin niya, ang kinis2x pa ng mukha niya tsaka yung dimples nakaka-akit--

Nung medyo nag sink-in na ang sinabi niya sa ulo ko, I was snapped back to reality…

 Wait, ano bang… nababasa ba niya ang iniisip ko?!

“S-sino ka ba?!” Tanong ko.

“Sa wakas nagsalita ka rin, lalim kasi ng iniisip mo eh. Although, hindii naman ako sobrang gwapo.” O__o

In fairness ha ang hangin niya! Mas mahangin pa sa mismong lugar na’to. With the fact na nasa boulevard pa kami. Hindi rin naman ako maka argue since napakagwapo nga naman talaga niya.

“Kilala ba kita?”Tanong ko. He looked so feeling close, maybe we’ve met before although I haven’t seen someone this handsome before.

“Hindi siguro, ano pala pangalan mo?” He responded.

I caused my brows to twitch further.

“Hah?” Nagtataka lang kasi ako sa mga actions niya, acting like we’re close or something…

“Your name, what is it? …and oh, how rude of me, ako nga pala si Russell, Russell Yoo. Ikaw?”

Tinaas niya pa nga ang isang kamay, pero ako confused pa rin sa mga panahong iyon to give a damn. Hindi kasi ako sanay na makipag-usap sa di ko kilala eh, so Imbis na sumagot, nagmadali akong tumayo at agad naglakad nang hindi lumilingon.

Hindi pa ako nakakalayo nang marinig ko siyang sumigaw.

“Hey! Nice to meet you Coral, see you around!”

That caused me to stiffened, hindi ko alam kung paano niya nalaman ang pangalan ko, o bakit niya ako kilala, nagtataka ako. I’m still reluctant to face him, but I still did as to curiosity and confusion.

…Wala na siya. O__O

Sigurado akong hindi ko pa siya nakita sa buong buhay ko, alam kung hindi kami schoolmate, at hindi kapitbahay. I looked around at baka makita ko pa siya, para itanong kung bakit niya ako kilala, pero hindi ko siya nakita.

What the hell? I… I’ve got to go home, these creepiness are killing me.

Pagka-uwi ko sa bahay, dumiretso ako sa kwarto, kaya lang hindi agad ako nakatulog kaka-isip kung nagkita na ba kami nun, pero wala talaga.

Nang mga sumunod na gabi, pabalik-balik ako sa boulevard, baka kasi makita so siya dun.

Talagang hindi ako napapalagay kapag may katanungan akong hindi nasasagot.

Kaya lang hindi ko na siya nakita pang muli.

One Saturday morning lumabas ako para mag jogging sa may boulevard. Medyo hindi pa sumisikat ang araw.

But despite of the dimness of the place agad ko paring napansin ang isang lalaki na naka-upo sa lugar kung saan ako madalas tumatambay. Nung medyo malapit na ako dun sa kanya, nagulat ako kasi yung lalaking weird pala yun. Nakatingin lang siya sa may dagat. Kahit medyo madilim with just the small boulevard light illuminating the place at nakatalikod pa siya, alam na alam kong yun yung taong tumabi saakin last time.  Magaling kasi akong umalala ng mga tao, kaya nga sigurado akong hindi ko pa siya nakita ni minsan before that night.

Agad kong naalala ang katanungang hindi nawawala sa isipan ko. Mas lumapit pa ako sa kanya even though I’m still not sure if I’m going to ask him or something.

Parang hindi niya yata napansin ang presensya ko. Kasi parang ang lalim ng iniisip niya. I raised my hand to poke him but I stopped halfway because I am still hesitated with that idea. Yet, in the end I still poked him. Medyo na napalukso siya ng konti.

I almost laughed with that. Agad siyang lumingon saakin nun and maybe nung namukhaan niya ako his eyes widened like he saw some poltergeist or something.

“C-Coral…”

Nung sinambit niya ulit ang pangalan ko, nabalik sa isip ko ang curiosity ko kung bakit niya ako kilala at paano.

“Russell diba?” Tanong ko.

He smiled.

God! he’s so gorgeous, that bloddy dimples – Okay that’s enough Coral. Kailan pa ako lumandi?

“I’m glad that you still remember my name, Coral.” He stated with his gorgeous smile all over his striking face.

“I don’t easily forget people.”I answered after shrugging.

“Ohh. I see, that’s awesome.” He commented in awe.

Anong naka awesome dun?

“But I guess mas awesome ka, hindi ko pa sinasabi sayo pangalan ko, alam mo na agad.” Sabi ko with humor.

“Aaahh… Eehh… I… ” He looked away, facing the horizon.

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...