Insha Allah


0Likes
0Comments
169Views

1. 1. Noura

'Noura, kom je eten?' roept mijn moeder van beneden. *Shit!* dacht ik want dit was het moment dat ik iedereen onder ogen moest komen. Dat ze mijn blauwe oog zouden zien en me meteen beginnen te veroordelen. 'Kom je kleine? We gaan eten.' zegt Aziz die zijn hoofd door mijn deurtje steekt. Zijn mond valt open van verbazing. 'Wat is er met jou gebeurt?' vraagt hij terwijl hij naar me toe loopt. zijn hand gaat richting mijn blauwe oog maar ik schud hem snel af. 'We gaan eten, laten we gaan.' lach ik en wil weglopen. 'Blijf! Noura, we zijn nog niet klaar!' roept hij. 'Ssst! Straks horen de andere het nog. Aziz, hou alsjeblieft je mond. Een beetje make-up doet wonderen.' zeg ik en grijp naar mijn zonnebril. Hij slaat mijn hand weg en pakt hem vervolgens vast. 'Meekomen.' zei hij en sleurde me zo naar beneden de eetkamer in. 'Salaam, nu kunnen we beginnen met e...' en toen viel het stil. Mijn moeder keek me verbaasd aan en de andere jongens hadden het ook opgemerkt. *Hoe red ik me hieruit!* raasde er door me heen. 'Wat is er met jou gebeurt?' vraagt Kamal die opstaat en naar me toe loopt. 'Een, een ongelukje.' mompel ik. 'Aah fijn. En heeft dat ongelukje ook een naam?' vraagt Jaouad boos. 'Rachid... Rachid Ghandouzi.' zucht ik. 'Van pleintjv? Die Rachid?' vraagt Yassine die nu ook ineens opstaat. Ik knik kort en verlaat de eetkamer. Eten was we het laatste wat ik momenteel wou. Rachid, een knappe zesdeklasser waar ik al een tijdje mijn ogen op heb. Maar vrienden zijn we totaal niet! Ik haat hem! We hebben al sinds de basisschool een groot conflict. En vandaag waren de rapen gaar! We vochten. Ik gaf hem een paar rake klappen en kreeg er ook een aantal terug. Ik krabde, stootte en schopte erop los! Hij deed voornamelijk aan stoten. Ik kreeg er eentje op mijn elleboog die onmogelijk veel pijn doet. 'En daarna?' vraagt Kristal me de volgende ochtend. 'Hebben ze het gips erop gezet. en nu zitten mijn boven- en onderarm in het gips, voor 3 maanden.' zucht ik. 'Mag ik erop schrijven?' vraagt ze en haalt haar marker meteen uit haar tas. 'Hé Noura, hoe was het op de eerste hulp?' lacht Rachid. 'Wel Okay. Ik mocht zelf de kleur van mijn gips kiezen.' lach ik. De verbazing is van zijn gezicht af te lezen. 'Ooh, wist je dat niet? Je brak haar elleboog, onder- en bovenarm met die stoot!' zucht Kristal. 'Dat we totaal mijn bedoeling niet! Ik... Ik...' mompelt hij. 'Bewaar je zielige praatjes voor iemand die het wel boeit!' zeg ik en loop weg.

De dag verloopt best wel soepel. Er is niet echt veel gebeurt.

'Ik spreek je nog. Ik zie m'n broer al op de parkeerplaats.' Roep ik naar Saida en wil net het gebouw uitlopen als er bruut aan m'n paardenstaart getrokken word. Wild draai ik me om dn zie Rachid staan. 'Wat moet je? Ik moet weg!' Zucht ik. 'Ik wil met je praten...' Zegt hij. 'En mij roepen was geen optie. Je moest aan m'n haren trekken?' Sis ik. 'Sorry daarvoor.' Zegt hij en kijkt naar de grond. 'Ben je klaar?' Vraag ik beledigend. 'Ik wil dit niet meer. Is m'n laatste jaar. Ik wil eenbeetje lol maken weet je.' Zegt hij. 'Verwacht je nu dat ik je meteen ga knuffelen?' Vraag ik bot. 'Nee. Natuurlijk niet. Maar ik wil deze hele oorlog achter ons laten en verder gaan.' Zegt hij. 'Okee. Maar ik ga. Yassin wacht op me buiten.' Zeg ik en loop weg.

'Aah zusje. Wou bijna weggaan. Waar bleef je?' Vraagt Yassin als ik bij hem aankom. 'De meiden wouden me nog wat laten zien. Maar laten we gaan. Ik en mama gaan naar tante Sabiha.' Zeg ik en stap achterop zijn scooter. We rijden weg naar huis.

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...