Een Wereld Van Verschil

Het was precies 4514 jaar, 3 maanden, 24 dagen en 33 seconden geleden sinds De Vernieuwing aan de macht was gekomen. De vernieuwing: het systeem dat alles had veranderd; De mensen, de dieren, de planten, onze hele planeet... Alles was vanaf dan anders. Anders. Het is maar wat jij dacht dat 'anders' was.

0Likes
1Comments
179Views
AA

2. Koud

Koud. Dat is het eerste wat in me opkomt, wanneer ik mijn ogen open. Ik heb het zo verschrikkelijk koud, dat ik eerst denk dat ik mijn ogen niet open zal krijgen omdat ze zouden vastgevroren zijn. Maar dan zie ik het lichtje. Het lichtje dat overdag altijd schijnt. Het is afkomstig van een klein gaatje in het plafond waardoor zuurstof en licht naar binnen kan stromen. Het is het enige wat ik de afgelopen paar dagen gezien heb, het klein, lichtgevend, rond bolletje dat op de vloer word geprojecteerd, en daar is hij weer.

De eerste dag regende het, waardoor er water door het gat naar binnen sijpelde. Daarom lig ik hier nu in verstikte kleding op een beschimmelde vloer die zo hard stinkt dat ik wel zou kunnen kotsen, als ik daar de kracht voor had. Maar nee, ik ben stervende. Ik ga dood. Dat weet ik. Dat heb ik me meteen gerealiseerd toen ik mijn ogen voor het eerst opende nadat ik aangevallen werd door de illegalen. Ik had ze te laat opgemerkt toen ik in een van hun schuilplaatsen was binnengebroken om verder onderzoek uit te voeren. Ze hadden me van achteren besprongen toen ik even niet meer oplette en opeens was ik niet meer de jager, ik was nu de prooi. Ik zou verscheurd en vermoord worden, ik was in hun val gelopen en ik was nu de zwakste schakel. Stom. Stom. Stom. Het was basis, een simpele fout, die me fataal is geworden. Als ik nu gewoon alert was gebleven, dan had ik nu misschien nog enige kans op overleving gehad.

Een misstap, en je bent er geweest. Zo zit het leven nu in elkaar. Gehoorzaam, of je zult gestraft worden. Zo zit alles nu in elkaar.

Nadat ze me knock-out hadden geslagen kan ik me niets meer herinneren. Mijn geheugen is vanaf dan een groot, gapend gat. En toen werd ik wakker, en ik zag het kleine lichtje en, eerlijk, eerst dacht ik dat ik dood was, dat ik in de hemel beland was of een mysterieuze plek tussen aarde een het hiernamaals. Ik dacht het, maar ik wist het niet. Pas later merkte ik de kneuzingen en blauwe plekken op. Ook mijn kleren waren gescheurd, maar het vreemdste van al, waren de sneden. 'Ze', of wie het dan ook geweest mogen zijn, hebben hun teken achter gelaten. Het lijkt wel een ster, maar dan met maar 4 uitsteeksels of 4 driehoeken, allemaal met hun basis naar elkaar toegericht. De snee zit diep in mijn linkerschouder gekerfd en ik vraag me al niet langer af of de wonde ontstoken is. Ik vraag me af wat het betekend en waarom iemand het in mijn huid wou snijden, meer jammer genoeg heb ik daar geen tijd voor en ik zal er waarschijnlijk ook nooit achter komen, ik zal nooit een antwoord krijgen op mijn vragen.

Na een dag of twee waren de dagen in nachten veranderd en de nachten in dagen. Het ritme van een dag leek wel onbestaand. Op dit moment heb ik dus ook geen idee hoe lang ik hier al zit, maar het lijkt wel een eeuwigheid. Ik kan me het felle daglicht nog maar nauwelijks inbeelden, of een koude bries die over je wangen streelt, het geluid van vliegtuigen die boven je hoofd voorbijrazen, de vochtige geur van een ochtend nadat het een hele nacht geregend heeft, de slechte bedden in omega-basis, de dromen die me levend hielden, de gedachten aan haar die me een reden gaven om wakker te worden... ik mis het allemaal.

Stilaan, begin ik te denken dat ik gek word. Ik kan niet meer helder denken door mijn keel die schreeuwt om een druppel water, mijn maag die het al heeft opgegeven, mijn geinfecteerde wonden die verschrikkelijk hard branden en het feit dat ik aan het doodgaan ben. Of misschien ben ik wel al dood, en dan is dit de hel, dat is het zeker. Maar als ik dan nog levend ben, ben ik ten minsten al voorbij het pijnlijkste gedeelte. Ik ben er bijna, bij de dood. Het lijkt nu wel een beloning, doodgaan. In ieder geval ben ik al lang voorbij de fase van lijden en hoop; een afschuwelijke combinatie. Je weet dat je doodgaat, maar je blijft hopen, wat voor teleurstelling zorgt en ondertussen moet je de pijn, in elke stomme molecuul waaruit je ook mag bestaan, negeren. Nee, nu zit ik in de fase van acceptatie en geduld. Heel simpel. Ik wacht tot het moment, dat ik mijn ogen zal sluiten en ze niet meer zal openen, aanbreekt.

Maar om eerlijk te zijn, had ik niet gedacht dat ik vandaag het licht nog zou zien. Vannacht had ik gedacht dat ik deze ochtend niet meer zou halen, maar blijkbaar wel. Blijkbaar is er een of ander deel in me dat maar niet wil sterven, en daarom word ik nog elke keer wakker en staar ik naar het lichtje. Want dat is het enige wat ik nu nog heb; een klein, lichtgevend, rond bolletje op de vloer geprojecteerd. Dat, en mijn waardigheid, die me waarschijnlijk ook al heeft verlaten.

 

Koud. Dat is het laatste wat door me heen gaat, wanneer ik mijn ogen sluit.

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...