Tijdloos verliefd

Iedereen is er op voorbereid. Haar nichtje Charlotte gaat een tijdsprong naar het verleden. Als sinds het begin is Charlotte er op voorbereid.
Maar alles raakt in de war, wanneer ik (Gwendolyn) de tijdsprong maakt, in plaats van Charlotte.
Tijdreizen is nog best lastig, met al die geheimen en lessen die ik gemist heb.
En dan nog vooral mijn knappe partner die me zal helpen bij de lessen en tijdreizen. Gideon...
Gelukkig heb ik Leslie, mijn beste vriendin. Zonder haar zou ik het echt niet redden.

0Likes
2Comments
190Views

1. 1.

Maandagmiddag, in de schoolkantine. Toen had ik het gevoel voor het eerst. Het gevoel dat je in een achtbaan zit, op het hoogste punt, en dan naar beneden gaat. Dat maakte me dat ik mijn dienblad met mijn bord aardappelpuree en saus over mijn schooluniform kieperde.

Het bestek kletterde op de grond. Het bord kon ik nog maar net vasthouden.

'Maakt niet uit,' zei Leslie, mijn beste vriendin, terwijl ze hielp met opruimen. 'Dat spul smaakt toch al alsof ze er de vloer mee hebben schoongemaakt. Als je wilt, kun je mijn portie ook over je heen gooien.'

Natuurlijk keek iedereen mijn kant op. Gelukkig was de blouse van mijn uniform van Saint Lennox ongeveer dezelfde kleur. Alleen deze vlek was iets donkerder.

'Nee dank je Les,' zei ik tegen haar.

Gauw knoopte ik mijn donkerblauwe jasje wat verder dicht.

'Och, moet die kleine, lieve Gwenny weer met haar eten spelen?' zei Cynthia Dale. 'Ga alsjeblieft niet naast mij zitten.'

'Als of ik dat vrijwillig zou doen,' mompelde ik zacht.

Helaas heb ik al wat meerdere van deze etens-ongelukjes gehad. Zoals vorige week, mijn drilpudding viel uit het aluminium bakje, in het eten van een eerste-jaars. Of toen ik mijn pakje kersensap perongeluk omstootte. Iedereen keek toen naar me alsof ze de mazelen hadden. En hoevaak ik die stropdas wel niet in mijn eten heb gedoopt!

Alleen, bij die ongelukjes had ik nooit dit duizelige gevoel. Bij ons werd er nu wel vaker gesproken over duizeligheid bij ons thuis. Nee, niet over mij. Over mijn verwaande nicht Charlotte, die nu haar aardappelpuree naar binnen zat te lepelen. Bij Charlotte ging nooit iets mis, maar dat komt omdat ze zo perfect is. Zelfs haar rode haar staat haar goed, wat bij de meeste mensen niet zo is. Iedereen in ons gezin heeft rood haar, behalve lady Arista en ik. Maar bij lady Arista is het ondertussen al grijs geworden. Ik heb zwart haar, ravenzwart haar.

De hele familie zat er op te wachten dat Charlotte duizelig zou worden. Als ze thuis was zou (bijna) iedereen vragen of ze al duizelig was. Om de 10 minuten zo wat. 

De enige die niet zaten te wachten op Charlotte's duizeligheid waren mijn oudtante Maddy, mijn moeder Grace, mijn zusje Caroline, mijn broertje Nick en natuurlijk ik. Wanneer lady Arista, of tante Glenda vroeg hoe het ging, rolde we met onze ogen.

Natuurlijk was het spannend om iemand met tijdreisgen in onze familie te hebben, maar na een paar jaar sleet het enthousiasme toch wel. Vooral die poppenkast die er omheen werd gespeeld werd op den duur erg irritant.

Maar Charlotte verborg haar gevoelens achter een Mona-Lisa-lach. Tja, in haar geval zou ik ook niet weten wat ik zou moeten doen, zou ik blij zijn? Of bang?

''Vroeg of laat is het zover'' zou lady Arista elke dag zeggen.

Veel denktijd was er niet meer, want de bel voor de volgende les begon. 

'Kom je?,' Leslie tikte me aan. 'We hebben geschiedenis en krijgen onze proefwerken terug, weet je nog?'

'Jullie hebben jezelf zeker goed voorbereid, met name Charlotte A+!' Hij liep langs onze tafels, en ik hoorde een 'O' van Charlotte, alsof het haar verbaasde dat ze dat punt had gehaald. Ze haalde bij elk vak goeie punten.

Deze keer konden Leslie en ik ook tevreden zijn.'Een A- voor de dames Hay en Sheperd.'

Onze voorbereiding bestond vooral uit Elizabeth-films kijken op DVD. Onder het genot van chips en cola.

Maar we hadden ook goed opgelet tijdens meneer Whitman's lessen. Zijn lessen waren in tegenstelling tot alle andere lessen zeer interessant. Net zoals meneer Whitman zelf, zoals Cynthia zou zeggen. Bijna elk meisje uit de school was verliefd op hem geworden.

Leslie en ik niet. Hij was schattig, maar daar hielden we het bij. Uiteindelijk hadden we hem omgedoopt tot Eekhoorntje, omdat hij van die grote bruine ogen had. En als we een eekhoorntje in het park zagen, zouden we zeggen, ''Hee, kijk! Een meneer Whitmannetje!''

Op een gegeven moment had Cynthia een blad uit een modetijdschrift gescheurd en gezegd: "Meneer Whitman werkte vroeger als model." Maar hij leek er niet echt op, aangezien meneer Whitman geen kuiltje in zijn kin had.

De meeste jongens vonden hem ook vreselijk, vooral Gordon Gelderman. Voordat meneer Whitman op school kwam werken, was elk meisje verliefd op Gordon. Ik ook, moet ik toegeven, maar toen was ik 11. Nu hij 16 is, krijgt hij de baard in de keel, en slaat zijn stem vaak over naar gepiep.

Hij vond het ook niet eerlijk dat hij voor zijn proefwerk een F kreeg. 'Kom op meneer Whitman! Dit is discriminatie! Ik had op z'n minst een B moeten krijgen! U mag me geen F geven alleen maar omdat ik een jongen ben!'' Meneer Whitman liep terug naar zijn tafeltje en pakte het proefwerk en sloeg het open. '' Elizabeth de Eerste was zo woest lelijk dat ze geen man kon krijgen. Daarom werd ze door iedereen de lelijke maagd genoemd.'' las hij voor. De klas giechelde. 

'Ja en? klop toch?' verdedigde Gordon zich. 'Hé, kom op! Die lelijke koeienogen, die strakke kop en vooral dat geschifte kapsel!'

Meneer Whitman deed zijn mond open en keek toen naar Charlotte. 'Gaat het goed met je Charlotte? Voel je misselijk?'

'Alleen een beetje hoofdpijn en wat duizelig.' zei ze, terwijl ze haar handen in haar hoofd legde.

'Oh, cool, gaat ze zometeen verdwijnen?' fluisterde Leslie opgewonden in mijn richting.

Lady Arista had het al van jongs af aan ingeprent dat we over tijdreizen en andere geheimen nooit mochten praten, zelfs niet met vrienden. Maar ik vond dat Leslie wel een uitzondering was.

'Ga maar naar huis, en.... ehm.' Zoekend keek hij door het lokaal. 'Weet je wat, Gwendolyn begeleidt je wel naar huis, ja?'

Charlotte leek hulpeloos, dus ik knikte ja en we stonden op. Charlotte leek niet zoveel haast te hebben, en zodra we het lokaal uit waren, leek ze minder hulpeloos. Ze liep naar haar kluisje toe om haar spullen te pakken, maar als ik het niet aangedrongen had, was ze waarschijnlijk op school verdwenen.

Lopend naar de uitgang kwam ik langs James' nis. James was een geest, die niet wilde accepteren dat hij dood was. Aangezien ik de enige was die hem zag, vermeed ik met hem te praten als ik met iemand anders was, bij Leslie niet. Die had nooit getwijfeld aan zijn bestaan.

We liepen naar huis, normaal gesproken hadden we bus 8 genomen naar huis, maar aangezien ze elk moment kon springen, moesten we lopend naar huis.

Ik hield het krijtje, waarmee ik een kruis op de grond moest tekenen voor als Charlotte sprong, in mijn hand.

Vaak zag ik nog wel meer dan geesten, vaak ook waterspuwdemonen, die dan gekke bekken naar mij zaten te trekken op de gevel van een kerk. Tante Glenda geloofde me niet en schaamde zich dan dood. Sindsdien praat ik er ook met niemand over. Niemand behalve Leslie.

Toen we bij de voordeur waren, was ik eigenlijk best teleurgesteld. Ze was niet gesprongen dus mijn aandeel was klaar. Vanaf hier zou lady Arista en tante Glenda het overnemen.

'He! Kijk!' siste ik tegen Charlotte. 'De zwarte man staat er weer.'

Met de zwarte man bedoel ik, een persoon in een zwarte jas, zwarte broek etc. die aan de overkant in de deurpost ons huis staat te bespioneren.

'Nou en!' was Charlotte's antwoord.

Ik bedacht vaak met Nick, Caroline en Leslie wie die man zou kunnen zijn. Zou het een spion zijn? Superheld?

Als je dichterbij de man zou komen, zou hij of in het huis verdwijnen of met een zwarte Bentley wegrijden.

Volgens Caroline was de Bentley een raaf, als niemand keek, zou de auto in een raaf veranderen. Maar dat geloofde niemand.

'Die man staat daar gewoon een sigaret ofzo te roken.' Charlotte leek geërgerd.

Het begon weer met regenen, gelukkig stonden wij onder het afdak, we hadden geen huissleutel bij, dus we moesten wachten totdat de deur open zou gaan. 

'Ben je al misselijk?' vroeg ik Charlotte. 'Rustig maar, het gebeurt wanneer het gebeuren moet.' was haar antwoord.

Meneer Bernhard deed de deur voor ons open. Hij deed alles voor ons, en was zeg maar onze butler volgens Leslie. Omdat we een butler hadden moesten we volgens haar net zo rijk zijn als Madonna, of de koningin.

'Waar is lady Arista?' Vroeg Charlotte kortaf. Ze was nooit aardig tegen meneer Bernhard geweest. 

'Uw grootmoeder is in de muziekkamer.' zonder een bedankje stormde Charlotte de trap op.

'Bedankt meneer Bernhard. Vreselijk weer, vind u niet?'

'Inderdaad, men zou een paraplu mee moeten nemen wanneer het weer slecht voorspeld word.'

'Eh, ja. Dat moet men inderdaad.'

Ik vraag me trouwens nog steeds af waarom het de muziekkamer heet, er staat niet eens een piano, laat staan een ander instrument.

Voor ik naar boven liep, keek ik nog een keer naar de overkant van de straat. Vergiste ik me nu, of stak hij zijn hand op? Naar wie, naar meneer Bernhard, naar mij? Maar meneer Bernhard had de deur al gesloten.

Verder kon ik niet denken, want alles werd wazig voor mijn ogen en mijn knieën knikten. Ik hield mezelf omhoog aan de trapleuning. Een paar minuten later was alles weer normaal. Maar mijn hart daarintegen, klopte als een razende. Er was iets niet in orde met me. Zonder achtbaan, werd je niet 2 keer duizelig binnen twee uur. Tenzij... ach nee! Onzin! Waarschijnlijk groeide ik gewoon te snel, of ik had, eh... een hersentumor? Of misschien ook wel gewoon honger.

Ja dat moest het zijn. Ik had sinds het ontbijt niets meer gegeten, aangezien het middageten op mijn blouse was gekomen. Opgelucht haalde ik adem.

Pas nu merkte ik dat de uilenogen van meneer Bernhard me aandachtig opnamen. 'Pas op!' zei hij, rijkelijk laat.

Ik voelde dat ik rood werd. 'Dan eh.. ga ik nu maar huiswerk maken.' Mompelde ik.

Meneer Bernhard knikte met een onverschillige uitdrukking op zijn gezicht. Maar toen ik de trap op liep, voelde ik zijn ogen in mijn rug.

 

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...