Good Intentions

Harry en Niall waren altijd al het soort jongens dat altijd in de problemen kwam gewoon voor de lol. Tot het op een dag uit de hand loopt en harry gewond in het ziekenhuis terechtkomt. Net als hij denkt dat de dingen weer beter gaan ontdekt hij een geheim dat Niall en de anderen voor zijn eigen bestwil voor hem verborgen hebben gehouden. Zal hij in staat zijn om zich erbij neer te leggen of niet?

!Dit verhaal is gebaseerd op een roleplay!
&
!Even voor de duidelijkheid.. ik heb niks tegen managment!

x

0Likes
4Comments
422Views
AA

1. Sherlock Styles

 

Niall: "Harry wat doe je hier? het is al na de avondklok" zei ik nerveus.

Harry: "Ik ben op zoek naar iets, nou shhhh of ga weg.."  zei ik met een lach op mijn gezicht

Niall: "Ga terug naar je eigen kamer Styles!" Ik stak mijn tong naar hem uit

Harry: "Een seconde nog, nou shhhht"

Niall: "Waar ben je dan in godsnaam naar op zoek?"

Harry: "shhht, de meiden, ik zag dat ze een microfoontje verstopte, nou ben stil, ik heb het bijna" 

Niall: "Waar heb je het in godsnaam over Harold?" Ik gebruikte zijn echte naam expres omdat ik wist dat hij daar een hekel aan had, hij rolde met zijn ogen.

Harry: "Ik leg het uit zodra ik dit ding uit deze kamer is" Zei ik serieus, hij begon me nu echt te irriteren, waarom kon hij niet gewoon stil zijn? 

Niall: "Wacht.. luisterd iemand ons af?" 

Harry: "JEZUS, NIALL!" riep ik uit frustratie. Op dat precieze moment kreeg ik het afluisterding in mijn bereik, ik trok het uit de kleine ruimte tussen de muur en het hoofd van zijn bed. "Nou, alsjeblieft, Sherlock Styles staat voor u klaar" I lachte naar hem.

Niall: Ik sloeg mijn hand voor mijn gezicht. "Wow" Zei ik ongeintreseerd. Ik klapte voor hem en ging toen op de bank zitten. "Ik had dus gelijk?" 

Harry: "Gelijk waarover?" Vroeg ik aan hem terwijl ik het micofoontje onderzocht.

Niall: "We werden afgeluisterd" 

Harry: "Ja schat, je had gelijk,  je mag Doctor Horan wel zijn als je wil?" Plaagde ik hem "Wat wil je met dit ding doen?" 

Niall: Ik greep het ding uit zijn handen en onderzocht het ding zelf.."Ik ben je hulpje nou, dus je zit met me opgescheept" 

Harry: "Ik dacht dat je me uit je kamer wilde hebben in verband met de avondklok?" zei ik terwijl ik mezelf liet neervallen op zijn bed. 

Niall: "Nee je mag blijven maar als we gesnapt worden ben jij degene die problemen krijgt" Ik hield het microfoontje voor me en begon erin te praten alsof ik een alien was. "AAAAAHH, WE WORDEN AANGEVALLEN" schreeuwde ik.

Harry: "Geef dat ding hier" Zei ik terwijl ik het ding uit zijn handen gritste. Ik fluisterde dat hij naast me moest gaan zitten.  "ZE GAAN ONS VERMOORDEN!" zei ik half schreeuwend half nep huilend.

Niall: Ik deed de deur op slot zodat niemand naar binnen zou kunnen komen. Een paar minuten later hoorde we iemand op de deur slaan. Ik lachte zo hard, en klapte waardoor ik net een doorgedraaide zeehond leek. "Geef hier" Fluisterde ik naar Harry. "HARRY, ZE HEBBEN MIJN BEEN HEL--" ik stopte plotseling waardoor het net leek alsof ik net dood was gegaan.

Harry: "NEEEEEE, IEMAND, ZE HEBBEN DE DEUR OP SLOT GEDAAN, HAAL ME HIE--" Ik gooide mezelf tegen de deur aan, wat een gruwelijk geluid maakte. Ik keek naar Niall en zag dat hij zijn lach aan het inhouden was en over de grond rolde alsof hij een dolle hond was. 

Niall:  Ik kon me bijna niet meer inhouden, ik voelde dat mijn gezicht rood werd. Ik pakte een kussen van het bed en verstopte mijn gezicht erin. "Harry" Probeerde ik te fluisteren.  "Ze worden kei pissig man" Ik kon nog steeds niet ophouden met lachen en rollen.

Harry: Ik kroop naar Niall en lachte naar hem. "We moeten het geloofwaardig maken, ik heb een idee" Fluisterde ik.

Niall:  "Oke" Ik begon zwaar te ademen en probeerde mezelf te kalmeren. "Wat is je idee?" 

Harry: "Oke, jij slaat mij, en ik jou en als we ze morgen zien hebben wij een blauw oog, maar we moeten wel geshokt kijken enzo, alsof we nerveus zijn ofzo" 

Niall: "Maar jij bent sterker! Dat is onneerlijk!" Protesteerde ik

Harry: "Kom op doctor Horan, je bent toch geen watje, als je wil kun je ook jezelf slaan" Stelde ik voor de grap voor.

Niall: "Nou oke dan, sla me, maar doe het geloofwaardig, als dit geen blauw oog word vermoord ik je..." Zei ik nerveus, ik stond op en zette mezelf schrap voor de klap.

Harry: "Oke" Ik zette mezelf net alsof in de startpositie.. "Hoor je dat?" Zei ik verward, Niall keek ook verward weg  "Wat dan?" zei hij toen hij zich weer omdraaide naar mij. Dat was het moment dat ik hem in zijn gezicht sloeg.

Niall: "Ohh" kreunde ik terwijl ik probeerde het niet uit te schreeuwen. Ik hield mijn hand op de plek waar hij me had geraakt en viel achterover op de grond. Er viel een traan over mijn gezicht heen maar ik veegde hem snel weg "God damn it, Styles" 

Harry: "Sorry, maar het werkte wel he, nou kom op" Ik hield mijn handen naar hem uit en hielp hem op te staan. "Nou sla me, en sla me hard" Zei ik zacht

Niall: "Ik denk niet dat ik dat ka--" Zodra hij me begon te geloven en zijn weestand liet vallen sloeg ik hem zo hard in zijn gezicht dat ik het gevoel had dat ik mijn hand brak. Ik had hem niet zo hard willen slaan maar de woede van wanneer hij me verasste nam het over. "Oh mijn god, sorry harry" fluisterde ik

Harry: Ik viel meteen op de grond, ik sloeg met mijn rug tegen de rand van zijn bureau. Ik lag een paar seconden op de grond voordat ik me realiseerde dat ik nog niks had gezegd. "Jezus christ, niall, vermoord me alsjeblieft niet" zei ik zacht toen ik me probeerde om te draaien op de grond

Niall: ik knielde onzeker naast hem neer, ik wist niet wat ik moest doen... "Hazz, ik wilde je niet zo hard slaan.. echt niet.. ben je oke?" ik raakte in paniek. ik kon nou niet zeggen of hij probeerde te doen alsof hij geen pijn had of dat hij werkelijk in staat was om de pijn te verwerken. Ik greep mijn eigen hand vast. "Sla me nog  een keer, sla me zo vaak als je wilt"

Harry: "Ohhh mijn god.. mijn rug" Ik keek naar Niall and greep hem aan de rand van zijn t-shirt en trok hem naar me toe.. "Ik dacht dat je zei dat ik sterker was dan jou, je bent een slechte leugenaar" Ik liet hem los en legde mijn hand op de plek waar mijn rug zijn bureau had geraakt.

Niall: Ik snikte, ik wilde niet huilen, en zeker niet omdat ik de oudste van de 2 was.. maar ik kon het niet helpen. Ik rolde hem om zodat hij op zijn buik kwam te liggen, ik schoof zijn t-shirt omhoog zodat ik naar de schade kon kijken. Ik keek naar de grote blauwe plek die er was verschenen, een van mijn tranen viel erop. Ik pakte ijs uit de minikoelkast en legde die op zijn rug zonder er eerst een handoek omheen te doen.

Harry: "Holy shit Niall" zei ik verast, ik schrok van het koude gevoel op mijn rug. "Niall?" 

Niall: ik kalmeerde mezelf voordat ik hem antwoorde, ik wilde niet dat hij merkte dat ik gehuild had. "Ja" antwoorde ik nerveus..

Harry: "Kom eens hier" Fluisterde ik

Niall: Ik ging naast hem liggen, maar ik durfde hem niet aan te kijken, ik hoefde de schade in zijn gezicht niet te zien. Ik wist niet zeker of mijn gezicht rood was van de tranen, maar ik vreesde van wel.. "Ik ben hier" zei ik

Harry:  "Dit kan het maar beter waard zijn.." Toen hij niet antwoorde zei ik zacht "Ik kan me niet bewegen" 

 

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...