De rus

Synopsis: Marco Hendriks, een jonge Amsterdammer, wordt politieagent in Amsterdam en belandt in het criminele milieu. Hij wordt benaderd door John Jacobs, de chef van de Criminele Inlichtingendienst (CID), die hem laat infiltreren in de Joegoslavische maffia. Jacobs verzamelt belastende informatie tegen hooggeplaatste figuren en krijgt steeds meer macht in de politieorganisatie. Op een gegeven moment vindt commissaris Edwin Bloem, een vriend van Jacobs, het welletjes. Jacobs is een gevaar voor de rechtsorde en moet worden gestopt. Maar het lijkt te laat te zijn. Door zijn terreurbewind is Jacobs oppermachtig.

0Likes
0Comments
1104Views
AA

19. Proloog van de aanslag op Marco Hendriks

Commissaris Edwin Bloem was al geruime tijd op de hoogte van de criminele activiteiten van zijn collega John Jacobs, maar was niet in staat om daar ook maar enig bewijs van te produceren, dankzij het keiharde bewind van Jacobs en het feit dat veel hooggeplaatste figuren binnen de korpsleiding en ver daarbuiten hem de hand boven het hoofd hielden. Nadat reclasseringsambtenaar Rob de Rue zich bereid had verklaard zijn ervaringen met John Jacobs aan het papier toe te vertrouwen, in de vorm van een verklaring die uitermate belastend was voor Jacobs, en ook Marco Hendriks wilde meewerken door alles over zijn samenwerking met Jacobs te vertellen, had Marco’s advocaat Bennie Frei, een ex-officier van justitie, de taak op zich genomen de zaak tegen Jacobs juridisch voor te bereiden.

Eind 2003, toen Marco zich nog in de gevangenis in Lelystad bevond, vernam commissaris Bloem dat Jacobs zich in interne politiekringen (wat er nog was overgebleven van de “Cowboys”) dusdanig had uitgelaten over Marco, dat men daaruit kon opmaken dat hij wist of vermoedde dat Marco tegen hem wilde getuigen. Dit betekende in de opvatting van Bloem dat Marco’s leven in gevaar was.

Commissaris Bloem had sinds kort een tumor in de maag en diende zich regelmatig te laten onderzoeken op Oncologie. Tijdens een bezoek aan het ziekenhuis leerde hij een man kennen die sprekend op Marco Hendriks leek, alleen een stuk magerder. Edwin Bloem raakte bevriend met de man, Bertus van Zimmeren, en kwam erachter dat Bertus terminaal patiënt was en nog maar zes maanden had te leven. Bovendien was Bertus zwaar depressief en wilde hij het liefst zo snel mogelijk sterven, op een humane manier. Edwin Bloem zag bepaalde mogelijkheden, maar durfde pas na enkele weken met Bertus over zijn plan te praten. Bertus werd, naarmate hij over het plan nadacht, steeds enthousiaster, en ging uiteindelijk met het plan akkoord. Dan had zijn leven – en zijn dood – toch nog zin gehad.

Op 28 december 2003 werd het “Team Marco 2” in het leven geroepen. Dit team bestond uit commissaris Edwin Bloem, advocaat Bennie Frei, Carola Munnik, een verpleegster die gespecialiseerd was in het begeleiden van terminale kankerpatiënten, Bettien van Buren, een collega van Carola, Frank Buitenzorg, de huisarts van Bloem, en Michiel Overgaag, een vertrouweling van Bloem die als officier van justitie verbonden was aan het Landelijk Parket te Amsterdam. Overgaag, die verder nergens bij betrokken was en puur diende als observator, werd van elke individuele stap op de hoogte gehouden om de integriteit van de operatie te kunnen waarborgen.

De eerste taak van het team was het vinden van een geschikte woning. Bertus kon niet in zijn eigen woning in Oud West blijven wonen, dat zou teveel opvallen. Purmerend, Heerhugowaard, Almere of andere steden die voornamelijk werden bevolkt door oud-Amsterdammers waren ook geen optie, omdat de kans groot was dat men Bertus als Marco Hendriks zou gaan herkennen naarmate Bertus meer gelijkenis met Marco ging vertonen. Uiteindelijk werd een geschikte woning gevonden in een groot flatgebouw in Hellevoetsluis, waar Bertus door het leven ging als “meneer Oltmans”, die ziek was en thuis werd verpleegd. Bertus’ inboedel werd niet van Amsterdam naar Hellevoetsluis verhuisd; Bertus stelde daar geen plaats op. Het enige wat hij graag mee wilde nemen was zijn Boeddha-beeld, dat hij jaren geleden had gekocht in Japan.

De volgende stap was van culinaire aard. Bertus moest zeker 20 kilo aankomen. Om dit te kunnen bewerkstelligen werd er een frituurpan aangeschaft. Bertus was namelijk gek op kroketten, maar mocht ze van zijn eigen huisarts niet eten. Van dokter Frank Buitenzorg mocht dat – in dit uitzonderlijke geval – wel, dus Bertus nam het ervan. Bertus had kip nog kraai. Hij was 49 jaar, was jarenlang als machinist op de grote vaart werkzaam geweest, had de hele wereld gezien en ervan genoten, maar hij had nooit tijd of zin gehad om een relatie te beginnen, te gaan trouwen en kindjes te krijgen. Hij was opgegroeid in een weeshuis en had al vroeg geleerd dat je je maar het best niet teveel aan mensen kunt binden. Als gevolg van die levenshouding had hij geen vrienden. Maar nu genoot hij van alle aandacht die hij kreeg. Zuster Carola en zuster Bettien wisselden elkaar af, dus er was dag en nacht iemand bij hem om hem zuurstof, morfine of andere middelen toe te dienen. Zuster Bettien had zijn haar geknipt en geverfd, en ze had make-up op zijn gezicht gesmeerd om te zien hoe hij er zo uitzag. Hij mocht kroketten eten zoveel hij wilde, en mocht daar – in beperkte mate – ook een biertje of een borreltje bij drinken, als hij daarna tenminste niet hoefde te fietsen. Bertus had sinds zijn veertiende niet meer gefietst, dus dat moest hij nog wel wat oefenen. In de woonwijk met flats in Hellevoetsluis waar hij nu woonde keek men daar niet van op. Daar bemoeide men zich niet met elkaar, en al helemaal niet met vreemden. Dokter Buitenzorg kwam elke dag vanuit Amsterdam bij hem langs om hem te onderzoeken en een spuitje te geven die hem fit maakte, en Edwin kwam zeker drie keer in de week met hem kaarten.

Het team was al snel tot de conclusie gekomen dat de persoonsverwisseling niet kon plaatsvinden voordat Marco was overgeplaatst naar Hoorn. Bij aankomst in De Keern zou er een identificatie plaatsvinden waarbij vingerafdrukken werden genomen en foto’s werden gemaakt. De vingerafdrukken werden eenmalig gecontroleerd en niemand zou ooit nog naar de foto’s omkijken. De verwisseling moest dus vroegtijdig na aankomst van Marco in De Keern plaatsvinden, als het personeel nog niet vertrouwd was met de details van Marco’s gezicht, zijn mimiek, zijn manier van lopen, etc. Ruimschoots voor de overplaatsing naar Hoorn had Marco al een verzoek ingediend om in Hoorn een huisarts te krijgen. Dit verzoek werd door Justitiële Instellingen ingewilligd. Marco koos voor dokter Frank Buitenzorg, die sinds kort in Hoorn was gevestigd.

Commissaris John Jacobs had zijn collega Ruud Boeket benaderd om Marco Hendriks in Hoorn om te leggen, maar Boeket weigerde dit. “Rot op John, mij te gevaarlijk.” Jacobs wist echter dat Boeket in de Achterhoek een schuur had waar hij hoogwaardige wiet verbouwde. Dus zorgde hij ervoor dat de plaatselijke politie daar een inval deed. Ruud Boeket werd op staande voet ontslagen door het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) en werd in afwachting van het vonnis op vrije voeten gesteld door de politie Noord en Oost Gelderland. Vervolgens belde Jacobs met de Nuon in Doetinchem. Wisten ze daar wel dat meneer Boeket jarenlang illegaal stroom had afgetapt voor zijn wietplantage? Ruud Boeket werd geconfronteerd met een rekening van € 8.672,93, en die kon hij niet betalen. En toen nam Jacobs opnieuw contact met hem op. “Er zit nog wel wat geld in het “potje onvoorzien” Ruud, dus als jij je gas- en lichtrekening wilt betalen, weet je wat je voor mij kunt betekenen.” Ruud Boeket wist uit ervaring dat Jacobs niet zou stoppen om hem het leven zuur te maken voordat hij hem zijn zin had gegeven, dus ging hij akkoord.

Jacobs wist van een medewerker van De Keern dat Marco Hendriks dagelijks om een uur of vier bij zijn huisarts Frank Buitenzorg werd verwacht. Hij had wat moeite om Marco te herkennen. Op woensdag 17 maart 2004 vond de generale repetitie plaats. Op donderdag 18 maart bevond Ruud Boeket zich op zijn plaats nabij de plek waar Marco zou oversteken. Hij haalde zijn CZ Skorpion tevoorschijn, hetzelfde wapen waarmee hij Nelis Willemsen had geliquideerd, en schoot Marco Hendriks dood. Vervolgens liep hij weg, de Dampten op, ging linksaf de Provinciale weg op, onder het viaduct van de A7 door, stak bij de rotonde over en liep de oprit naar de A7 (richting Amsterdam) op, waar een zwarte VW Golf met pech op hem stond te wachten. Hij stapte in, de Golf reed weg, de opdracht was vervuld.

Huisarts Frank Buitenzorg hield uiteraard rekening met de mogelijkheid dat Bertus op een dag niet zou komen opdagen. De hele operatie was op die dag gebaseerd. Maar toen die dag op 18 maart was aangebroken, stond het huilen hem nader dan het lachen. Hij had Marco Hendriks nooit ontmoet, maar Bertus had hij goed leren kennen, en het zou zo mooi zijn geweest als alles anders was gelopen, als Bertus geen terminale kanker had gehad.

De echte Marco Hendriks had sinds half februari 2004 de plaats van zijn dubbelganger ingenomen in de flat in Hellevoetsluis. Hij had zijn baard laten staan, was een paar kilo afgevallen, en leek niet meer op de Marco Hendriks wiens foto’s op vrijdag 19 maart in alle kranten stonden. Het was de buren in de flat niet opgevallen dat er een persoonsverwisseling had plaatsgevonden, behalve dan dat ze plotseling regelmatig het geluid van een PlayStation 2 hoorden. Vreemd dat een zieke man van 50 met zulke computerspelletjes speelde…

 

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...