De rus

Synopsis: Marco Hendriks, een jonge Amsterdammer, wordt politieagent in Amsterdam en belandt in het criminele milieu. Hij wordt benaderd door John Jacobs, de chef van de Criminele Inlichtingendienst (CID), die hem laat infiltreren in de Joegoslavische maffia. Jacobs verzamelt belastende informatie tegen hooggeplaatste figuren en krijgt steeds meer macht in de politieorganisatie. Op een gegeven moment vindt commissaris Edwin Bloem, een vriend van Jacobs, het welletjes. Jacobs is een gevaar voor de rechtsorde en moet worden gestopt. Maar het lijkt te laat te zijn. Door zijn terreurbewind is Jacobs oppermachtig.

0Likes
0Comments
1104Views
AA

9. De insider

In de gevangenis had men hem wel cocaïne aangeboden, en had hij die altijd beleefd maar beslist afgewezen, maar nu hij deel uitmaakte van de Joegoslavische maffia, waar zoveel cocaïne in omloop was en zoveel mensen het gebruikten, met name ‘s avonds, was het veel moeilijker om van het spul af te blijven. Men zegt wel dat er niet zoiets als “cocaïneverslaving” bestaat, maar Marco Hendriks wist uit eigen ervaring dat dit een mythe was. Nu hij in een bekend café zat, naast een vent die zijn dealer placht te zijn, wetend dat die coke bij zich had, had hij het er uitermate moeilijk mee. Marco zweette en was misselijk. Hij haastte zich naar het toilet om over te geven, hetgeen het alleen maar erger maakte omdat hij in deze ruimte zijn coke placht te snuiven, en niet te weinig. Hij zag het voor zich. Marco haastte zich terug naar de bar en bestelde nog een dubbele cognac; Hennessy zoals gewoonlijk. Alweer een verslaving waar hij één dezer dagen eens goed over moest nadenken. Hij zou het onderwerp aanroeren wanneer hij met Rob de Rue sprak, zijn reclasseringsambtenaar, die voor hoofdinspecteur John Jacobs werkte.

Rob de Rue was een geschikte peer. Hij was een echte, officiële reclasseringsambtenaar, dus het viel niet op als Marco contact met hem had. Er werden voortdurend telefoons afgetapt, niet alleen door de politie maar ook door de onderwereld, die beschikte over kostbare en de meest geavanceerde apparatuur om telefoons en ruimten aft e luisteren, om erachter te komen waar hun vijanden mee bezig waren en of zij afluisterapparatuur hadden verstopt. De onderwereld had ook insiders in de politieorganisatie, corrupte politiemensen die gevoelige informatie doorspeelden. Tijdens een inval bij het hoofdkwartier van de Hell's Angels vond de politie een A-viertje met de volgende tekst: “Praat niet over serieuze dingen. Deze ruimte wordt afgeluisterd.” Rob de Rue had onbeperkte toegang tot gevangenen en arrestanten, hetgeen hem perfect maakte als intermediair tussen politiemensen en hun undercover agenten of informanten, dus telkens wanneer hoofdinspecteur Jacobs informatie van Marco Hendriks nodig had, of wanneer Marco iets aan Jacobs wilde toevertrouwen, namen zij contact op met Rob de Rue. Rob was geen boodschappenjongen; hij was in feite Marco’s handler, en waarschijnlijk ook de handler van andere undercover agenten. Ook hij was in het bezit van een apparaat waarmee afluisterapparatuur kon worden gedetecteerd, en het was illegaal om gesprekken tussen een reclasseringsambtenaar (of een advocaat) en zijn cliënt af te luisteren, tenzij één van beide partijen van het afluisteren op de hoogte was en er toestemming voor had gegeven. Dus wanneer Rob erachter kwam dat een spreekkamer werd afgeluisterd, had hij de bevoegdheid om het afluisterapparaat onbruikbaar te maken of een niet-afgeluisterde ruimte te eisen.

Omdat hij als undercover agent binnen de Joegoslavische maffia opereerde, als persoonlijke lijfwacht van Adnan Anovic, had Marco Hendriks volgens John Jacobs formeel de bevoegdheid om criminele handelingen te plegen, zolang die nodig waren voor zijn karakter en globaal de goedkeuring konden wegdragen van zijn directe meerdere (Jacobs) en een team van speciale officieren van justitie. Deze buitengewone bevoegdheid sloot het verwonden en zelfs doden van criminelen niet uit, dus in feite had Marco een “license to kill”. De regels en richtlijnen zeiden dat enig geld verkregen door undercover activiteiten “direct en onverwijld” in de staatskas moest vloeien, maar er werd niets vermeld over goederen als auto’s, TV’s, huizen of drugs, dus werd Marco geadviseerd om zoveel mogelijk betaling te ontvangen in goederen. Het feit dat hij sommige goederen verkocht en het geld in eigen zak stak, kwam niet onder de aandacht van zijn superieuren, en Marco kreeg sterk de indruk dat het hen geen bal kon schelen. Hoofdinspecteur John Jacobs vroeg nooit naar dergelijke details.

Jacobs kwam erachter dat de functiebeschrijving van de persoonlijke bodyguard van het hoofd van de Joegoslavische maffia zich niet beperkt tot het beschermen van de baas. De bodyguard kan ook worden opgedragen om iemand te vermoorden en zich van het lijk te ontdoen, of iemand “waarschuwen”door hem flink in elkaar te slaan, zelfs in afwezigheid van de baas. Marco Hendriks voldeed aan al deze eisen en Jacobs had daar geen problemen mee, omdat Marco anders zijn geloofwaardigheid zou verliezen, met alle gevolgen van dien. De enige die er wel moeite mee leek te hebben was Rob de Rue, maar zowel Marco als Jacobs zeiden dat hij zich niet druk moest maken. Marco's eerste moord in opdracht was een Joego uit Groningen, die weigerde Anovic’ aandeel in de prostitutiebusiness te betalen. Marco schoot hem twee keer in het hart, maar kreeg direct op zijn kop van Anovic, die zei: “Ins Gesicht, verdammt noch mal! Ins Gesicht!” Hoofdinspecteur John Jacobs wilde dat Marco zich zou bevrienden met Luka Pukanic, de tweede man van de Joegoslavische maffia in Amsterdam, omdat die Anovic t.z.t. zou opvolgen. Marco begreep waarom sommige van zijn collega’s Jacobs “de Schaker” noemden: hij dacht altijd een aantal zetten vooruit.

Eén van de eerste opdrachten die Marco namens Anovic moest uitvoeren was het smokkelen van 205 vuurwapens van Duitsland naar Nederland. Terwijl Marco op de weg terug in Duitsland onderweg was naar grens, kwam hoofdinspecteur Jacobs erachter dat de Nederlandse douane en marechaussee bezig waren met een gigantische operatie, en dat de kans heel groot was dat Marco zou worden gepakt met de vuurwapens. Met de commandant van deze belangrijke operatie bellen en tegen hem zeggen dat ze Marco’s Mercedes moesten doorlaten was geen optie, want je kon niemand vertrouwen. Ook bestond de kans dat Marco’s auto werd gevolgd door de Joego’s. Wanneer zij zouden zien dat Marco’s auto als enige met rust zou worden gelaten, zouden ze met zekerheid vermoeden dat er iets goed fout zat. Marco laten arresteren was ook geen optie, daarvoor was hij te waardevol. Wat kon hij doen?

John Jacobs moest een aantal belangrijke mensen uit hun bed bellen, maar uiteindelijk werd de gehele operatie van de marechaussee en de douane voortijdig beëindigd, een half uur voordat Marco ongestoord en zich niet bewust van de gebeurtenissen de grens passeerde. Marco Hendriks uit de moeilijkheden houden was relatief gemakkelijk in de regio Amsterdam, waar superrechercheur Jacobs vele ijzers in het vuur had om Marco’s strafbare feiten te kunnen verdoezelen, maar buiten zijn jurisdictie was het een bijna onmogelijke taak om zoiets te doen zonder het gevaar te lopen dat de hele operatie werd opgeblazen.

Join MovellasFind out what all the buzz is about. Join now to start sharing your creativity and passion
Loading ...